Hoofdstuk 9 (pag. 91 - 103)

ZIJ

 

Hij bracht haar en had haar in zijn armen genomen voordat hij afscheid nam. ‘Ik zie je straks?’ Het enige wat ze had kunnen doen, was knikken. Het was haar stilaan duidelijk geworden dat ze hem niets kon weigeren. Magali was blij dat ze even tijd voor zichzelf had. Die ochtend was het besef als een pletwals over haar heen gekomen. Ze hield van Max! Waarom wist ze niet zeker, maar dat ze het zwaar te pakken had, stond buiten kijf. Magali betwijfelde of Max er hetzelfde over dacht. Al had hij haar laten merken dat hij het nog eens wilde overdoen. Het was duidelijk dat er een hemelsbreed verschil tussen hen beiden lag. Niet enkel op financieel gebied trouwens. Hij leek zelfs in een jeans opgekleed, zij daarentegen liep er meestal vrij onelegant maar comfortabel gekleed bij. Niet te vergeten dat ze voor de prijs van zijn jeans waarschijnlijk vijf broeken voor zichzelf kon kopen.

Vol twijfels liep ze naar haar kleerkast en koos haar mooiste jurk uit. Na haar douche en een laatste blik in de spiegel ging de deurbel. Zoals verwacht, stond Nicole voor de deur. Samen reden ze naar Emilie en vertrokken van daaruit naar de cave in Vacqueyras. ‘Magali je bent vandaag wel erg zwijgzaam vind ik.’ Nicole zat op de achterbank en hield Magali met argusogen in de gaten. ‘Ik heb niet voldoende geslapen deze nacht vrees ik.’ Dat was in ieder geval niet gelogen.

‘Zijn jullie nog met de tandem bezig geweest?’ Emilie was zoals altijd degene met het meeste tact, vond Magali. ‘Ik ben gisteren gaan kijken toen Thomas me belde. De tandem is klaar en de jongens kunnen er al heel goed mee uit de voeten, als je het mij vraagt. Het is ook knap om zien hoe die twee op elkaar zijn ingesteld. De ganse tijd geeft Thomas kleine aanwijzingen aan Thibeaux door.’

Magali had gehoopt dat haar uitleg hen zou afleiden maar Nicole liet zich niet zo snel van de wijs brengen. ‘Was Max er ook?’ Magali probeerde zo nonchalant mogelijk te antwoorden. ‘Ja, hij kwam toe wanneer de jongens door de wijngaard aan het rijden waren. Daar was hij niet echt gelukkig mee.’ Nicole leunde naar voren totdat haar hoofd tussen de twee voorste stoelen verscheen. ‘Kom Magali, vertel nu maar meteen wat er mis is. Het lijkt wel alsof je de zorgen van de hele wereld op je schouders draagt.’ Magali slaakte een diepe zucht en vertelde haar vriendinnen over de vorige nacht.

‘Was hij romantisch?,’ vroeg Emilie meteen. Nicole schudde uit frustratie haar hoofd. ‘Emilie alsjeblieft, dat is toch niet het belangrijkste! Was hij goed? Die vraag omvat alles!’ Magali deed haar ogen dicht en liet haar hoofd tegen de hoofdsteun zakken. ‘Hij was geweldig! En ja Emilie, hij heeft ook een romantische kant.’ Emilie keek haar vluchtig aan voordat ze haar blik weer op de weg richtte. ‘Waarom ben je dan niet gelukkig?’ Magali zag dat ze bijna in Vacqueyras waren en de zenuwen gierden door haar lichaam. ‘Ik hou van hem.’ ‘Ik wist het!’ Nicole schreeuwde het bijna vanop de achterbank. ‘Alleen begrijp ik dan nog steeds jouw angst niet.’ Magali keek Nicole aan. ‘Ik betwijfel of hij hetzelfde voelt.’ Nicole legde haar hand op de schouder van Magali. ‘Wilde hij je nog eens terug zien?’ Ze vertelde wat Max haar die ochtend had gezegd. ‘In dat geval zou ik nog niet beginnen te panikeren.’

Emilie draaide de parking van de cave op en parkeerde haar wagen naast een kleine sportwagen. Magali zag dat het niet de enige dure wagen was die er geparkeerd stond. Ze gingen eerst een wijnwinkel binnen en werden vandaar door een personeelslid naar de wijnkelder gebracht. Het was een grote ruimte waar langs weerskanten grote eiken vaten tegen de muren stonden. De brede midden gang werd hier en daar onderbroken door een kleiner houten vat, dat dienst deed als receptietafel. Er was al vrij veel volk en Magali keek rond om te zien of er een bekend gezicht bij was.

Nicole die net gestopt was met borstvoeding geven, nam een glas wijn aan van een ober die met een overvolle plateau rondliep. Ook Magali nam een glas aan, enkel Emilie bedankte de man met het excuus dat ze nog moest rijden. ‘Eentje kan heus geen kwaad, Emilie.’ Magali wilde alsnog een glas nemen maar Nicole hield haar tegen en schudde haar hoofd. Magali keek van de één naar de ander.

‘Ben je zwanger?’ Emilie knikte en glunderde van trots. ‘Jullie zijn de enigen die het weten.’ Magali knipoogde even en gaf Emilie een knuffel. ‘Ik ben zo blij voor jullie!’ Achter haar hoorde ze iemand zijn keel schrapen. Magali wist meteen wie het was. Ze werd in haar lende vastgenomen en met haar rug tegen hem aangetrokken. Met zijn mond vlakbij haar oor fluisterde hij: ‘Ik ben blij dat je er bent.’

Vlinders gingen woest tekeer in haar onderbuik en Magali was blij dat ze tegen hem aan kon leunen om haar evenwicht te bewaren. Toen ze zich omdraaide, was ze zwaar onder de indruk van zijn verschijning. Weliswaar in een jeans die strak om zijn heupen spande, het was dan ook informeel, en afgewerkt met een donkergrijs overhemd met bijpassende das. ‘Je ziet er prachtig uit Magali.’ Ook hij bekeek haar met een blik waar ze het warm van kreeg. Nicole kuchte discreet en zowel Magali als Max waren zich niet meer van hun aanwezigheid bewust geweest. Magali stelde Max aan Emilie voor en Max gaf op zijn beurt uitleg over de wijnen die er geproefd konden worden die avond.

‘Is die van gisteren er ook bij?’ Hij keek diep in haar ogen en knikte bijna onmerkbaar. ‘Straks’ zei hij alleen maar. Daarna kuste hij haar vluchtig op haar lippen en liep naar een groepje mensen die een beetje verder stonden. ‘Wauw, Magali! Die man kust je hier tussen al dat volk op de mond en je weet niet of hij om je geeft?’ Magali deed geen poging om het aan Nicole uit te leggen. Ze zou de verschillen die er tussen haarzelf en Max waren toch maar wegwuiven.

Er kwam een oudere dame op hen af en vanachter haar rug kwam Thomas tevoorschijn. ‘Salut Magali.’ Hij kuste haar spontaan op haar kaak en Magali was aangenaam verrast door dat gebaar. ‘Hallo Thomas, alles goed met je?’ ‘Ja hoor, Max was trouwens in een opperbeste stemming nadat hij jou naar huis heeft gebracht. We gaan volgende week inlichtingen nemen in een school vlakbij die van Thibeaux. Blijkbaar zitten er veel piloten op die school.’ Al die tijd hield de oudere vrouw zich op de achtergrond. Magali ging op in het enthousiasme van Thomas en het was pas wanneer Emilie haar aanstootte, dat de vrouw haar opviel. De gelijkenis met Max was treffend. Ze was vrij groot, had donker haar, een rechte neus en een trotse houding. De vrouw stak haar een hand toe. ‘Aangenaam ik ben Marie-Claire, de moeder van Maximilien. Jij moet Magali zijn.’ Magali begroette Marie-Claire en zag dat ze dezelfde vriendelijke ogen had als haar zoon. ‘Max lijkt erg op u mevrouw.’ Ze stond erbij als een tiener vond ze. Ze kon geen zinnig woord bedenken. ‘Dat hoor ik wel vaker, al heeft hij ook trekken van zijn vader.’

Terwijl ze sprak, legde ze een hand op Thomas zijn schouder en de jongen kreeg een zweem van een glimlach over zijn serieuze gezicht. ‘Marie-Claire heeft gezegd dat zij nu wel een beetje oma voor me wil spelen.’ Magali ’s ogen gingen van Thomas naar Marie-Claire en weer terug. ‘Dat is heel aardig van haar Thomas.’ Thomas glimlachte en vroeg aan Marie-Claire of hij om een glas water mocht gaan. Na een korte knik van de vrouw glipte hij vakkundig tussen de mensen door om vervolgens volledig uit het zicht te verdwijnen. ‘Zijn echte oma heeft alle contact met hem verbroken nadat zijn ouders zijn overleden. Daarom heb ik gezegd dat ik wel als oma wil fungeren.’

Magali begon bewondering voor de vrouw te krijgen. Uiteindelijk was Thomas een zoon van haar ex-man. ‘Welke oma breekt nu met haar kleinzoon nadat de jongen zijn ouders is kwijtgeraakt?’ Die vraag kon alleen maar van Nicole komen. Marie-Claire keek van Magali naar Nicole en vervolgens naar Emilie. ‘Dit zijn Nicole en Emilie zij zijn vriendinnen van mij.’ ‘Wel Nicole, het antwoord is heel simpel. De vader van Maximilien en Thomas heeft het zo geregeld dat enkel Maximilien als voogd van Thomas kon benoemd worden. De familie van Thomas’ moeder hadden gehoopt om een graantje mee te kunnen pikken. Eens ze doorhadden dat dat niet het geval ging zijn, hebben ze alle contact met de jongen verbroken.’ Emilie zuchtte even. ‘Dat ken ik maar al te goed.’ Marie-Claire keek haar even aan en keek toen naar haar lege handen. ‘Zwanger?’ Emilie glom weer van trots maar gaf geen antwoord omdat Max hun richting uitkwam.

Hij legde één hand op de rug van Magali en nam haar even apart. ‘Als je wilt breng ik je straks naar huis.’ Magali verdronk in zijn ogen en moest zichzelf voorhouden dat er mensen rondom hen stonden. ‘Dat zou leuk zijn maar ik moet wel even horen of de meiden nog plannen hebben, want ik ben met hen meegekomen.’ Max glimlachte even ondeugend en keek over haar hoofd heen naar Nicole en Emilie. ‘Dames vinden jullie het goed als ik Magali deze avond thuisbreng?’ Allebei waren ze het roerend eens dat dat een goed plan was van Max.

Magali had het gevoel dat de beslissing zonder haar was genomen. ‘Maximilien, volgens mij moet je Magali niet te vaak de wind uit de zeilen nemen. Zo heb ik je trouwens niet opgevoed.’ Max keek berouwvol naar zijn moeder. ‘Je hebt gelijk moeder maar Magali weet dat ik haar heel graag plaag.’ En tegen Magali zei hij: ‘Zie je die mannen daar?’ Ze knikte. ‘Dat zijn sommeliers uit het presidentieel paleis. Zij staan te wachten op de wijn die jij gisteren geproefd hebt.’ Magali keek hem verbaasd aan. ‘Ik heb de obers de opdracht gegeven om nu rond te gaan met die wijn.’

Er waren obers die met plateaus rondgingen om de lege glazen op te halen. Vlak nadat zij de zaal verlaten hadden, kwamen er andere met plateaus rond waarop kleine gesloten flesjes stonden. Max gaf haar een zoen op haar wang en liep naar de voorkant van de ruimte.

Hij ging op een verhoogje staan en sprak de mensen toe. Hij bedankte iedereen die de moeite had genomen om te komen en deelde hen mee dat er een maand later een officiële voorstelling zou volgen van de wijn die nu werd rondgedeeld. Tot dan bleef de naam van de wijn geheim. Er werd druk gepraat onder de aanwezigen. Magali kon de speculaties horen en was verbaasd over bedragen die ze hoorde vernoemen voor een fles wijn die ze nog nooit geproefd hadden.

 

HIJ

 

Max was blij dat de mensen naar huis waren gegaan. Sommigen waren komen polsen naar de vraagprijs van de wijn. Hij had tegen iedereen hetzelfde gezegd. Binnen een maand zouden ze meer weten als ze naar de voorstelling van de wijn zouden komen. Zijn moeder was halverwege de avond met Thomas naar huis gegaan. Magali had een hele poos met haar staan praten en het leek hem, dat ze het best met elkaar konden vinden.

 Magali was iemand van zijn personeel aan het helpen om de lege glazen af te wassen. Hij liep op haar toe en nam een handdoek van het schap. ‘Zo baas, ik denk dat je de avond een succes mag noemen, is het niet?’ ‘Ja Renilde, voor morgen staan er al nieuwe bestellingen op de lijst. O ja, de kerstboom moet ook nog gezet worden.’ Renilde keek hem even aan. ‘Met stal dit jaar?’ Ze keek Magali aan en gaf haar een knipoog. ‘Wat vind jij Magali? Hoort er geen stal onder een kerstboom te staan?’

 Magali kreeg een dromerige blik in haar ogen zag hij. ‘Ja zo een mooie stal met Santons. Die zijn echt prachtig!’ De kerststallen met de uit okerklei gebakken kerstfiguurtjes werden al sinds de tijd van Napoleon in de Provence met de hand vervaardigd. ‘Natuurlijk,’ zei Renilde. ‘Je zou een andere lokale ondernemer promoten op die manier.’ Max dacht aan de dromerige blik in Magali haar ogen. ‘Goed, ga er maar één halen.’

Met een ruk keek Magali zijn kant uit om vervolgens weer terug haar aandacht op het afwaswater te richten. Verwoed stond ze glazen te wassen alsof ze dagen in de modder hadden gelegen. ‘We zullen morgen even bekijken hoe we het aanpakken. Je mag nu gaan, Renilde. Ik ben heel blij dat je zo laat bent willen blijven.’ Renilde legde haar handdoek aan de kant en nam afscheid van hen beiden waarop ze haar jas nam en naar huis ging.

Max stak nam de vaatdoek uit haar handen. ‘Kijk me aan Magali.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik zou graag naar huis gaan nu.’ Hij nam haar kin in zijn hand en zorgde er zo voor dat ze hem wel moest aankijken. ‘Wat is er mis Magali?’ Haar ogen blonken verdacht en hij kreeg een donkerbruin vermoeden dat er tranen wilden ontsnappen. ‘Wat heb ik fout gedaan?’

Ze zuchtte en keek hem beschuldigend aan. ‘Heb jij er enig idee van wat zo’n kerststal kost Max?’ Ging dit over een kerststal? ‘Ik heb er eerlijk gezegd geen idee van.’ Ze draaide zich om en liep naar de kapstok waar haar jas hing. Met twee grote passen was Max bij haar. Hij hield haar tegen door zijn handen op haar schouders te leggen. ‘Praat tegen me Magali, alsjeblieft.’

Met haar rug naar hem toe bleef ze staan. ‘Ik heb vorig jaar de kribbe gekocht en was van plan om dit jaar Maria te kopen. De stal zelf is te duur maar ieder jaar een figuurtje moet kunnen. Jij gaat iemand anders eropuit sturen om een volledige stal met figuurtjes te kopen. Terwijl je de keuze hebt tussen verschillende Maria-figuurtjes. Ik kan er niet bij dat je zo achteloos met je geld omgaat terwijl…’

Hij had een gevoelig onderwerp geraakt. Max dacht niet na over geld. Zij overduidelijk wel. ‘Het spijt me als ik je beledigd heb, echt waar. Ik sta er inderdaad niet bij stil dat het niet voor iedereen vanzelfsprekend is om geld uit te geven zonder zorgen.’ Hij draaide haar om en zag een traan over haar wang neer beneden lopen. ‘Magali…’ Hij kuste haar traan weg en nam haar in zijn armen. ‘Niet boos op me zijn alsjeblieft.’ ‘Ik ben niet boos op je. Ik heb het gevoel dat ik me hopeloos sta aan te stellen. Maar nu ik weer in de bar werk is het allemaal weer wat krapper geworden.’ Max hield haar tegen zich aan en woelde met zijn handen door haar haar. ‘Kom laten we naar huis gaan. Ik zal even afsluiten en daarna kunnen we gaan.’

Ze stond op hem te wachten bij de deur. Haar winterjas verborg haar jurkje en liet een paar fraaie benen zien. Zijn Ferrari stond eenzaam en verlaten op de parking te wachten. Magali zakte helemaal weg in de passagiersstoel. Haar gezicht stond weer ontspannen en hij nam met een gerust gemoed haar hand in de zijne. ‘Wat vond je van mijn moeder?’ Ze draaide haar hoofd in zijn richting en haar ogen lichtten op. ‘Ik heb veel bewondering voor jouw moeder. Ze is fantastisch met Thomas vind ik.’

Max keek naar de uitdrukking op haar gezicht en weer besefte hij hoe bijzonder ze was. Veel te snel waren ze bij haar huis vond hij. ‘Heb je zin om nog even binnen te komen?’ Max hoorde aan haar stem dat ze zenuwachtig was. ‘Natuurlijk, jij hebt al gezien hoe ik woon, nu ben ik benieuwd naar jouw keuze van behangpapier.’ Hij gaf een kneepje in haar hand en liep achter haar de hal in.

Via een dubbele deur kwamen ze in de woonkamer. De kamer was klein maar gezellig ingericht. Boven de schouw hingen foto’s van een roodharig meisje met haar ouders. Naast hem stond ze naar de foto’s te kijken. ‘Ik was daar tien denk ik.’ Hij legde zijn arm rond haar schouder. ‘Je was toen al een mooi meisje.’ Ze keek hem lachend aan. ‘Ik was vooral klein. Veel kleiner dan mijn leeftijdsgenootjes. Dat, samen met rode krullen in het zuiden zorgde regelmatig voor vuurwerk op de speelplaats.’

Hij trok één wenkbrauw de hoogte in. ‘Heb je gevochten?’ ‘Wees daar maar zeker van! Ik liet het niet zomaar over mij gaan hoor.’ Met een beetje fantasie kon hij het zich best voorstellen, een klein dapper roodharig meisje. ‘Heb je nog zin in koffie of moet je naar huis?’ Ze bloosde terwijl ze de vraag stelde en hij kon zien waar ze aan dacht. ‘Thomas is bij mijn moeder. Ze brengt hem morgen na de middag weer naar huis.’ Magali keek naar hem op en hij kon het verlangen in haar ogen zien. Ze kusten elkaar alsof ze maanden gescheiden waren geweest. Weer ging ze met haar vingers door zijn haar om het opzettelijk in de war te brengen. Even onderbrak hij hun kus om haar vragend aan te kijken. ‘Ik vind het sexy zo.’ Ze drukte zich weer tegen hem aan en al gauw vond zijn mond weer de hare.