Hoofdstuk 6 (pag. 50 - 62)

ZIJ

 

Magali had evenmin goed geslapen die nacht. Ze had gedroomd van ritjes achterop een tandem. Met niemand minder dan Max! Tegen de tijd dat ze had ontbeten en een douche had genomen, was ze er van overtuigd dat ze haar verstand aan het verliezen was. Het viel niet te ontkennen dat Max een knappe man was, maar hij was absoluut niet haar type! Of wel soms?

De hevige wind van de dag ervoor had de temperatuur serieus doen dalen. Toen ze vertrok met haar fiets had ze niet alleen haar jas maar ook haar wanten aangetrokken. De straten lagen er verlaten bij op een zondagochtend. Normaal gezien hield ze zelf ook wel van lang uitslapen, maar ze wilde toch voldoende tijd aan de tandem kunnen spenderen, voordat ze naar de bar moest.

Er waaide nog steeds een stevige bries maar de hevige rukwinden van de vorige dag bleven gelukkig uit. Wat maakte dat ze er niet zo héél lang over hoefde te doen vooraleer ze bij Max aankwam. Het huis was volledig ommuurd en die werd afgesloten, door een grote gietijzeren poort dat het zicht op de woning volledig ontnam.

Magali belde aan en vrijwel onmiddellijk ging de poort open. Ze parkeerde haar fiets tegen de muur en wandelde naar de garage. Nog voor ze die bereikt had, ging de voordeur van de villa open en wenkte Thomas haar.

‘Goeiemorgen Thomas, lekker geslapen?’ De jongen omhelsde haar enthousiast en knikte. ‘Zeker, en jij Magali heb jij ook goed geslapen?’ Ondertussen deed hij teken dat ze hem naar de keuken moest volgen. ‘Om eerlijk te zijn heb ik helemaal niet lekker geslapen.’ Hoewel ze wist dat hij er was, schrok ze toch nog wanneer ze zijn zware stem hoorde. ‘Jij ook niet?’

Ze had verwacht dat Max en Thomas net als zij vroeg zouden kunnen beginnen maar Max stond nog in een pyjamabroek en een t-shirt. Zijn haren waren nog verward en het was duidelijk dat hij net uit bed was. Magali wist niet waar kijken, terwijl Max zich niets aantrok van zijn verschijning. ‘Wat heb je in die rugzak Magali?’ Thomas wees naar haar rug en ze was hem dankbaar dat hij haar aandacht afleidde. ‘Ik heb mijn werkkledij bij vandaag, dan doe ik straks mijn jeans weer aan wanneer ik naar de bar fiets.

Het ontging haar niet dat Max zijn gezicht betrok. ‘Zeg Max wij gaan al naar de garage hoor.’ Thomas trok haar mee door de achterdeur en ze wierp nog snel een blik over haar schouder op Max. ‘Thomas!’ Thomas bleef met een hoorbare zucht staan en draaide zich verveeld om. ‘Hij is met het verkeerde been uit bed gestapt,’ fluisterde hij tegen Magali. ‘Wat is er nu weer Max?’ ‘Zou je Magali niet eerst de tijd geven om zich om te kleden? Dan zullen wij zo dadelijk naar de garage komen.’ Thomas liet haar hand los en sloeg zichzelf op zijn voorhoofd. ‘Sorry, totaal vergeten Magali.’

Hij liep verder naar de garage en Magali ging weer terug de keuken in. ‘Waar kan ik me ergens omkleden Max?’ Hij zette zijn kop koffie op het aanrecht en legde zijn hand op haar rug. Hij leidde haar de gang door en opende een deur. ‘Dit is de logeerkamer, hier kan je je gerust omkleden.’ Daarop ging hij de tegenoverliggende kamer binnen en ze vermoedde dat dat zijn slaapkamer moest zijn.

Nadat ze zich had omgekleed, bekeek ze zichzelf in de spiegel die boven de commode hing. Ze stak haar haren omhoog met een speld en besloot dat ze klaar was om aan de slag te gaan. Toen ze op de gang kwam, zag ze dat Max op haar stond te wachten. ‘Dus jij hebt ook slecht geslapen hè? Ik ben benieuwd wie of wat jou uit je slaap heeft gehouden.’

Magali kon voelen hoe haar wangen begonnen te gloeien. Ze zou hem nooit de volledige waarheid vertellen! ‘Ik heb over de tandem gedroomd Max. Niets bijzonders dus!’ Hij glimlachte slechts en haalde achteloos zijn schouders op. ‘Kom, we zullen eens gaan kijken wat Thomas ondertussen aan het uitspoken is.’

En zo begonnen ze aan een dag hard werken die werd afgewisseld met korte pauzes en grapjes maken. Tussen Thomas en Max leek de spanning af te nemen en daar was Magali heel blij om. Tijdens de lunch prees Magali Thomas om zijn kundigheid, wanneer het op fietsen aankwam. ‘Weet je Magali, later wanneer ik oud genoeg ben, dan zorg ik voor de druivenpers in de cave. Nu laat Max daar steeds een externe firma voor komen. Zo kunnen Max en ik dan kosten besparen.’

Magali glimlachte naar Thomas maar wanneer ze naar Max keek, zag ze hoe hij haar zat aan te staren. Ook Thomas merkte het op. ‘Nee toch, ik dacht het wel!’ Hij stond op en stampte naar buiten. Waarmee de achterdeur met een luide klap dichtsloeg.

Als ze al verwacht had dat Max daarop zou reageren, dan had ze het mis. Hij hield zijn ogen op haar gericht. ‘Jammer dat je zo snel weg moet straks.’ Verder zei hij niets maar hij stond recht en veegde een vuile veeg van haar wang. Zijn aanraking leek haar te brandmerken en als gehypnotiseerd, staarde ze naar zijn gezicht. ‘Kom, dan gaan we Thomas verder helpen.’

Na deze woorden voelde ze zich vreemd genoeg verlaten. Verdwaasd liep ze achter hem aan naar de garage en probeerde haar aandacht weer op de tandem te richten. Elke beweging die Max maakte, merkte ze op en iedere blik die hij haar schonk, deed haar maag samentrekken. Het was bijna een opluchting toen het tijd was om te vertrekken.

‘Je kan dezelfde kamer van deze ochtend gebruiken om je om te kleden. In de badkamer hangen propere handdoeken mocht je je willen opfrissen.’ Magali waste haar gezicht en haar handen schoon. Even later was ze klaar en ging ze afscheid nemen van Thomas en Max. ‘Ik zal de poort voor je openen.’

Deze keer legde hij zijn hand niet achter haar rug. ‘Wees voorzichtig wanneer je deze avond naar huis gaat.’ Magali lachte luidop. ‘Ik denk dat dat wel zal lukken.’ Ze zwaaide haar been over de buis van haar koersfiets en vertrok. Magali voelde hoe hij naar haar bleef staan kijken en ze dwong zichzelf om niet achterom te kijken.

 

HIJ

 

Thomas en Max werkten nog een hele poos verder en er begon stilaan een kameraadschap tussen hen te ontstaan. ‘Max?’ ‘Hmm’ ‘Wat vind jij van Magali?’ Max keek op en wist even niet goed wat te zeggen. Hij was het niet gewoon om zulke vragen te moeten beantwoorden. ‘Ik vind haar aardig. Waarom vraag je dat?’ Thomas keek Max vragend aan. ‘Alleen maar aardig? Ik denk dat jij nog heel wat meer dan dat over haar denkt!’ Thomas gaf hem lachend een por en de tandem bleef stil aan de haken hangen, terwijl Max Thomas begon af te kietelen.

Toen het bedtijd was voor, zei Max hem dat hij nog even een boodschap moest doen. Thomas draaide met zijn ogen en zei: ‘Ja, ja, een boodschap in Malaucène zeker?’ Max keek hem steng aan. ‘Ik moet langs Matthieu. Ik blijf niet lang weg.’ Hij besloot om de Ferrari te nemen en reed richting Malaucène.

Hij had niet gelogen hij ging ook echt langs bij Matthieu. Maar terwijl hij daar zat, moest hij steeds aan Magali denken. Max werd er zenuwachtig van. Nog nooit had hij zo met een vrouw in zijn hoofd gezeten. Vrouwen aanbeden hem en hij had nog nooit enige moeite moeten doen om een vrouw te krijgen maar Magali was anders. Al vermoedde hij dat ze de aantrekkingskracht die tussen hen hing ook voelde, ze deed geen moeite om hem zo ver te krijgen dat hij haar zou kussen. Integendeel, soms leek het wel alsof ze hem eerder zou wegduwen dan zich te laten meeslepen in een kus.

Ze beheerste zijn gedachten en hij vond het idee dat ze nu in die bar stond te werken maar niets. Het was laat op de avond toen hij afscheid nam van Matthieu en Nicole. Toen hij door het dorp reed, ving hij een glimp op van een bos koperkleurig haar op het terras voor een bar. Max stopte zijn wagen en stapte uit.

Ze stond tussen twee mannen die duidelijk gevochten hadden en er uit zagen alsof ze er nog niet genoeg van hadden. Hij kon haar kalmerende stem horen en uiteindelijk dropen allebei de mannen af. In het deurgat van de bar kwam een gespierde man staan die zijn armen opende voor Magali.

Even stonden ze zo samen in het deurgat tot Max er genoeg van had. Hij liep resoluut het terras op en verschrikt draaide Magali zich om. ‘Oh Max, je doet me schrikken!’ Ze tuitte haar mond en er verscheen een rimpel op haar voorhoofd. ‘Wat doe jij hier zo laat?’ Zijn humeur was onder nul gezakt en hij had de grootste moeite om zijn kalmte te bewaren. ‘Ik wilde ervoor zorgen dat je veilig thuiskwam! Maar misschien zou je me eerst even aan je vriendje kunnen voorstellen?’

Hij keek haar boos aan en kon zien dat het haar niet ontging. ‘Dit is mijn vriendje niet dit is Adrien. Hij is mijn baas.’ Max was zichtbaar opgelucht door deze opmerking. Maar het feit dat ze een man stond te knuffelen, beviel hem allerminst! Adrien schudde zijn hand en begreep precies wat Max zijn probleem was. Hij legde hem uit dat Magali net wilde doorgaan na een avond die vol zat van de vervelende klanten. Ze had een vriendschappelijke knuffel kunnen gebruiken.

Magali was duidelijk ontstemd. Ze nam haar fiets die naast de bar geparkeerd stond en zwierde haar been over de buis. ‘Vriendelijk om te komen Max maar je had jezelf de moeite kunnen besparen. Ik ben groot genoeg om alleen naar huis te gaan!’ Max liet zich echter niet van de wijs brengen. Hij nam haar bij haar taille en zette haar als een kleuter weer naast fiets. ‘Ik weet dat je koppig bent Magali, maar ondertussen weet je ook dat ik altijd krijg wat ik wil. Dus ik breng je thuis of je dat nu goed vindt of niet.’ Hij nam haar fiets in zijn ene hand en haar hand in de andere. Tijdens het wandelen streek hij met zijn duim over de binnenkant van haar pols.

Bij haar huis gekomen, zette hij haar fiets tegen de gevel om daarna ook haar andere hand vast te nemen. Hij keek diep in haar ogen en hoorde haar snelle ademhaling. Max keek naar haar lippen die licht vaneen geweken waren. ‘Magali, je maakt me gek weet je dat?’ Ze schudde zachtjes haar hoofd. Hij boog zich naar haar toe en verloor zichzelf in haar prachtige blauwe ogen. Toen zijn lippen de hare raakten, zag hij dat ze haar ogen sloot. Max kuste haar alsof hij nooit meer zou kunnen stoppen. Haar armen lagen rond zijn nek en ze trok hem dichter tegen zich aan. Maar op het ogenblik dat hij vol tegen haar aan leunde, deed ze haar ogen geschokt open en duwde ze hem achteruit. Voordat Max  kon reageren, was ze naar binnen geglipt en hoorde hij haar de deur op nachtslot draaien.

‘Magali, doe open! Magali!’ Maar het was tevergeefs, alles bleef stil. Verbaasd bleef hij een tijd op de stoep staan. Hij had geen idee wat er was misgelopen en voor zover hij zich kon herinneren had zij hem ook gekust. Na een poos schudde hij zijn hoofd en ging terug naar zijn wagen. Hij drukte het gaspedaal stevig in en reed in een vliegende vaart over de smalle wegen. Max had gehoopt dat hij zich zo zou kunnen afreageren maar het had niet geholpen. Hij begreep niets van haar! De ganse nacht lag hij er door wakker en aangezien hij de nacht ervoor ook al niet goed geslapen had, begon hij zijn werkweek als een brombeer.

Vrijwel iedereen in de cave had meteen door dat ze Max beter niets voor de voeten konden leggen. Zelfs Thomas hield zich thuis gedeisd. Hij hoorde de dagen erna niets van haar, ze kwam zelfs niet aan de fiets werken ’s avonds. Wanneer hij Thomas van school haalde, kreeg Max slechts één keer een glimp van haar te zien. Haar gezicht had een trieste uitdrukking en ze meed hem opzettelijk. De gedachte dat hij haar zo triest had gemaakt, stond hem tegen. Hij besloot om langs te gaan bij Matthieu.

Misschien kon hij hem goede raad geven. Het was immers nog niet zo heel lang geleden dat Matthieu zelf voor Nicole had moeten vechten. Max bedacht dat Magali de eerste vrouw was voor wie hij écht moeite wilde doen. Niet voor de uitdaging of de kick, maar omdat hij haar oprecht graag de zijne wilde maken. Zijn ganse wezen verlangde naar haar, op een manier zoals hij nog naar geen andere vrouw verlangd had!

Matthieu stond buiten met zijn vader te praten toen hij zijn wagen parkeerde. Réné had een pijp in zijn mond en moest lachen om iets was zijn zoon had gezegd. ‘Hey Max, ca va?’ Max haalde zijn schouders op terwijl hij beide mannen de hand schudde. ‘Ik moet je spreken over Magali.’ Met een wanhopig gebaar streek hij met zijn hand door zijn haar. ‘Ha, la petite, kom dan gaan we even bij mij binnen.’ Max had niet verwacht dat de oude man zich ermee zou bemoeien maar er zat blijkbaar niets anders op dan hem te volgen.

Ze namen plaats aan een lange houten tafel die geflankeerd werd door twee ouderwetse banken. Réné haalde een fles wijn uit het schap en knikte naar Matthieu die de hint begreep en drie glazen uit de kast nam. Hij schonk Max een veelbetekenende blik terwijl hij hem een glas toeschoof. Met een diepe zucht zette Réné zich naast Max aan tafel en klopte op zijn schouder. ‘Vertel jongen, wat is er met “la petite”?’ Max keek van Réné naar Matthieu en die laatste keek hem met een schaapachtige grijns aan. ‘Zeg het maar Max, geloof me, je kunt er niet meer onderuit komen.’ Van de harde militair schoot niets meer over eens hij bij zijn vader aan tafel zat, dacht Max. ‘Ze knapt de tandem op in mijn garage.’ Matthieu knikte ‘Dat heeft Nicole me verteld. Heel tof van je om Magali te helpen trouwens.’

Max keek naar zijn handen die de wijn lieten rollen in het glas. ‘Ze is sinds zondag niet meer geweest.’ Réné nam een slok van de wijn en genoot duidelijk van de smaak. ‘Heb je haar al eens gebeld jongen?’ Er ontsnapte een zuur lachje uit Max’ mond. ‘Ja Réné, ik heb haar gebeld, maar ze neemt niet op.’ Hij haalde achteloos zijn schouders op en nam een ferme teug van de wijn. Hij proefde hem niet echt maar Réné was duidelijk in zijn nopjes want hij schonk Max zijn glas meteen bij, vergezeld van een glimlach die van oor naar oor reikte. ‘Wat is er tussen jou en “la petite” voorgevallen Max?’

Max keek even naar Matthieu die zijn ogen op tafel gericht hield en geconcentreerd het patroon in het hout volgde. Net zoals Thomas zou doen, wanneer hij een standje kreeg. ‘Ik ben haar zondag gaan afhalen wanneer haar shift erop zat in de bar. Ik ben meegewandeld tot bij haar huis en heb haar gekust. Geloof het of niet, ze heeft me ook gekust maar zonder enig teken, glipte ze naar binnen en sindsdien heb ik haar niet meer gesproken.’

Réné sloeg met zijn vlakke hand op de tafel en sprong zo kwik recht dat de bank omver gevallen zou zijn als Max er niet op zat. ‘Hoor je dat Matthieu? Hij heeft haar gekust en hij heeft blijkbaar geen letsels!’ Max begon zich af te vragen of Réné niet beter zijn wijn kon verdunnen. De oude man kon er blijkbaar niet meer zo goed tegen. Réné sneed een kruidige salami aan en zette hem op tafel. Toen hij weer naast Max plaatsnam, sloeg hij nogmaals op diens schouder. ‘Jongen, onze Magali doet nu al enkele jaren aan kickboksen en ze is er helemaal niet slecht in.’

Max zijn ogen werden zo groot als schoteltjes. ‘Kickboksen? Magali?’ Hij probeerde het zich voor te stellen maar het beeld van een vechtende Magali ging er bij hem niet in. ‘Haha, je vindt het moeilijk om te geloven natuurlijk! Voordat ze naar Malaucène kwam studeerde ze in Marseille. Daar is ze er achter gekomen dat vrouwen zich wel degelijk moeten kunnen verdedigen.’ ‘Vader, het is niet aan ons om dit te zeggen!’ Maar Matthieu’s protest  werd ogenblikkelijk van tafel geveegd. ‘Jongen snap je het dan niet? Hij heeft haar gekust en zij heeft hem terug gekust!’

Terwijl Max een uur later naar huis reed, stond zijn hoofd op ontploffen. Zijn verstand kon maar moeilijk bevatten wat hem was verteld. Kickboksen? Wie in hemelsnaam zou haar kwaad willen doen? Bij het idee alleen al begon Max’ bloed te koken in zijn aderen. Het gaspedaal werd ingedrukt en even later was hij naar zijn gevoel veel te snel thuis.