Hoofdstuk 8 (pag. 81 - 90)

ZIJ

 

De manier waarop hij haar kuste, was gewoonweg fenomenaal. Ze weigerde na te denken over hoe hij aan die kundigheid was gekomen. De reactie van haar lichaam was het zelfde als de vorige keer. Haar tenen gingen er van krullen en haar ganse onderbuik trok samen. Zijn handen gingen over haar rug, door haar haren en al die tijd schreeuwde er een stemmetje van geluk diep in haar. Nog nooit had ze zich zo goed gevoeld in de armen van een man.

Hij maakte zich van haar los en even vroeg ze zich af of ze zich misschien te veel had laten meeslepen. Was ze wanhopig overgekomen? Maar Max keek haar met een betoverende glimlach aan en nam zo al haar twijfels weg. Hij legde zijn vinger zacht op haar neus. ‘Met die sproeten ben je uniek hier in het zuiden.’ Magali draaide met haar ogen zoals tieners dat doen wanneer hun ouders staan te preken. ‘Ja, maar je moet het rode haar erbij nemen, vrees ik.’ Max verlegde zijn hand naar haar haren en liet ze door zijn vingers gaan. ‘Geloof het of niet maar ik hou van jouw koperen krullen.’

Met grote ogen keek ze naar hem op. ‘Max mag ik eens iets doen?’ Hij trok zijn wenkbrauwen vragend op. ‘Ga je gang, je maakt me benieuwd.’ Ze rekte zich een beetje en ging op haar beurt met haar vingers door zijn haar. Dat voelde zijdezacht en als vanzelf verscheen er een glimlach op haar gezicht. Ze bekeek daarna aandachtig het resultaat. ‘Véél beter zo!’ Hij nam haar opnieuw in zijn armen en zijn lippen leken wel te versmelten met de hare. Hij had een puur mannelijke geur vermengd met een beetje muskus, vond ze.

Met tegenzin maakte ze zich los uit zijn armen. ‘Max ik moet naar huis. Het is al donker en ik heb nog een fietstocht voor de boeg.’ Hij veegde een verdwaalde lok haar uit haar gezicht en keek over haar schouder door het raam naar buiten. ‘Ik breng je wel naar huis, dan moet je niet door de kou fietsen.’ Magali leunde naar hem toe en fluisterde in zijn oor. ‘Heel even dacht ik dat je me ging voorstellen om te blijven maar ik ben blij dat je dat niet gedaan hebt.’ Hij keek haar quasi verbaasd aan. ‘Wat ken je me slecht. Maar als ik je thuis breng kan jij misschien nog wel even blijven?’ Ze zuchtte en liet zich weer tegen de leuning van de bank zakken. ‘Oké, nog even dan, maar geen wijn meer voor mij.’

Hij nam de glazen en ging ermee naar de keuken. ‘Koffie?’ Zijn zware stem bezorgde haar rillingen die langs haar ruggengraat liepen. Alsof dat ene woordje veel meer betekende dan een dosis cafeïne. ‘Ja lekker!’ Magali kon hem bezig horen in de keuken en ze moest moeite doen om niet naar hem toe te gaan. Even later kwam hij terug en zette een dienblad met daarop dampende koffie en cake op de salontafel.

‘Ik heb de wijn daarstraks helemaal fout geproefd, is het niet?’ Hij gaf haar een beker koffie aan en zette zich terug in de zetel. ‘Het maakt niet uit hoe je wijn proeft. Wat je er van vindt, is belangrijk.’ Ze nipte van het hete brouwsel en keek hem aan. ‘Ja, maar jij doet er veel langer over om te proeven. Ik ruik even aan het glas maar jij snuift het ganse aroma van de wijn weg’ Ze zag dat hij schrok van wat ze zei en ging snel verder. ‘Of zo lijkt het in ieder geval.’ Zijn ene mondhoek ging licht omhoog. ‘Ik zoek naar de verschillende geuren net zoals ik naar de verschillende smaken zoek wanneer ik proef. Zo kan je een wijn ontleden, zeg maar. Het is hetzelfde als wanneer je van een gerecht eet en je de verschillende ingrediënten probeert te raden.’

Magali keek hoe de vlammen aan de houtblokken likten. ‘Ben je zenuwachtig voor de wijnproeverij morgen?’ Hij nam haar hand in de zijne en trok haar wat dichterbij alvorens hij antwoord gaf op haar vraag. ‘Nee, het is informeel, geen gedoe.’ Veelbetekenend knipoogde hij even voor hij verder ging. ‘De voorstelling van deze wijn zal anders zijn. Dan zal er wel wat meer volk komen.’ Zijn grijze ogen keken in die van haar en voor ze het wist, lag ze weer in zijn armen. Na een poosje liet hij haar los en omvatte hij haar gezicht met zijn beide handen. ‘Ik denk dat ik je nu naar huis ga brengen Magali.’ Ze probeerde haar teleurstelling te verbergen maar het was hem niet ontgaan. ‘Je wilde thuis slapen, nietwaar?’

Ze knikte alleen maar en wist dat het waarschijnlijk het beste was om nu te gaan. Hij stond op en trok haar recht. ‘Kom, dan gaan we.’ Toen hij wilde vertrekken, hield ze hem tegen. Max keek haar aan en streek heel zacht met zijn duim over haar lippen. Ze sloot haar ogen en genoot van het gevoel die simpele handeling haar bezorgde. Heel even voelde ze zijn lippen op de hare en het volgende moment lag ze in zijn armen en droeg hij haar naar zijn slaapkamer. Haar jeans ging uit en vervolgens haar trui. Langzaam liet hij zijn handen over haar lichaam gaan. ‘Wat ben je mooi!’ De manier waarop hij haar bekeek, maakte dat ze zich inderdaad de mooiste vrouw voelde, althans voor hem. Terwijl hij zijn trui uitdeed begon Magali de knopen van zijn jeans los te maken. Geen van hen zei iets, woorden waren overbodig. Hij vree niet gewoon met haar, hij bedreef de liefde, nam zijn tijd en deed haar ondertussen huiveren van genot. Later lag ze met een gelukzalig gevoel in zijn armen na te genieten. Na een poosje voelde ze haar oogleden zwaar worden. Om te verhinderen dat ze in slaap zou vallen, ging ze rechtop zitten. Max leunde op één elleboog en keek haar aan terwijl hij denkbeeldige cirkels rond haar navel tekende met zijn vinger. ‘Ik viel bijna in slaap.’ Haar onderbuik trok samen bij de manier waarop hij haar aankeek. ‘Dat lijkt me een goed plan. Tenzij je liever eerst wil douchen dan kom ik je met plezier inzepen.’ Magali had de intensiteit van zijn ogen zwaar onderschat. Haar stem was amper hoorbaar wanneer ze sprak. ‘Ik heb morgen afgesproken met Emilie en Nicole om naar de wijnproeverij te gaan.’ Zijn vinger stopte met cirkels maken en hij keek haar vragend aan. ‘Is dat een manier waarmee je me wil vertellen dat je naar huis wilt? Magali miste zijn cirkelende vinger meer dan ze zou toegeven. ‘Ja.., nee.., ik dacht dat dat de bedoeling was.’ Magali keek naar zijn handen om hem niet te hoeven aankijken. ‘Als je naar huis wilt zal ik je brengen, geen probleem. Maar als je wil blijven dan zal ik er voor zorgen dat ik je op tijd naar Malaucène breng in de ochtend.’ Ze rolde op haar buik en begroef haar gezicht in het kussen. Haar onderbenen wiegden op en neer terwijl ze een wanhopig geluid maakte in het kussen. Toen ze zich weer omdraaide, hing zijn gezicht vlak boven het hare. ‘Goed, ik blijf hier. Op voorwaarde dat je me op tijd thuis brengt!’ Magali zag hoe hij tergend langzaam dichterbij kwam. Vlak voordat zijn mond de hare raakte fluisterde hij: ‘Komt voor mekaar!

 

HIJ

 

Wanneer hij zijn ogen opende, zag hij haar prachtige haardos voor hem uitgespreid op het kussen liggen. Hoewel ze al haar hele leven in de Provence woonde, had ze nog steeds een ietwat bleke huid. Ze had de ganse nacht in zijn armen geslapen en Max had meer dan eens beseft hoe uniek Magali wel was. Ze was de eerste vrouw die hem durfde tegen te spreken en de eerste die niet haar uiterste best deed om de nacht in zijn bed door te brengen. Kortom ze was verfrissend, anders en dat beviel hem enorm. Zo erg, dat hij het jammer vond dat hij haar moest wekken om haar vervolgens naar huis te brengen.

Zijn gedachten werden verstoord door de voordeur die open en dicht ging. Thomas! Max glipte uit bed en trok zijn jeans aan. Voordat hij de deur achter zich dicht trok, keek hij nog even naar de vrouw die in zijn bed lag te slapen. Hij vroeg zich af hoe Thomas hierop zou reageren.

‘Wat! Ligt ze in jouw bed? Jakkes man!’ Thomas trok een gezicht alsof hij een citroen aan het eten was. ‘Ze was zo tof en nu ga jij haar helemaal verpesten!’ Max nam een kop koffie en liep ermee naar de deur. ‘Ik ga haar wekken en wanneer ze in de keuken komt, wil ik geen praatjes van je horen, Thomas.’

Hij deed de slaapkamerdeur zachtjes open en zette de koffie op het nachtkastje. ‘Wakker worden slaapkopje.’ Hij kuste zachtjes haar schouder en liet de zijkant van zijn wijsvinger over haar wang gaan. Ze rekte zich uit en keek hem slaperig aan. Haar blik ging naar de koffie op het nachtkastje en ze vroeg: ‘Is die voor mij?’ Ze zag er op een uiterst schattige manier betoverend uit wanneer ze wakker werd, vond Max. ‘Ja, ik dacht dat je dat wel lekker zou vinden.’ Op de trap werd er gezongen en Magali kreeg een verschrikte uitdrukking op haar gezicht, zag hij. ‘Daarom kom ik je wekken.’ Ondertussen knikte hij met zijn hoofd naar de deur. ‘Thomas is net thuisgekomen. De moeder van Thibeaux heeft hem afgezet voordat ze naar haar werk reed.’

Magali, begon haar kledij bij elkaar te zoeken en deed een wanhopige poging om haar haren te fatsoeneren. ‘Magali, neem gerust een douche, als je dat wilt. Ondertussen maak ik ontbijt voor ons drieën klaar.’ Even keek ze hem heel vreemd aan. ‘Geen nood. Ik heb hem verteld dat jij hier bent.’ Max kon wel zien dat ze daar niet blij mee was en hij vroeg zich af of ze misschien bang was voor de reactie van Thomas.

Beneden in de keuken stond een overgedienstige Thomas naast hem het brood in stukken te snijden terwijl hijzelf met de roereieren bezig was. ‘Goeiemorgen Thomas.’ Naast Thomas draaide ook Max zich om en hij was blij te zien dat Magali deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat zij hier ’s ochtends de keuken in wandelde. Thomas liep op haar af en gaf haar een knuffel. Daarna bekeek hij haar eens goed. ‘Komt goed uit dat jij er ook bent, want ik heb groot nieuws!’ Ze glimlachte naar Thomas maar Max kon zien dat ze enige vorm van commentaar had verwacht. Hij zette de pan met eieren op tafel en ging naast Magali zitten.

Nog voordat Max iets kon zeggen begon Thomas zijn grote nieuws te verkondigen. ‘Kijk, Thibeaux en ik willen niet alleen op de tandem fietsen. Wij zouden graag een racetandem hebben. Er bestaat zo’n paralympische discipline en daar willen wij aan meedoen.’ Max zijn vork was halverwege tussen zijn mond en zijn bord blijven hangen. ‘Wil je nou zeggen dat je naar de olympische spelen wilt?’

Thomas draaide met zijn ogen omdat Max niet meteen begreep wat hij wilde zeggen. ‘Thibeaux gaat veranderen van school. Hij gaat naar Avignon en daar kan hij aan wielrennen doen. De meeste van de piloten zitten daar ook in de buurt op school.’ Max fronste zijn wenkbrauwen. ‘Piloten?’ Magali stootte Max even aan. Degene die vooraan zit wordt de piloot genoemd. De achterste noemen ze de stoker.’

Max knikte slechts, maar Thomas zag zijn kans en probeerde ze te grijpen. ‘Kijk Max, Magali begrijpt wat ik wil. Zij is het er helemaal mee eens.’

Magali verslikte zich bijna in haar koffie. ‘Wacht even Thomas, dat klopt niet. Ik weet wie de piloot en de stoker zijn maar ik doe geen uitspraken over jullie plannen. Dat moet je met Max  bespreken.’ Thomas liet zijn vork op zijn bord vallen en keek Max woedend aan. ‘Ik wist wel dat het niet zou mogen!’ Hij stond op en liep de keuken uit.

Max schudde verontwaardigd zijn hoofd. ‘Heb jij begrepen wat er hier net gebeurd is?’ Magali sprak zacht wanneer ze zei: ‘Volgens mij wil hij ook van school veranderen om met Thibeaux te kunnen fietsen.’ Er verscheen een diepe rimpel op Max’ voorhoofd. ‘Avignon is een eind rijden iedere dag. Daar heeft Thomas blijkbaar niet bij stilgestaan.’ Magali legde haar hand op zijn rug en leunde iets naar hem toe. ‘De school waar Thibeaux naar toe gaat, is een internaat. Dat adres heb ik zelf aan de Moeder van Thibeaux gegeven. Ik heb het idee dat Thomas dat ook ziet zitten.’

Hij voelde haar adem langs zijn hals strijken wanneer ze sprak. Max draaide zich naar haar toe en legde zijn handpalm tegen haar wang. ‘Dit is niet echt het ontbijt dat ik voor ons in gedachten had.’ Ze haalde haar schouders op en keek hem dapper aan. ‘Misschien kan ik nu beter gaan, dan kunnen jullie praten.’ Maar Max stond recht en nam zijn autosleutels van de kast. ‘Ik heb je beloofd dat ik je zou thuisbrengen en dat ga ik doen ook.’

Er stond een gure wind en Max zag dat Magali het ondanks haar winterjas koud had. De top van de Mont Ventoux zag wit en het zou nu niet lang meer duren vooraleer de skipistes opengingen, wist hij. Hij hield het voorstel om er samen eens naar toe te gaan voor zich want Max had het gevoel dat Magali afstand van hem had genomen sinds die ochtend. Tijdens de rit nam hij haar hand in de zijne en streek met zijn duim heen en weer over de rug van haar hand. ‘Ben je aan het vluchten Magali?’

Ze keek door haar raampje naar buiten en schudde haar hoofd. ‘Ik ben niet bang voor jou Max.’ Hij stopte de wagen langs de kant van de weg en zette het contact af. ‘Waarom kijk je me dan niet aan? Heb je spijt dat je gebleven bent?’ Magali keek hem een beetje verloren aan. ‘Ik heb nooit spijt van een beslissing, eens ik ze genomen heb Max!’ De strijdlustige Magali had hij van weerwoord kunnen dienen maar ze keek verdorie alsof ze een veldslag verloren had.

Max had dichter naar haar toe willen schuiven maar de middenconsole zat in de weg. Hij nam haar kin in zijn hand en leunde wat dichter naar haar toe. ‘Ik heb het in meerdere opzichten leuk gevonden dat je gebleven bent. Sterker zelfs, ik zou het héél graag nog eens overdoen.’ Hierop kuste hij haar en tot zijn opluchting voelde hij hoe ze haar armen rond zijn nek sloeg.