Hoofdstuk 3 (pag. 17 - 27)

ZIJ

 

Terwijl ze probeerde uit te dokteren hoe ze in hemelsnaam de ketting uit elkaar kon halen, hoorde ze hem ‘Veel succes’ mompelen alvorens ze zijn voetstappen hoorde verwijderen.

Magali kon zich maar al te goed voorstellen hoe Thomas zich moest voelen nu. Er waren ondertussen weliswaar meer dan tien jaar voorbij gegaan, ze wist nog goed hoe ze zich gevoeld had toen haar oom haar kwam vertellen dat haar ouders waren omgekomen in een verkeersongeluk. Réné had haar opgevoed alsof ze zijn eigen kind was. Matthieu voelde daardoor eerder aan als een broer dan een neef. Ze hoopte dat Thomas met evenveel liefde werd opgevangen door Max.

‘Zeg, was je van plan om die fiets hier op de stoep te repareren?’ Geschrokken, sprong ze recht. Alles aan die man deed haar in opstand komen. ‘Was je van zin om me vandaag nog vaak de stuipen op het lijf te jagen? Of was dit de laatste keer denk je?’ Geïrriteerd keek ze hem aan en constateerde dat hij naar haar stond te glimlachen.

‘Om eerlijk te zijn kan ik je niet beloven dat dit de laatste keer is. Ik ben teruggekomen om je een voorstel te doen. Als je wilt, heb ik wel een garage waar de tandem omhoog kan hangen terwijl je er aan werkt. Er is gereedschap aanwezig en ik kan je een veel goedkopere winkel aanwijzen, dan die aan de overkant van de straat.’

Wat dacht die man wel! Had ze hem daarnet niet gezegd dat ze er niet van hield wanneer men de draak met haar stak? Al was de gedachte aan een overdekte werkplaats nog zo aanlokkelijk, ze zou het aanbod afwijzen. ‘Ik heb hier alles wat ik nodig heb, toch bedankt voor het aanbod.’ Magali zag hoe Max zijn armen over elkaar sloeg en haar bleef aankijken. Hij had lichtgrijze ogen, zag ze, met kleine lachrimpeltjes die zich begonnen te vormen.

‘Om eerlijk te zijn Magali, zou je mij er een héél groot plezier mee doen wanneer je mijn aanbod zou willen aannemen. Ik heb namelijk gemerkt, dat jij de eerste en voorlopig dus enige persoon bent, op wie ik Thomas positief heb zien reageren. Ik hoopte, dat we zo twee vliegen in één klap konden slaan. De tandem wordt gerepareerd en wie weet doet het voor Thomas ook goed om jou in de buurt te hebben.’

Dit ging véél verder dan haar taak als leerkracht. Waarschijnlijk zou de school dit niet eens goedkeuren…Maar misschien had Thomas gewoon een luisterend oor nodig. Daar kon toch niets op tegen zijn? Of wel? En ondertussen, kon ze aan de tandem werken…

‘Goed, ik zal je aanbod aannemen, maar alleen voor Thomas en de tandem.’ Zijn rechter wenkbrauw ging omhoog van verbazing. Blijkbaar was hij niet gewoon dat mensen hem zeiden wat ze werkelijk dachten. ‘Laat me maar weten wanneer ik de tandem kan langsbrengen, Max.’ Hij kwam vlak voor haar staan, pakte haar beide schouders en ze voelde zijn vingers door haar sweater branden. ‘Ik kom hem deze voormiddag nog ophalen.’

Ze schudde fel haar hoofd. En zorgde er zo voor dat hij haar schouders los liet. ‘Nee, ik heb gezegd dat ik hem wel zal brengen. Je hoeft me alleen maar te zeggen waar je woont.’ Hij keek alsof ze zijn kostbare tijd stond te verspillen met haar argumenten. ‘Ik woon te ver, je zou er te voet meer dan een uur over doen. Geef toe dat het geen fiets is die vlot bolt op dit moment. Zorg ervoor dat je binnen een uur klaarstaat. O ja, draag kledij die mag vuil worden in plaats van een sexy jeans.’

Hij nam haar kin in zijn hand en even dacht ze weer dat hij haar op de mond zou kussen, maar op het laatste moment week hij af naar haar wang. Zijn glimlach wanneer hij haar losliet was bespottelijk! En vreselijk irritant! Een hatelijke man, rijk, verwend en blijkbaar gewoon om te krijgen wat hij wilde. Wel, hij zou snel genoeg doorhebben, dat zij daar niet aan meedeed!

Nadat hij weg was, ging ze naar binnen om haar handen te wassen. In de smalle hal passeerde ze een spiegel en één blik daarin vertelde haar dat ze flink in de problemen zat. Er lag een rode blos op haar wangen, die amper gecamoufleerd werd door enkele vuile vegen. Magali ging snel voor haar kleerkast staan om een andere broek te nemen. Ze koos uiteindelijk voor een lichtblauwe joggingbroek, hij paste niet echt bij haar grijze sweater maar om te werken volstond het zeker. In de hal deed ze haar sportschoenen weer aan. Ze hield er niet van om afhankelijk van anderen te zijn en om de één of andere reden twijfelde ze aan de motieven van Max.

Ze stond zich net af te vragen hoe het contact tussen Thomas en Max was, wanneer de deurbel ging. Verbaasd omdat Max zo snel terug was, deed ze de deur open. Het was echter niet Max maar Nicole die voor  haar op de stoep stond. ‘Hallo, ik moest bij de apotheker zijn en heb gelijk je fiets voor je meegebracht.’

De glimlach van Nicole werkte aanstekelijk en Magali ontspande meteen. ‘Kom binnen, al kan de bel zo meteen weer gaan.’ Nicole trok haar wenkbrauwen vragend op. ‘Zozo, heb je een date? Vertel, want ik wil alles weten. Is het die man die samen met jou in de bar werkte misschien?’ Magali slaakte een diepe zucht.

Wanneer het over haar liefdesleven, of beter gezegd, het gebrek eraan ging, wilde iedereen haar met raad overstelpen. Om nog niet te spreken over de kandidaten waar ze mee aan kwamen zetten. In haar enthousiasme vergat Nicole de deur te sluiten toen ze achter Magali aan de keuken in liep. ‘Werkelijk Nicole je bent onverbeterlijk! Ik heb helemaal geen date! Max komt me ophalen, zodat ik de tandem in zijn garage kan opknappen.’

Nicole begon te lachen en Magali werd er ongemakkelijk van. ‘Heb je die man zijn huis al eens gezien Magali?’ Haar schouders ophalend, zei Magali: ‘Nee, waarom zou ik? Tot gisteren kende ik hem niet eens.’ Ze gaf Nicole een kop koffie aan en ging zelf op een van de stoelen zitten terwijl ze Nicole aankeek. ‘Magali, Max is één van de grootste wijnboeren in de streek. Hij heeft een enorme villa en is een huis aan het opknappen vlak voor Les Dentelle Montmirail. Iedereen kent hem en hij wordt door alle vrouwen uit de buurt aanbeden. Ik weet al hoe het komt dat jij daar geen aandacht aan schenkt. Die laatste date was vast een groot succes?’

Wanhopig schudde Magali haar hoofd. ‘De date was helemaal geen succes. Volgens mij moet je het voelen wanneer hij je kust. En geloof me ik heb nog niets gevoeld!’ Nicole kwam een beetje over de tafel hangen voordat ze vroeg: ‘Ook niet als je wat verder dan kussen gaat?’ Magali schudde heftig haar hoofd. ‘Al helemaal niet als het wat verder gaat. Niet dat ik het zover laat komen… Het is ijdele hoop vrees ik. Waarschijnlijk stel ik te hoge verwachtingen, maar volgens mij moet de passie er afspringen als het goed zit. En tot hier toe word ik er niet warm of koud van.’

Een klop op de keukendeur deed hen zo opschrikken, dat ze zich beiden verslikten in hun koffie. Magali voelde hoe ze haar handen tot vuisten balde, toen ze zag dat Max in het deurgat verscheen. Wie weet hoe lang stond hij daar al?

 

HIJ

 

Het lukte hem aardig om niet te lachen wanneer hij de keuken binnenwandelde maar de pretlichtjes is zijn ogen kon hij niet verhinderen.

Hij had de deur op een kier gevonden wanneer hij aankwam en had aangenomen dat die voor hem was opengelaten. Blijkbaar was dat niet het geval, want allebei schrokken ze zich een hoedje. Als Magali haar ogen kogels waren geweest, dan had hij er nu het loodje bij gelegd, zo veel was zeker. Als hij eerlijk was, moest hij toegeven dat hij ervan genoot om haar op de kast te jagen. ‘Ben je klaar om te gaan Magali?’ Voor zijn eigen veiligheid deed hij alsof zijn neus bloedde en hij geen flauw idee had welk gesprek er eerder in de keuken had plaatsgevonden.

Eenmaal buiten gekomen zag hij hoe Magali de aanhangwagen bekeek. ‘Kan mijn eigen fiets er ook nog bij, denk je?’ Hij maakte de tandem met een touw vast aan de aanhangwagen. ‘Dat zou moeten lukken. Moet je je eigen fiets ook repareren misschien?’ Magali haalde gelijk haar koersfiets uit de hal. ‘Nee maar ik rijd graag zelf naar huis straks.’ Ondertussen gaf ze hem de fiets aan zodat hij die ook in de aanhangwagen kon zetten.

‘Magali, ik breng je straks wel naar huis. Je kan je fiets wel weer wegzetten.’ Hij zag haar wipneus de lucht in gaan, alvorens ze begon te protesteren. ‘Kijk Max, ik ben gewoon mijn eigen boontjes te doppen en kan dus best zelf naar huis fietsen.’

Om haar woorden kracht bij te zetten, nam ze haar fiets op en zette hem vlak voor Max’ voeten neer. Op haar gezicht streden woede en ontzetting om voorrang toen Max de fiets aannam om hem vervolgens eigenhandig weer in de hal te zetten. ‘Ik vind het bewonderenswaardig dat je je boontjes zelf dopt, maar ik ben gewoon om steeds mijn zin te krijgen en dus breng ik jou naar huis.’

Hij stapte achter het stuur en wachtte tot ze haar trots had ingeslikt en naast hem plaats nam. Met haar armen over elkaar geslagen, zat ze koppig voor zich uit te staren. ‘Er wordt een felle Mistralwind verwacht vandaag, niet echt het weer om door te fietsen.’

Zijn woorden veranderden niets aan haar humeur want ze keek hem woedend aan. ‘Ik had toch liever zelf gereden! En wil je alsjeblieft een beetje opletten, ik hou er niet van wanneer iemand zo snel met de wagen rijdt.’ Ze reden het dorp uit en hij stuurde de wagen over smalle landwegen naar een nabijgelegen dorp.

‘Ik dacht dat je in Malaucène woonde?’ Hij draaide zijn hoofd even opzij en zag dat Magali hem vragend aankeek. ‘Nee, woon in Crillon le Brave maar binnen afzienbare tijd zal ik wel naar Malaucène verhuizen.’

Haar boosheid was duidelijk weggezakt want ze keek hem vol belangstelling aan. En hij vond dat eigenlijk best leuk.

‘Crillon le Brave, wauw wat een deftige buurt! Ligt de wijngaard daar ook?’ Hij keek haar even aan en schudde zijn hoofd voordat hij zijn blik weer op de weg vestigde. ‘Neen, de wijngaarden liggen in Vaqueyras maar ik woon liever hier.’ Terwijl hij sprak, zag hij dat haar kwartje viel en haar eindelijk duidelijk werd wie hij was. ‘Ben jij de eigenaar van “Les vignes de Mércier”?’ ‘Ja, samen met Thomas weliswaar.’

De meeste vrouwen vielen in zwijm wanneer ze wisten wie hij was. Max verwachtte dat Magali haar spontaniteit tegenover hem nu wel snel zou wegebben. Wat op zich wel jammer zou zijn omdat hij dat nu net zo leuk vond aan haar. ‘Aha, daarom loop jij er steeds bij alsof je uit een modeblad ontsnapt bent! Jij moet met hoge piefen aan tafel en zo.’

Stiekem was hij opgelucht, ze was nog steeds dezelfde Magali als vijf minuten daarvoor. ‘Dat stuk over mijn kledij neem ik als een compliment Magali, bij deze bedankt.’ Ze keek hem even aan. ‘Graag gedaan. Maar aan je kapsel moet je nog werken, Max.’ Zodra ze het had gezegd, zag hij dat ze er spijt van had. ‘Ik had er geen idee van dat mijn kapsel een probleem vormde voor jou?’

Hij kon zijn lach niet tegen houden al wist hij op voorhand dat Magali er boos om zou worden. ‘Ach wat ben je weer grappig! Ik heb helemaal geen probleem met je haar. Het ligt steeds zo perfect, ik ben er zeker van dat het gelukkiger zou zijn als het een beetje door elkaar mocht liggen!’

Ze keek expres door haar zijraampje zodat hij haar gezicht niet zou kunnen zien. ‘Weet je wat ik denk Magali?’ Hij wachtte twee tellen voor hij verderging omdat hij wel vermoedde dat ze uit nieuwsgierigheid haar gezicht naar hem toe zou draaien. Hij had zich niet vergist. ‘Ik denk dat jij een romantische vrouw bent. Je zegt dat je er van overtuigd bent dat je het in een kus moet kunnen voelen, wanneer het goed zit tussen twee mensen. Daarin ben ik het met je eens’

Haar mond viel open van verbazing. ‘Jij hebt mijn gesprek met Nicole staan afluisteren!’ Hij schudde zijn hoofd ter ontkenning. ‘Oh nee, jij hebt de deur laten openstaan en ik ging er van uit dat dat voor mij was. Ik heb inderdaad het één en ander opgevangen maar ik heb meteen op de keukendeur geklopt wanneer ik die bereikt had. En wat mijn haar betreft, ik had er werkelijk geen idee van dat het ongelukkig was.’

Hij zat te grinniken achter het stuur. ‘Je steekt de draak met me.’ Magali draaide haar hoofd weer naar het passagiersraam en vouwde haar handen in haar schoot. ‘Zijn we er bijna?’ Max voelde een beetje wroeging voor wat hij net gedaan had, blijkbaar was hij een beetje te ver gegaan. ‘We zijn er binnen een minuut of twee.’ Hij legde zijn hand op de hare die nog steeds in haar schoot lagen en gaf er een kneepje in. ‘Het spijt me, ik had er niet mee moeten lachen.’ Hij vroeg zich af waarom hij dat zo belangrijk vond, maar kon geen goed antwoord vinden.