Hoofdstuk 7 (pag. 63 - 80)

ZIJ

 

Ze hadden afgesproken in het café naast de tabac. Toen Magali binnenkwam, zag ze Emilie en Nicole al vrij snel zitten; elk met een sandwich voor hun neus. Magali bestelde een koffie en zette zich bij hen aan tafel. ‘Hallo dames, al goed gewerkt vandaag?’

Nicole keek haar van over haar sandwich aan en knikte heftig. ‘Ze willen allemaal goeiedag komen zeggen nu ze weer aan het werk is,’ verduidelijkte Emilie. Magali luisterde geboeid naar de verhalen, die niet medisch gebonden waren, van op de praktijk. Zo hadden ze een jongen met zijn poes over de vloer gekregen omdat de dierenarts afwezig was.

‘Weet je van wie ik telefoon kreeg gisteren?’ Emilie en Magali keken Nicole benieuwd aan. ‘Van Fabienne! Zij en Nicolas komen binnenkort weer naar Malaucène.’ Ze praatten een poosje bij en Magali was blij dat ze gekomen was. Het had haar gedachten even van Max afgehouden.

‘Zeg hoe gaat het met die tandem van jou?’ Emilie vroeg het heel terloops maar Magali had geen zin om een uitgebreid antwoord te geven. ‘Ik werk niet meer aan de tandem.’ Als ze al had gehoopt dat ze er zo makkelijk mee weg zou komen, had ze het mis. ‘Wat? Hoezo?’ Nicole was op het puntje van haar stoel gaan zitten en plantte haar ellebogen resoluut op tafel. Blijkbaar kon ze er niet omheen en moest ze hen wel vertellen wat er was misgelopen. ‘Er zijn twee redenen. Ten eerste, en begin nu niet te flippen, Max heeft me gekust. Ten tweede, dankzij besparingen van het ministerie ben ik ontslagen en zal de fietstocht niet plaatsvinden.’ Magali had een reactie van haar schoonzus verwacht maar die bleef uit. Nicole leek niet te schrikken van wat Magali haar net gezegd had.

‘Jeetje, ik zei dat jullie niet moesten flippen, maar iets van reactie was wel aangenaam geweest.’ Emilie legde haar hand op die van Magali. ‘Er komt wel weer een nieuwe baan op jouw pad.’ Magali haalde nonchalant haar schouders op.  ‘Tja, voorlopig kan ik avonddiensten doen in de bar heeft Adrien gezegd.’ Ze leunde naar achter, blij dat ze het slechte nieuws met haar vriendinnen had kunnen delen.

Nicole ging nog een rondje koffie bestellen en klopte zachtjes op Magali haar rug toen ze weer ging zitten. ‘Vertel ons liever eens over die kus, Magali.’ Ze vertelde hen het verhaal tot en met haar ontsnappingspoging. ‘Waarom heb je dat gedaan? Was de kus niet lekker misschien?’ Emilie schoot Magali ter hulp. ‘Nicole, misschien vindt Magali het niet fijn om daarover te praten.’ ‘Onzin, tegen ons kan ze alles kwijt, toch Magali?’ Magali wachtte totdat de ober hun koffies had neergezet en zuchtte vervolgens diep.

‘Het was de beste kus ooit! Ik vraag me werkelijk af waar die man dat geleerd heeft!’ Nicole schudde haar hoofd. ‘Ik denk dat ik iets mis… Waarom ben je dan in hemelsnaam naar binnen gevlucht?’ Er ontsnapte Magali een zucht van frustratie. ‘Snap je dat dan niet? Hij en ik, wij komen uit een andere wereld. Je moet zijn huis eens zien, hij is nu niet bepaald klein behuisd! Ik bedoel, ik ben trots op wie ik ben hoor, maar naast hem verdwijn ik in het niets. Het zou ook helemaal geen zicht zijn trouwens, ik kom amper tot aan zijn schouder.’

Emilie en Nicole keken elkaar even aan voordat Nicole weer van wal stak. ‘Oké Magali, maar als die kus écht zo speciaal was, dan kan je die toch niet negeren. Wie weet wordt het wel wat tussen jullie.’ Emilie viel haar bij. ‘Tja, ik herinner me de eerste kus die Frédéric me gaf nog als gisteren.’ Maar Magali schudde resoluut haar hoofd, dronk haar koffie leeg en zette het kopje met een klap op tafel. ‘Zondag moet ik naar een wijnproeverij en ik heb jullie hulp nodig. Het liefst zou ik thuis blijven maar ik heb beloofd dat ik zou gaan dus vind ik niet dat ik daar nu onderuit kan.’

Ze hadden net afgesproken dat ze met Emilie haar wagen zouden gaan toen Magali haar gsm afging. ‘Magali, de tandem is helemaal klaar. Kom je kijken? Hij is echt vet cool nu! We zijn er net helemaal mee naar de wijngaard van Max gereden om goed te kunnen oefenen. Kom je Magali? Alsjeblieft? De moeder van Thibeaux komt ook zo.’ Thomas zijn enthousiasme werkte aanstekelijk, merkte ze.

‘Oké Thomas ik kom zodra ik kan.’ Nadat ze haar gsm had weggestoken, keek ze op naar haar vriendinnen die haar vragend aankeken. ‘Ik ga naar Thomas niet naar Max! Weet één van jullie waar die wijngaard van Max precies ligt?’ Nicole gaf haar de richting aan, waarop Magali recht sprong en het café verliet. Ze liep op een drafje naar huis om haar fiets op te halen.

De wijngaard van Max bevond zich dan misschien nog niet in Les Dentelle Montmirail, ze moest er toch al enkele flinke hellingen voor nemen om er te geraken. De wijngaarden zelf lagen tegen een heuvel die naar het zuiden gericht is. Op die manier zouden ze meer zon krijgen in de zomer. Malaucène lag aan de noordkant van de Mont Ventoux en dat had zo zijn consequenties. Een groot deel van het dorp bleef in de schaduw van de reus liggen tijdens de wintermaanden. Waardoor niet alleen de temperaturen dieper daalden dan bij naburige dorpen maar ook de vorst kon vernietigend zijn voor de druivelaars.

De wijngaard van Max lag echter vergenoeg van het centrum verwijderd om nog hinder te ondervinden van de Mont Ventoux.

Vanop de weg liep er een oprijlaan, die langs beide kanten geflankeerd werd door grote cipressen, naar een vrij grote woning. Het huis stond nog in de steigers, maar zo te zien waren de werken aan de gevel bijna afgerond. Magali zag dat er nog een schilder bezig was om de luiken van een nieuw likje verf te voorzien. Verder waren er geen vakmannen te bespeuren. Gehuld in haar winterjas die eigenlijk te warm was om de hellingen mee te beklimmen, kwam Magali bezweet en buiten adem aan.

Dat, plus het feit dat er hier en daar rijmplekken op de weg lagen, had haar fietstocht er niet makkelijker op gemaakt. Ze zette haar fiets tegen één van de stellingen en ging op zoek naar Thomas. Vanop een afstand zag ze hen komen aanrijden. Ze hoorde hoe Thomas en Thibeaux lachten van dolle pret en kreeg een gevoel van voldoening over zich.

Naast haar verscheen de moeder van Thibeaux die haar vriendelijk begroette. De jongens kwamen aangereden en stopten vlak voor hun voeten. ‘Wat vind je ervan Magali? Is het geen prachtfiets geworden?’ Magali omhelsde de jongens en knikte naar Thomas. ‘Dat heb je echt prachtig gedaan Thomas! Je mag trots op jezelf zijn!’ Thomas haalde zijn schouders op. ‘Dit is vooral Max zijn werk. Die nieuwe leerkracht geeft ons keiveel huiswerk.’ Magali wist even niet goed hoe ze daarop moest reageren. Het besef dat Max de fiets had afgewerkt, deed haar meer dan ze had vermoed.

‘Wij gaan even oefenen om korte bochten te nemen. De wijngaard is daar de perfecte plek voor. O, wist je trouwens al dat Thibeaux en ik aan wielrennen willen gaan doen?’

Beide jongens lachten om hun briljante plan. ‘Thomas, ik geloof nooit dat Max het daarmee eens zou zijn,’ antwoordde Magali. Al wist ze zelf niet of haar antwoord gold op het feit dat ze tussen de wijnranken door gingen rijden of op het feit dat de jongens aan wielrennen wilden gaan doen. Voor zover ze Max kende, zou geen van beide plannen in goede aarde vallen. De enige reactie die ze kreeg, was een achteloos schouderophalen voordat de tieners er vandoor gingen.

Naast haar stond nog steeds de moeder van Thibeaux die haar zoon volgde met vochtige ogen. De vrouw draaide zich naar Magali toe om vervolgens ook diens handen vast te nemen. ‘Juffrouw Rousseau ik zal u voor altijd dankbaar blijven. Mijn zoon kan weer lachen en dat heb ik aan u te danken. In die paar maanden dat hij van u heeft les gekregen is er voor hem als het ware een nieuwe wereld opengegaan.’

Magali viel even stil bij zo’n compliment en net wanneer ze dacht haar stem teruggevonden te hebben, hoorde ze een diepe stem achter haar en werden er twee krachtige handen op haar schouders gelegd. ‘Magali is veel te bescheiden om uw compliment te aanvaarden, mevrouw.’ Het leek alsof ze de warmte van zijn handen door haar dikke winterjas kon voelen, wat natuurlijk absurd was.

‘Kan iemand mij vertellen waarom die twee vlegels tussen mijn wijnranken aan het racen zijn?’ De moeder van Thibeaux zei niets en vond het alleen maar jammer dat de pret van de jongens in de kiem gesmoord werd. ‘Ze wilden oefenen om scherpe bochten te nemen met de tandem.’ Magali hoopte dat haar antwoord Max iets milder zou stemmen tegenover Thomas, maar dat bleek niet het geval te zijn. Ze hoorde hem achter haar een krachtterm uiten waar ze van schrok.

‘Thomas kom ogenblikkelijk uit de wijngaard!’ Thomas’ hoofd schoot omhoog en zodra Max zag dat hij hem gezien had, beende hij kwaad het huis in. De jongens kwamen tot bij de moeder van Thibeaux en smeekten haar of Thomas bij hen mocht komen logeren. Magali bedacht dat de vrouw met alles akkoord zou gaan, zolang het haar zoon gelukkig maakte. Tegen de tijd dat ze bij de voordeur van het huis kwamen, was de logeerpartij een feit en was enkel Max’ toestemming nog nodig. Magali bleef buiten wachten terwijl de jongens bij Max hun zaak bepleitten.

Met een tevreden glimlach kwamen de tieners even later buiten. ‘Hij heeft me niet eens een uitbrander gegeven én ik mag gaan logeren bij Thibeaux!’ Thomas glunderde bij zijn triomf. Magali bekeek hoe Thibeaux zijn hand op de schouder van Thomas legde en hoe ze zo samen in de richting van de wagen wandelden. Thomas die gaf steeds kleine commando’s door aan Thibeaux. Magali vond het een aandoenlijk plaatje.

‘Ik wist helemaal niet dat jij hier zou zijn vandaag?’ Magali schrok op uit haar gedachten en keek Max aan. ‘Thomas belde me en vroeg of ik naar de tandem wilde komen kijken. Ik stond net op het punt om te gaan.’ Max keek haar aan en zijn grijze ogen boorden zich in de hare. ‘Blijf nog even Magali, dan laat ik je mijn huis zien.’ Hij strekte zijn hand uit en terwijl hij die van haar vastnam, wist ze dat ze niet alleen voor Thomas gekomen was.

In tegenstelling tot de villa was dit huis niet van boven tot onder met marmer bekleed. De trap was uit natuursteen gemaakt maar leek eerder stevigheid in plaats van luxe uit te stralen. Magali twijfelde er niet aan dat dit alles een gigantisch kostenplaatje had. Toch het beviel haar veel beter dan de villa in Crillon Le Brave, waar je de eurobiljetten bijna in iedere kamer tegen de muren kon zien hangen.

Dit was een statig woonhuis, ooit gemaakt voor een wijnboer met een gezin. Geen huis dat in één of ander glossy magazine op de voorpagina kon staan. Terwijl hij haar door het huis leidde, viel het Magali op dat de woning enkel nog gemeubileerd diende te worden. Zelfs de keuken en de badkamers waren volledig geïnstalleerd. Ze vroeg zich af waarom Max nog steeds in Crillon Le Brave woonde wanneer hij gerust hier zou kunnen intrekken? Of hield hij misschien van de luxe die zo duidelijk in de villa aanwezig was?

 

HIJ

 

Ze leek zenuwachtig en hij vroeg zich af waarom. ‘Misschien moest ik nu maar eens gaan Max…’ Hij deed geen moeite om haar tegen te spreken. Althans niet meteen. Hij ging haar voor naar het terras en wees naar de wijngaard. ‘Zie je dat?’ Ze volgde zijn blik en keek naar de wijnranken die in netjes geordende rijen naast elkaar stonden te pronken. ‘Daar is volgens mij iets goeds uit voort gekomen. Wil je het proeven? Ik heb er thuis een fles van staan.’

Iet of wat achterdochtig keek Magali hem aan. ‘Thuis? Probeer je me mee te lokken misschien?’ Max lachte om haar reactie. ‘Lukt het, denk je?’ Ze schudde ontkennend haar hoofd. ‘Ik denk dat ik beter naar huis ga, Max. Je zal iemand anders moeten vinden om te proeven.’ Max observeerde haar gezicht en zag hoe haar koperen krullen glansden in de winterzon. ‘Als je nu niet meekan, dan bewaar ik hem wel tot later.’

Ze trok haar wenkbrauwen samen en er verscheen een rimpel op haar voorhoofd. ‘Waarom zou je hem met mij willen drinken?’ Hij beantwoordde haar vraag met een wedervraag. ‘Waarom zou ik hem niet met jou willen proeven? Ik breng je weer thuis, dat beloof ik.’ Terwijl hij sprak, knipoogde hij even naar haar en er verscheen tot zijn voldoening een lichte blos op haar kaken.

‘Geen gedoe? Gewoon proeven?’ Zijn ogen blikten in de hare. ‘Geen gedoe. Enkel proeven Magali.’ Ze ontspande duidelijk en ging overstag, maar Max vond het jammer dat ze zich niet meteen op haar gemak voelde bij hem en eerst de verzekering nodig had dat er “geen gedoe” aan te pas zou komen.

Ze reden in zijn Porche Cayenne naar Crillon Le Brave. Hij had de achterbank plat gelegd zodat haar fiets achterin kon. Magali hield haar blik op de omgeving gericht en het gesprek dat hij probeerde te voeren, verliep vrij stroef voor hun doen. Hij zag hoe ze de hele rit op haar onderlip beet. Waarschijnlijk vroeg ze zich af of ze wel met hem had moeten meegaan.

Bij de villa gekomen, parkeerde hij de wagen meteen in de garage. Magali stond op het grind op hem te wachten en beet ondertussen weer op haar lip. Hij stak de autosleutels in zijn jaszak en keek haar even aan. ‘Nog even en je zit erdoor Magali.’

Hij liep de keuken in en trok de koelkast open. ‘Mmm, Marie heeft moussaka gemaakt.’ Hij opende de oven en zette de schotel erin om vervolgens twee borden uit de kast te nemen en deze op de tafel te plaatsen. ‘Max? Ik dacht dat je me wijn wilde laten proeven, je hebt niet gezegd dat er ook eten aan te pas zou komen.’ Max kon zien dat ze op haar hoede was en hij vroeg zich af hoe hij ervoor kon zorgen dat ze zich weer een beetje op haar gemak voelde in zijn nabijheid. ‘Je hoeft ook helemaal niet mee te eten als je dat niet wilt. Maar zelf heb ik nog niets gegeten en Marie maakt steeds te veel. Het is alleen jammer dat ik dan zoveel in de vuilbak moet gooien.’ De moussaka begon zijn heerlijke geur te verspreiden door de keuken. Magali liet haar argwanende blik varen en richtte haar aandacht op de glazen ovendeur. 

‘Zou jij dat écht weggooien?’ Ondertussen begon Max de tafel te dekken. ‘Tja, wanneer ik alleen ben eet ik nooit veel.’ Hij haalde zijn schouders even op en keek haar aan. ‘Morgen maakt Marie weer iets nieuws, dus ja dit zou waarschijnlijk in de vuilnisbak eindigen.’ Ze werd boos en Max had het gezien. Hij was er stiekem zelfs blij om. Sinds die kus had hij haar niet meer gezien en nu ze hier was, was ze niet echt zichzelf, vond hij. Tot nu dan.

‘Besef je dan niet dat er veel mensen zijn die nooit restjes kunnen weggooien! Jij bent ongelofelijk verwend Max.’ Hij stak zijn beide handen als overgave in de lucht. ‘Zou het helpen als ik zeg dat ik er vanaf nu bij Marie op zal hameren om restjes voor me op te warmen?’ Max moest lachen terwijl hij sprak en zag dat Magali er gelukkig ook om kon lachen. ‘Max Mércier, jij weet best dat ik er niet van hou wanneer iemand de draak met mij steekt!’ Hij gaf haar het brood aan en nam zelf de moussaka uit de oven. ‘Ook niet als je zelf meelacht?’ Pretlichtjes schitterden in haar ogen. ‘Oké, misschien kan het wel als ik er zelf ook pret in heb.’

Terwijl ze van de moussaka genoten, stelde Max voor om een fles wijn uit zijn eigen wijngaard te drinken. ‘Als ik Thomas mag geloven, heb je de wijngaard in Malaucène nog niet zo lang.’ Max keek haar even aan en knikte. ‘Ja, ik wilde iets wat enkel van mij was en waar mijn vader geen zeggenschap over had. De vorige jaren was de wijn niet klaar voor verkoop, nu zou ik jou willen vragen om je mening.’

Hij zette haar een bakje gemalen koffie voor en gaf haar een stukje brood. ‘Hier, het brood neemt de smaak van de moussaka weg. De koffie neutraliseert alle andere geuren. Daar ruik je best even aan vooraleer je aan de wijn ruikt.’ Max zag dat ze haar best deed om niet te lachen. ‘Ga jij lachen met mij?’ Hij deed alsof hij heel serieus was maar ze doorzag hem meteen. ‘Ik zou niet durven, Max. Laat die wijn maar komen!’

Max ontkurkte een fles en schonk een beetje wijn in haar glas. ‘Oké, je moet me wel beloven dat je me je ongezouten mening geeft, Magali. Als het goed is dan vind ik dat prima maar als je vindt dat het naar azijn smaakt dan weet ik dat ook graag.’ Ze perste haar beide lippen op elkaar en keek hem ietwat onzeker aan. ‘Max, ik heb nog nooit een wijn moeten proeven. Ik heb geen flauw idee of ik nu net wel of niet moet gorgelen. Mag ik het doorslikken, of spuug ik het uit?’ Max glimlachte haar bemoedigend toe en zette zich tegenover haar. ‘Proef hoe jij zou proeven wanneer ik er niet bij ben.’

Ze nam het glas, er even haar neus boven en glimlachte een beetje zenuwachtig naar Max. Daarna keek hij vol ongeduld toe hoe ze een slok van de wijn nam. Ze hield de wijn even in haar mond alvorens ze hem doorslikte. Max zat op het puntje van zijn stoel. ‘Heb je hem zelf al geproefd?’ Zenuwachtig schudde Max zijn hoofd. ‘Die van dit jaar nog niet. Ik heb de eerste fles net voor jou opengemaakt.’

Hij duwde zijn handpalmen tegen elkaar terwijl hij zijn ellebogen liet rusten op tafel. Magali reikte over tafel en legde haar hand even op zijn onderarm. ‘Geen stress Max, de wijn is heerlijk!’ Max sprong recht en vulde haar glas weer bij. ‘Echt? Proef nog eens even. Misschien is een tweede slok niet het zelfde.’ Hij keek toe hoe ze haar handeling van eerder herhaalde. ‘Ik vind hem echt geweldig lekker. Misschien moest je zelf eens proeven. Ik vind het een slecht idee om alleen maar op mijn mening voort te gaan.’

Max nam een tweede glas uit de kast en schonk ook hier wijn in. Hij liet de wijn even rollen in zijn glas terwijl hij hem naar het licht hield. Op zijn beurt hield hij het glas onder zijn neus en inhaleerde hij het aroma van de wijn. Ondertussen voelde hij de ogen van Magali op hem gericht. Hij nam een slok en sloot even zijn ogen terwijl hij de wijn op zijn tong voelde dansen. Ze had gelijk, hij was subliem. ‘Voilà, c’est ca! Dit was wat ik in gedachten had!’ Magali keek hem nieuwsgierig aan. ‘Blijf jij altijd zo rustig wanneer je je doel bereikt? Ik zou uit het dak gaan wanneer ik zoiets zou kunnen maken.’

Hij lachte even bij het idee van een Magali die volledig uit haar dak ging. ‘Kom dan steek ik de openhaard aan.’ Hij verwachtte prottest van haar kant terwijl hij de wijn en de glazen meenam naar de zitkamer, maar ze zweeg en volgde hem zonder een woord te zeggen. Hij zette de glazen en de fles neer en stapelde de houtblokken alvorens hij de haard aanstak. Magali was in één van de hoeken van de zitbank gekropen, zelf ging hij aan de andere kant zitten.

‘Ik heb van Thomas gehoord dat jij geen les meer aan hem geeft.’ Hij wierp een visje en was er zeker van dat ze zou bijten. ‘Klopt, sinds gisteren ben ik ontslagen. Door bezuinigingen is er mij verteld.’ Max fronste zijn wenkbrauwen. ‘Kan dat dan in het midden van een schooljaar?’ Ze haalde licht haar schouders op. ‘Wanneer er nieuwe president verkozen is en daardoor het budget en de plannen veranderen, kan dat allemaal. Maar geen nood, de kinderen missen hierdoor geen lessen. Ze worden alleen met andere klassen samengevoegd.’

Max hield de fles wijn als vraag in de lucht en Magali knikte. ‘Dat weet ik wel, maar jij zit nu zonder werk.’  Magali nam haar glas en keek hem aan. ‘Ik kan gelukkig meedraaien in de bar. Al is de verdienste niet hetzelfde als mijn loon als leerkracht. In de wintermaanden draaien de horecazaken maar mager, ik mag al blij zijn dat Adrien mij een paar uur per dag kan geven.’

Het zinde Max niets dat ze weer in de bar moest gaan werken maar hij zweeg er wijselijk over. ‘Er komt wel weer wat anders op je pad.’ Ze antwoordde niet en dronk van haar glas. ‘Ik heb gehoord dat jij aan kickboksen  doet.’ Haar hoofd schoot met een ruk omhoog. ‘Wie heeft jouw dat verteld? Matthieu?’ Haar vuisten waren gebald en ze had haar kin strijdlustig naar voren gestoken. ‘Nee, Réné heeft het me verteld maar je moet niet boos op hem zijn. Het heeft er voor gezorgd dat ik een beetje beter begrijp waarom je na onze kus naar binnen bent gevlucht.’

Magali zette haar glas met een klap neer en vouwde haar armen voor haar borst. ‘Jij begrijpt juist niets Max! Réné kan je niet uitleggen waarom ik aan kickboksen doe, want hij weet niet wat er is gebeurd.’ Max begon zich hoe langer hoe meer af te vragen wat er dan eigenlijk wél gebeurd was. Al wist hij dat hij geen recht had om ernaar te vragen. ‘Hij heeft ook niet gesproken over wat er al dan niet gebeurd was. Hij heeft me alleen verteld dat jij er in Marseille bent achter gekomen dat een vrouw zich moet kunnen verdedigen.’

Ze keek hem boos aan maar Max deed alsof het hem niet opviel en legde nog een houtblok bij op het vuur. ‘Ik zal je eens wat vertellen, Max! Het had volledig mis kunnen lopen. Ik hoorde beter te weten dan met een wildvreemde mee te gaan naar zijn wagen maar we hadden leuk gedanst en ik moet bekennen dat ik al een paar biertjes ophad. Er is helemaal niets gebeurd die avond. Maar als er niet één of andere reus uit zijn wagen was gestapt en die smeerlap de schrik van zijn leven had bezorgd, dan was het zeker misgelopen. Toen heb ik besloten om een gevechtsport te gaan beoefenen.’ Max zag haar handen in haar schoot trillen en hij vermoedde dat ze dit nog niet aan Réné of Matthieu verteld had.

Hij moest de aandrang om haar in zijn armen te nemen bedwingen, want hij was niet zeker of ze dat zou accepteren. ‘Zoals ik al zei, nu begrijp ik een beetje waarom jij naar binnen vluchtte.’ Ze had in de vlammen zitten staren maar keek hem nu met een zweem van een glimlach op haar gezicht aan. ‘Nee Max, ik ben niet van jou gevlucht. Ik geef toe dat ik niet iedereen vertrouw. Die man van de fietsenwinkel gaf me bijvoorbeeld een onbehagelijk gevoel, maar ik ben niet bang wanneer ik bij jou ben. Anders zat ik hier nu toch niet!’

Hij leunde met zijn onderarmen op zijn knieën en liet zijn hoofd wat hangen terwijl hij het heen en weer schudde. ‘Daar zit wat in. Ik moet zeggen dat het me goed doet om dat te weten Magali. Al vraag ik me dan nog steeds af waarom je dan wel naar binnen bent gegaan.’ Hij draaide zich naar haar toe en keek haar aan. Ze werd een beetje rood in haar gezicht maar dat kon natuurlijk evengoed door de hitte van het vuur komen. ‘Ik had die reactie van mezelf niet verwacht.’ Het was alles wat ze zei maar ze verschafte hem daarmee meer dan voldoende informatie. ‘Zou je er weer vandoor gaan als ik je nog eens zou kussen?’ Ze keek naar hem op en in haar ogen leken sterretjes te dansen. ‘Ik hoop van niet.’ Hij lachte even om haar antwoord voordat hij haar in zijn armen nam. ‘Dat hoop ik ook Magali, dat hoop ik ook.’