Hoofdstuk 5 (pag. 38 - 49)

ZIJ

 

Hij liep het bureau uit en liet haar alleen achter. Wat had ze in hemelsnaam verkeerd gezegd? Was ze misschien te nieuwsgierig geweest toen ze vroeg wie Marie was? Of dacht hij dat ze jaloers was misschien en had hij haar daarom gezegd dat zijn huishoudster vijftig was? Magali besloot dat ze zou wachten tot hij terug kwam. In een huis van deze omvang zou ze sowieso verdwalen.

Ze hoorde stemmen in de hal en keek op toen Thomas in het deurgat verscheen. Zijn gezicht was besmeurd met zwarte vegen en het shirt dat hij droeg was ook vuil, zag ze. ‘Max zei dat ik je even moest komen halen. Hij is in de keuken. Je eet toch wel mee hè?’ Magali stond recht en liep achter Thomas aan de gang door naar de keuken.

Wanneer ze binnenkwam zag ze dat Max de tafel voor drie gedekt had. ‘Ik eet niet mee Max, toch bedankt.’ Zijn ogen gingen van haar naar Thomas. ‘Knul haal eens een fles wijn uit de kelder alsjeblieft.’ Met een luidruchtige zucht liep Thomas de keuken weer uit. Twee tellen later hoorden ze een deur met een harde knal toeslagen. Max sloeg zijn ogen ten hemel om ze daarna op haar te richten.

Magali was niet in staat om weg te kijken al had ze stellig het gevoel dat ze dat wel zou moeten doen. ‘Natuurlijk blijf je eten, Marie heeft speciaal voor jou coq au vin gemaakt. Ik ben er trouwens zeker van dat je haar zou mogen als je ze zou zien.’ Bij die laatste woorden nam hij een lok ontsnapte haren tussen zijn vingers om ze vervolgens achter haar oor te steken. Magali kon geen zinnig antwoord bedenken, terwijl hij haar van zo dichtbij in de ogen keek. Toen een nieuwe klap van de deur hen vertelde dat Thomas op komst was, verbrak de chemie die er tussen hen ontstaan was.

Aan tafel was Max de perfecte gastheer en hield hij het gesprek de hele maaltijd gaande. Hij vertelde Thomas dat ze samen aan de tandem zouden werken. Thomas keek teleurgesteld. Maar al snel besloot hij om zijn geschillen, die hij dacht te hebben met Max, voorlopig aan de kant te zetten. ‘Dat wil niet zeggen dat jij en ik nu maatjes zijn hoor!’ verzekerde hij Max. Max was zichtbaar opgelucht met de tijdelijke vrede, vond Magali. Waarschijnlijk was dit voor hem net zo’n moeilijke periode als voor Thomas. Haar hart ging naar hem uit. Na de overheerlijke maaltijd keerde Thomas weer naar de garage en ging Max nog even iets halen op zijn bureau.

Magali viste ondertussen haar mobieltje uit haar handtas en toetste het nummer van de bar in. Zoals verwacht kreeg ze onmiddellijk antwoord. ‘Hey Magali, hoe gaat het ermee?’ ‘Ca va. Zeg Adrien, heb jij morgenavond toevallig nog hulp nodig in de bar?’ Aan de andere kant van de lijn klonk een luide lach. ‘Je hebt geluk Magali, Anette heeft net een avond vrij gevraagd.’ Magali stak een vuist in de lucht van geluk. ‘Super ik ben er zoals steeds om vijf uur in de namiddag. Salut.’

Magali stak triomfantelijk haar gsm weer in haar tas. Toen ze opkeek, zag ze Max in de deuropening naar haar staan kijken. ‘Ik wist niet dat jij morgen moest gaan werken. Ik had gehoopt dat we er een lange dag van konden maken. In de week zal het al wat moeilijker worden om aan de fiets te werken, dan hebben we alleen de avonden.’ Magali had een lange dag ook wel zien zitten. Om de kosten van de fiets te betalen, zonder aan haar spaargeld te hoeven komen, moest ze een extra shift in de bar draaien. Als ze een paar fooien zou krijgen, kon ze het misschien wel bij één extra shift laten.

‘Sorry Max, dit moet ik gewoon doen. Ik kan tot vier uur hier blijven om aan de tandem te werken. Dan fiets ik van hier naar Malaucène en ‘s avonds naar huis.’  Tot haar opluchting ging hij er niet verder op in en liet hij het onderwerp rusten al bleef er de hele rit een zorgelijke uitdrukking op zijn gezicht hangen.

‘Ik heb daarstraks even met Thomas gepraat.’ Hij keek haar zijdelings aan voor hij zijn aandacht weer op de weg richtte. ‘Max, die jongen heeft veel verdriet en ik vermoed dat hij zich daar heel alleen in voelt.’ Ze zag Max inademen alsof hij iets wilde zeggen en haastte zich om verder te praten voordat hij haar kon onderbreken. ‘Ik weet wel dat het voor jou even erg is als voor hem maar…’

Max stak zijn hand omhoog en Magali deed er onmiddellijk het zwijgen toe. ‘Je hebt het mis Magali, voor mij is het helemaal niet zo erg als voor die jongen. Mijn vader en ik hadden al jaren geen contact meer.’ Hij hield zijn blik op haar gericht. ‘O’ Ze kreeg een lichte blos op haar wangen. Max vermoedde dat ze haar tong wel had kunnen afbijten. ‘Ik kwam beter overeen met de moeder van Thomas, dan met mijn eigen vader. Zij kwam hier regelmatig wanneer ze Thomas bij ophaalde na een logeerpartij. Toen was ik namelijk nog wel een “coole” grote broer.’

Hij liet er een sarcastisch lachje op volgen voor hij verder sprak. ‘Blijkbaar heeft jullie gesprek hem goed gedaan, want hij is deze voormiddag al vriendelijker tegen me geweest dan in de hele vorige maand.’ Magali had zitten luisteren en draaide zich naar hem toe voor zover haar veiligheidsriem dat toeliet. ‘Misschien is het wel positief als jullie samen aan de tandem werken. Eerst vond ik het naar dat ik jullie in deze situatie bracht maar nu denk ik dat het wel eens goed zou kunnen uitdraaien!’ ‘Afwachten maar, zou ik zeggen,’ antwoordde Max. Ondertussen nam hij haar hand in de zijne en gaf er een kneepje in.

Het vreemde gevoel was er weer. Het was alsof er iets stond te gebeuren en zij de enige was die niet wist wat. Max vertraagde de wagen toen ze een dorp binnen reden. Vacqueyras ! Magali had helemaal niet door dat ze zo ver gereden waren. Haar aandacht was volledig naar Max gegaan en Thomas natuurlijk! Hij parkeerde zijn wagen voor een grote fietswinkel en nog voor hij aan haar kant van de wagen was, sprong ze uit de auto. Ze voelde zijn hand zacht onderaan haar rug terwijl ze naar de ingang wandelden. Binnen stonden er tal van nieuwe fietsen uitgestald, de ene al duurder dan de andere.

 

HIJ

 

Max sprak de man achter de toonbank aan en vroeg hem naar Bruno. Daarop verdween de winkelbediende in een achterliggende kamer om even later weer tevoorschijn te komen, gevolgd door de uitbater zelf. Die begroette Max hartelijk en keek daarna bewonderend naar Magali. ‘Bruno, dit is Magali Rousseau, de dame waar ik je over sprak aan de telefoon.’ Vanuit zijn ooghoek zag hij dat Magali hem verbaasd aankeek terwijl ze de hand van de man schudde.

Max zijn kaak verstrakte wanneer hij merkte dat hij niet de enige bleek te zijn die de koperen lokken van Magali wel leek te waarderen. Tot zijn opluchting schoof ze nog iets dichter naar hem toe en legde ze haar hand in de zijne. Na een hoofdknikje aan Max, waarmee hij te kennen gaf dat hij begreep dat Magali verboden terrein was, nam Bruno hen mee naar zijn bureau.

‘Vertel eens wat hebben jullie allemaal nodig.’ Magali haalde het lijstje uit haar handtas en gaf het aan Max die op zijn beurt alles begon op te sommen. Max kon zien dat ze schrok van het kostenplaatje dat Bruno haar overhandigde maar ze herstelde zich zo snel dat hij zich afvroeg of hij het zich niet had ingebeeld. ‘Ok, bestel maar zou ik zeggen.’ Ze keek de man uiterst zakelijk aan. ‘Die zaken heb ik steeds in voorraad Magali, je kan ze meteen meenemen,’ zei Bruno.

Opnieuw had Max de indruk dat dat niet was, wat ze gehoopt had. Hij vroeg zich af of ze misschien problemen zou hebben met de betaling. Was het misschien daarom dat ze de dag erop moest gaan werken in de bar? Hij kon zich niet voorstellen dat ze als leerkracht zo slecht verdiende dat ze niet kon rondkomen. Langs de andere kant, leek ze hem ook geen vrouw die onverantwoordelijk met haar geld omging.

Voordat Magali haar portemonnee kon bovenhalen, betaalde Max al aan Bruno. Hij hoorde haar naast zich naar adem happen maar tot zijn voldoening, zei ze niets. Dat was natuurlijk maar uitstel van executie, wist hij en gelijk had hij. Ze zat amper in de wagen toen ze losbarstte. ‘Waarom deed je dat? Ik kan best zelf betalen Max! Nu lijkt het wel alsof ik het niet kan betalen!’

‘Kon je dat dan? Waarom moet jij morgen in die bar gaan werken? Vertel me dat eens eerst Magali, voordat je boos wordt op mij!’ Hij draaide snel zijn hoofd in haar richting en zag dat ze verwoed probeerde om haar tranen weg te knipperen.

‘Niet iedereen heeft een wijngaard Max!’ Dat was een steek onder de gordel, vond hij. Hij parkeerde de wagen langs de kant van de weg en zette de motor uit. ‘Dat heb ik niet verdiend Magali!’ Hij keek haar aan maar ze hield haar gezicht op haar schoot gericht. Er waren donkere plekjes op haar broek door de tranen die ze niet had kunnen doen tegenhouden, zag hij. ‘Je hebt gelijk, dat had ik niet moeten zeggen. Maar jij had niet voor mij mogen betalen Max!’

Er ontsnapte hem een diepe zucht. Wat die vrouw met hem deed was onbeschrijfelijk! Hij nam haar beide handen in de zijne en doordat ze koppig haar blik naar beneden gericht hield zag hij de verschillende kleurentinten in haar haren.

‘Waarom ga je morgen werken Magali?’ Uiteindelijk hief ze haar hoofd op en keek hem aan. ‘Voor het geld natuurlijk, waarom zou ik dat anders doen? Maar dat wil niet zeggen dat ik geen geld heb! Ik wil alleen kunnen sparen zodat ik niet langer in mijn oom zijn huis hoef te wonen en zelf iets kan kopen.’

Haar blik was fel alsof ze hem uitdaagde om commentaar te geven. ‘Ik wist niet dat het een huis van je oom was.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Tja, aangezien dat je me pas één dag kent, zal er nog wel meer zijn dat je niet over mij weet.’ Omdat hij niet wist wat hij daarop moest antwoorden, haalde hij een propere zakdoek boven en gaf haar die voordat hij de motor van de wagen weer startte.

Wanneer ze weer thuis waren, werd de spanning die tussen hen in hing, verbroken door het enthousiasme van Thomas. ‘Zeg Magali, wie gaat er eigenlijk met Thibeaux op de tandem fietsen?’ Max zag hoe ze haar lippen tuitte terwijl ze nadacht over Thomas’ vraag. ‘Daar heb ik eigenlijk nog niet bij stilgestaan. Ik vermoed dat ik dat zal moeten doen Thomas. Volgens mij heeft niemand van de leerlingen heeft ooit al op een tandem gereden.’ Max riep Thomas terecht toen die vroeg of Magali al met een tandem gereden had. ‘Het is niet omdat je haar hier Magali mag noemen dat je moet vergeten tegen wie je aan het praten bent Thomas.’

Toen ze even later een pauze namen, kwam Magali er op terug. ‘Je hebt gelijk Thomas ik heb nog nooit op een tandem gezeten maar ik zie geen andere optie.’ Max zag hoe het gezicht van Thomas opklaarde en hoe hij van Magali naar hem keek. ‘Waarom mag ik niet met Thibeaux samen fietsen? We kunnen op voorhand een proefritje maken." Thibeaux vindt het een goed plan en zijn moeder gaat akkoord als jullie het goed vinden én als we eerst geoefend hebben!’

Hij straalde triomfantelijk wat Max stiekem deugd deed. Alleen was hij niet tevreden dat Thomas achter zijn rug al was gaan vragen aan Thibeaux en zijn moeder of zij het goed vonden. Wanneer hij hierover tegen de jongen een opmerking maakte, nam die dat niet goed op. Hij stond op en liet daarbij zijn stoel naar achteren vallen. Daarna liep hij met gebalde vuisten naar buiten.

Max wilde hem achterna gaan maar Magali hield hem tegen. ‘Laat hem even uitrazen in zijn eentje. Het wordt alleen maar erger wanneer je nu achter hem aan gaat.’ Daar waar ze hem had aangeraakt, voelden zijn armen warm aan. Wat was er in hemelsnaam met hem aan het gebeuren!

Zijn telefoon ging en hij nam geïrriteerd op. Uiteraard was hij blij te horen dat de wijnproeverij geregeld was, maar je zou  denken dat zijn assistent een beter moment kon kiezen om hem te storen. Hij legde zijn mobiele telefoon weer weg en kreeg een briljant plan.

‘Magali, heb je zin om volgende zondag naar een wijnproeverij te komen? Je kan gerust wat vrienden meebrengen het is iedere keer een gezellige bedoening.’ Ze keek hem verrast aan. ‘Om eerlijk te zijn ben ik nog nooit naar een wijnproeverij geweest Max. Ik zou niet weten wat ik zou moeten aantrekken.’ Hij ging met zijn hand door zijn haren en merkte hoe haar ogen die beweging volgden. ‘Je hoeft helemaal niets speciaals aan te trekken. De jurk die je gisteren aanhad zou bijvoorbeeld héél goed kunnen.’

Ze beet op de binnenkant van haar wang om vervolgens haar lippen te tuiten. ‘Goed, als ik je daar een plezier mee kan doen, kom ik graag. Uiteindelijk ben jij mij enorm aan het helpen. Denk je dat je me zo dadelijk naar huis kunt brengen?’ Hij keek haar vragend aan en vroeg zich af wat er voor gezorgd had, dat ze plotseling naar huis wilde. ‘Natuurlijk, maar als je wilt, mag je hier gerust mee eten.’ Haar wenkbrauwen trokken samen en Max kon zien dat ze zich klaar maakte om tenminste één veldslag van hem te winnen, vandaag.

‘Kom dan breng ik je eerst naar huis.’ De verrassing die twee tellen lang, op haar gezicht te lezen stond, amuseerde hem meer dan hij aan zichzelf wilde toegeven. Magali ging afscheid nemen van Thomas en zei hem dat ze de dag daarop weer terug zou komen.

Toen ze in de wagen zaten, voelde hij haar blik onzeker op hem rusten. ‘Max, ik wil mijn neus nergens insteken, maar misschien is het nog niet zo slecht als Thomas samen met Thibeaux op de tandem rijdt. Ze hebben allebei nood aan een vriend…’

Wat ze zei, hield steek, vond hij. Wist hij maar hoe tieners in elkaar staken, dat zou zijn leven heel wat makkelijker maken! Magali stond erop dat ze de volgende dag zelf met haar fiets zou komen en Max besloot om niet tegen haar in te gaan. Voor haar deur namen ze afscheid en even twijfelde hij of hij haar op de mond zou kussen. Uiteindelijk kuste hij haar op haar beide wangen.

Terwijl hij naar huis reed, overtuigde hij zichzelf ervan dat hij juist had gehandeld. Ze bleef nog steeds Thomas’ leerkracht, dat mocht hij niet vergeten. Thuisgekomen, zag hij dat het licht in de garage nog brandde. Toen hij binnenkwam, stond Thomas met een uitdagend gezicht klaar om in de aanval te gaan. Max stak voor de tweede keer die dag, zijn hand op om iemand het zwijgen op te leggen.

‘Even wachten kerel, jij en ik zijn nog niet klaar! Ten eerste, ik vind nog steeds dat je eerst met mij moet spreken, ten tweede, misschien is het plan om jou met Thibeaux te laten fietsen niet zo slecht. En als laatste wil ik je melden, dat we hier meerdere dagen samen zullen werken en dat kan niet wanneer we de hele tijd ruzie maken. Heb je dat begrepen Thomas?’ Tomas’ gezicht was één en al glimlach. ‘Begrepen!’

Hij stak zijn hand in de lucht om Max een hi-five te geven. ‘Zeg Max zeg eens eerlijk, ik met Thibeaux op de tandem, dat was Magali haar idee hè?’ ‘Yep, dat kwam van haar.’ Max had altijd al gevonden dat eerlijkheid essentieel was en was niet van plan dat te veranderen om zichzelf punten te laten scoren bij Thomas.

‘Zeg Max, wist je dat zij haar ouders ook als kind is kwijtgeraakt? Zij had geen broer zoals ik maar haar oom heeft haar grootgebracht. Knap van die oom hè!’ Natuurlijk! Daarom wist ze zo goed wat er in Thomas om ging! Max schudde van verbazing zijn hoofd. Op de één of andere manier kon hij haar de rest van de avond niet uit zijn gedachten krijgen en bleef ze zelfs ’s nachts zijn slaap verstoren.