Hoofdstuk 4 (pag. 28 - 37)

ZIJ

 

‘Het is al goed Max,’ maar ze weigerde hem aan te kijken. Zijn hand op de hare, bezorgde haar een vreemd gevoel in haar onderbuik en ze kon de neiging om ze weg te trekken met moeite onderdrukken. Zich van geen kwaad bewust, liet hij zijn hand liggen en verstevigde zijn greep op de hare. ‘Kijk daar op die heuvel ligt mijn huis.’ Hij stuurde de wagen een smalle kronkelweg op en Magali kon niet anders dan verwonderd naar buiten kijken. Het uitzicht was prachtig, de bladeren van de bomen op de oprijlaan waren rood, geel en oranje gekleurd. Hier en daar zag je weilanden die klaargemaakt waren, om de winter te doorstaan. ‘Wat is het hier mooi!’ Max had zijn beide handen nu nodig om de wagen veilig omhoog te sturen en nu hij haar had losgelaten voelde ze zich vreemd.

Toen hij de wagen geparkeerd had sprong ze er bijna uit om de koele herfstlucht in te ademen. Meteen begon hij de tandem los te maken en ze zag vanuit haar ooghoek iemand komen aanlopen. ‘Kan ik helpen, mevrouw?’ Thomas stond naast Max en probeerde de tandem van hem over te nemen. ‘Thomas, waarom laat jij de garage niet zien aan Magali dan zal ik zo dadelijk de tandem brengen.’ De jongen haalde zijn schouders op en Magali hoorde hem een verwensing mompelen tegen Max die daar helemaal niet op reageerde. ‘Ik ben eerlijk gezegd héél erg benieuwd naar de garage Thomas.’ Zijn gezicht klaarde helemaal op. ‘Kom dan maar mee mevrouw!’ Vlak voor Magali zich omdraaide, om de jongen te volgen, ving ze Max’ blik op. Hij keek haar recht in haar ogen en mompelde “Merci”.

‘Wauw deze garage is groter dan ik had kunnen denken!’ Thomas glimlachte haar toe. ‘Als u wilt, kan ik u wel helpen mevrouw?’ Magali zette haar handtas op de werkbank neer en keek thomas aan. ‘Misschien moet je hier Magali tegen me zeggen, Thomas. Op school ben ik natuurlijk mevrouw Rousseau. Wat denk je daarvan?’ Hij haalde zijn schouders op en stak zijn duim in de lucht. ‘Geen probleem. Wil dat dan ook zeggen dat ik je mag helpen met de tandem, Magali?’

Op het zelfde ogenblik bracht Max hem binnen. Magali voelde hoe hij de situatie probeerde in te schatten. ‘Om eerlijk te zijn Thomas moet ik toegeven dat ik helemaal niets ken van fietsen repareren, dus kan ik best wat hulp gebruiken.’ Thomas maakte meteen misbruik van de situatie. ‘Kijk eens Max, van Magali mag ik wel iets.’ Tegen Magali zei hij: ‘Van hem mag ik niets. Volgens mij heeft hij zelfs spijt dat hij met mij opgescheept zit.’

Max draaide zich om en verliet de garage zonder verder nog een woord te zeggen. ‘Zo, die laat ons nu wel even met rust.’ Magali vond dat het tijd werd dat er iets gezegd werd tegen Thomas en als Max er niet was, dan moest zij het maar doen. ‘Thomas, waarom praat je zo over Max?’ Dit gesprek moest voorzichtig aangepakt worden, wist ze. Anders zou ze heel snel, alle krediet bij Thomas verliezen. ‘Poeh, hij doet alsof hij mijn vader is, weet je, en hij is mijn vader helemaal niet! Hij speelt altijd de baas en geeft me taken en zo, gewoon om mij te pesten.’ Magali deed teken naar Thomas dat hij de fiets mee moest optillen om hem aan de werkhaken te hangen. ‘Ik veronderstel dat jij best veel verdriet hebt om je ouders.’ Ze keek hem even aan en zag een waas voor zijn ogen komen. ‘Weet je Magali? Het is nu al een maand geleden maar soms voelt het alsof mijn moeder hier ieder moment kan aankomen om me op te halen. Even later herinner ik dan weer dat ze me nooit meer zal doen.’

Magali deed alsof ze niet zag, dat Thomas verwoed tranen probeerde weg te knipperen. ‘Denk je niet dat het voor Max even moeilijk is als voor jou? Hij is toch ook zijn ouders kwijt?’ Thomas stampte tegen een houten kruk die bij de werkbank stond. ‘Hij is alleen maar zijn vader kwijt! Hij heeft nog een moeder!’ Magali had écht graag wat meer informatie gehad, voordat ze voor de leeuwen werd geworpen.

Als Max haar in de auto niet zo had zitten jennen, dan hadden ze misschien over Thomas kunnen praten en had ze nu geweten hoe ze moest reageren op zijn uitbarsting. Ze zag dat zijn schouders schokten en ging naast Thomas staan terwijl ze één arm om zijn schouders legde. ‘Ik weet dat het niet eerlijk is, Thomas.’ Ze had verwacht dat hij haar van zich af zou duwen maar in plaats daarvan begon hij te huilen. Ze nam de jongen vast en stond hem zo een poosje te troosten. ‘Ik begrijp hoe je je voelt Thomas. Ik weet precies wat je doormaakt.’ Thomas keek haar met een betraand gezicht aan. ‘Het is lief dat je me wilt troosten Magali maar ik denk niet dat je weet hoe ik me voel.’

Magali ging op de vloer van de garage zitten en trok haar knieën op. Oh jawel hoor! Toen ik tien was, zijn mijn ouders omgekomen in een auto ongeluk. Die dag is mijn leven helemaal overhoop gehaald, zo veel is zeker. Gelukkig had ik een oom die voor me wilde zorgen. Het was zeker niet makkelijk in het begin, maar uiteindelijk waren er wel mensen die van me hielden en kon ik opgroeien in een warm nest. Die oom is zeker niet mijn vader maar in alle opzichten heeft hij die jaren wel als een échte vader voor mij gezorgd.’

Terwijl ze sprak was Thomas naast haar komen zitten. Hij nam haar hand in de zijne. ‘Wauw wat een toffe oom heb jij! Hé Magali, jij bent best cool!’ Hiermee was het gesprek voor hem afgelopen. Thomas sprong recht en nam een kniptang van de werkbank. ‘Kun je me de moersleutel even aangeven Magali?’ Magali kwam recht en klopte het stof van haar achterwerk. ‘Het ligt hier vol gereedschap, hoe in hemelsnaam wil je dat ik weet welke de moersleutel is?’

Achter haar voelde ze een frisse windvlaag die er voor zorgde dat de haren die uit haar paardenstaart ontsnapt waren voor haar ogen vlogen. Snel stak ze die achter haar oren en keek over haar schouder om uit te vinden wie de oorzaak van de windvlaag was geweest.

Max stond met zijn armen over elkaar geslagen naar haar te kijken. Magali voelde zich ongemakkelijk onder zijn blik en keek snel naar Thomas die tot haar ontsteltenis stond te glimlachen terwijl zijn hoofd van Max naar haar en weer terug ging.

Max was degene die de stilte verbrak. ‘Magali  als je even meekomt dan kan ik je op de computer de site laten zien waar je, die stukken die je nodig hebt, tegen een betere prijs kan aankopen. Als je hier gemist kan worden natuurlijk?’ Thomas begon luid te lachen. ‘Neem haar maar mee Max, ze weet niet eens wat een moersleutel is.’ Max begon te lachen maar ze schonk hem een vieze blik en hij trok zijn gezicht weer in de plooi.

 

HIJ

 

Ze marcheerde voor hem naar buiten. Eenmaal in de koele buitenlucht was ze blijkbaar alweer vergeten waarover ze geïrriteerd was geweest. ‘Het uitzicht is hier zo mooi Max! Je bent hier helemaal afgezonderd van de buitenwereld, zo lijkt het wel.’ Hij ging achter haar staan en nam haar schouders vast terwijl hij in haar oor fluisterde: ’Tja, dat was ook de bedoeling. Ik ben blij dat je het mooi vindt.’ Tot zijn tevredenheid schudde ze zijn handen niet meteen van haar schouders maar bleef ze stil staan om verder van het uitzicht te genieten.

Max maakte zelf een einde aan het moment door zijn arm achter haar rug te leggen. Hij leidde haar naar de villa. Die stond los van de garage en werd omringd door rozenstruiken waar de allerlaatste bloemen koppig vasthielden aan hun stengels. Naast hem liep ze de trappen op die naar de voordeur leidden, om vervolgens in de imposante hal te blijven staan.

Haar blik ging van de muren naar de marmeren tegels om vervolgens naar de statige trap te verhuizen. ‘Nicole heeft niets overdreven, jij woont écht in een kast van een villa!’ Max verbaasde zich over haar reactie en dacht niet dat het als een compliment bedoeld was. ‘Ik had verwacht dat jij de mensen niet op hun uiterlijk zou beoordelen. Het is geen misdaad om een mooi huis te bezitten Magali.’ Ze tuitte haar lippen alsof ze er even over moest nadenken, daarna kwam er een bedeesde glimlach tevoorschijn die hij zo mooi vond als een vallende ster bij heldere maan.

‘Je hebt gelijk, dat was niet fair van me. Maar je moet toegeven dat het een groot huis is voor één persoon.’ De manier waarop ze haar verontschuldigingen aanbood was bijna aandoenlijk. ‘Ik woon hier toch niet alleen.’ Haar mond viel open van verbazing, het was hem duidelijk dat ze niet aan Thomas dacht. ‘Uiteraard, wat dom van mij om aan te nemen dat jij alleen was. Nochtans, ik ben er zeker van dat Nicole me dat deze ochtend nog verteld heeft.’

Max’ lach echode in de hal. Hij legde zijn arm om haar schouder en nam haar mee naar zijn bureau. ‘Ik bedoel dat ik hier met Thomas woon Magali. Maar je hebt ook wel een beetje gelijk. Toen ik het kocht, was het voor mij alleen bedoeld en misschien is het een beetje te opzichtig.’ Haar wangen waren zo rood als rijpe aardbeien. Ze hield haar ogen neergeslagen terwijl ze zei: ‘Het zijn ook helemaal mijn zaken niet, Max. En ik zou beter moeten weten dan zo maar te zeggen wat er in me opkomt.’

Hij tilde haar kin met een vinger omhoog.. Twee prachtige blauwe ogen keken hem vanonder dikke koperkleurige wimpers aan. ‘Ik vermoed dat jij naast Thomas en mijn moeder de enige persoon bent die ronduit eerlijk tegen me is en niet antwoordt in functie van wie ik ben of hoe dik mijn bankrekening is. Dat zou ik graag zo houden Magali. Zeg dus volgende keer maar weer wat er in je opkomt, ik ben er zeker van dat ik het wel zal aankunnen.’

Max schoof de bureaustoel voor haar naar achteren en trok voor zichzelf een extra stoel bij. Hij opende de site van een fietsenhandelaar die hij persoonlijk kende. Max was er van overtuigd dat zijn prijzen lager zouden liggen dan die van de winkel over haar deur. Daarbij vermoedde hij, dat hij er misschien nog wel een korting bovenop kon krijgen, wanneer hij de eigenaar het ganse tandem project uitlegde.

Magali zat naar het scherm te staren maar leek niet te weten naar wat ze aan het kijken was. ‘Magali, klopt het wat Thomas me net zei? Weet je niet wat een moersleutel is?’ Pinnig keek ze hem aan. ‘Is daar dan iets mis mee misschien? Ik hoef niet alles te kennen hoor! Daarbij leer ik snel, dus zal ik het vrij vlug onder de knie hebben.’ ‘Hmm, weet je welke stukken je moet bestellen? Dan noteren we die meteen en zal ik deze middag naar Bruno bellen om de bestelling door te geven.’

Ze zakte achteruit tegen de leuning van de stoel en trok haar schouders omhoog om ze vervolgens meteen weer te laten zakken. ‘Goed, je hebt me door, ik weet helemaal niets van fietsen, laat staan hoe ik ze moet gaan herstellen. Maar Thomas weet er precies wel wat van?’ Max sloot het scherm van de laptop en draaide haar stoel in zijn richting. ‘Wanneer is die schooluitstap?’ Ze keek hem hoopvol aan, als was hij de laatste grasstengel die haar kon redden.

Hij was kansloos zo veel was zeker! ‘Binnen twee weken, daarna sluiten ze voor de winter.’ Er verscheen een rimpel tussen zijn wenkbrauwen en in gedachten nam hij zijn planning voor de komende twee weken door. ‘Jij hebt geluk dat de druiven geoogst zijn dame, anders zou het nooit kunnen lukken.’ Nog voordat hij verder kon praten, sprong ze op uit haar stoel en sloeg haar armen om zijn nek. Vervolgens trok ze hem dicht tegen zich aan, voor ze hem op zijn wang kuste.

Haar glimlach was als die van een kind met Kerstmis, hij verlichtte haar hele gezicht. ‘Jeetje Magali, ik heb nog niet gezegd hoe ik het wil aanpakken. Misschien bevalt het je wel niet.’ Ze gaf hem een speelse por in zijn zij. ‘Tuurlijk zal het me bevallen! Zeg maar wanneer en ik zal hier zijn.’

Haar enthousiasme werkte aanstekelijk merkte hij. ‘Na de lunch rijden we naar Bruno om de bestelling te plaatsen. Eerst ga ik Thomas roepen en daarna zullen we kijken wat Marie in de koelkast heeft gezet voor ons. ‘Marie?’ Haar hoofd was licht naar één schouder gekanteld en Max kreeg het gevoel dat hij ter verantwoording werd geroepen. ‘Marie is mijn huishoudster, ze is vorige zomer vijftig geworden en kan fantastisch koken.’