Hoofdstuk 2 (pag. 9 - 16)

ZIJ

 

Magali bleef staan en twijfelde of ze zou vertellen welke de reden van haar komst was. ‘Ik heb net aan je vader gevraagd of ik de tandem mag lenen.’ Ze zag de wenkbrauwen van Matthieu fronsen en wist al wat er komen ging. ‘Waar heb je de tandem voor nodig? Dat ding is klaar voor de schroothoop. Ik betwijfel of je hem nog tot bij jou thuis krijgt, zonder dat hij uit elkaar valt.’

 Met de deurknop in haar handen draaide ze zich als gestoken om. ‘Werkelijk Matthieu, je bent een echte spelbreker. Ik woon over een fietsenwinkel en zie de hele dag hoe je een fiets moet repareren. Geloof me, zo moeilijk kan het niet zijn. Trouwens, ik heb geen alternatief tenzij jij een nieuwe voor me hebt klaarstaan?’ Ze salueerde naar Matthieu en trok de deur achter zich dicht.

De koele avondlucht deed haar beseffen dat de zomer voorbij was. Ze liet haar eigen fiets staan in de schuur en wandelde met de tandem in haar handen naar huis. Ze had haar beide armen nodig om voldoende kracht te zetten, wilde ze het vehikel vooruit krijgen. De banden waren plat, de ketting kraakte alsof ze hoog bejaard was en alsof dat niet genoeg was, ontbraken allebei de zadels van de fiets. Maar Magali liet zich niet zo gauw ontmoedigen. Ze hield van een uitdaging en dat zou dit zeker worden.

Wat haar zo blij gemutst maakte, was de reactie van Thomas die avond. Blijkbaar had hij zijn eerste schooldag in haar klas goed verteerd als ze op zijn enthousiasme kon voortgaan. Zijn broer, was echter een ander verhaal. Hij had ogen die alles zagen, dacht ze. Het leek wel alsof hij iedere stap die ze zette, niet alleen had gezien maar ook beoordeelde. Het zag er naar uit alsof hij haar neef goed kende, want hij had erg op zijn gemak geleken toen ze binnenkwam. Nochtans, kon ze zich niet herinneren dat ze hem al eerder in het dorp gezien had. Matthieu was zelf nog maar iets langer dan een jaar terug in Malaucéne en zij was ook een hele poos weggeweest uit het dorp.

De hoofdstraat lag er rustig bij op dit uur van de dag. Slechts enkele restaurants waren open, samen met haar favoriete bar. Een maand geleden had ze er zelf nog gewerkt, terwijl ze haar studies als leerkracht afrondde. Het was nog een geluk geweest dat er een extra leerkracht gezocht werd in de plaatselijke school, anders had ze nog steeds shiften staan draaien in de bar. Niet dat ze het werk niet graag deed, maar ze wilde met jongeren kunnen werken.

Toen ze bijna thuis was reed er een Porsche Cayenne langs die iets vertraagde wanneer hij haar passeerde. Het raampje langs de passagierskant ging naar beneden en het gezicht van Thomas verscheen er voor in de plaats. ‘Tot maandag mevrouw’ riep hij. Magali stak haar hand op en glimlachte naar de jongen.

Thuisgekomen manoeuvreerde ze de tandem de gang in. Het kostte haar heel wat moeite om de deur dicht te krijgen eens hij binnen stond. Ze besloot vroeg onder de wol te kruipen, zodat ze de dag erna op tijd uit bed was om haar tijd aan de fiets te kunnen spenderen. Daarnaast mocht ze niet vergeten om haar eigen fiets bij Matthieu en Nicole op te halen.

De nacht bracht haar geen rust. Ze had liggen dromen over de tandem en vreemd genoeg over de broer van Thomas. Al zou ze dat voor geen geld van de wereld tegen iemand vertellen. Het peil van haar liefdesleven stond onder nul en wat haar betrof, mocht dat zo blijven. Wat ze er al van gezien had, beviel haar niet. Blijkbaar was het niet voor iedereen weggelegd om een zielsverwant te vinden.

Na een snelle douche trok ze een jeans met een sweater aan en verloor daarna een half uur enkel en alleen al omdat ze de tandem niet goed de smalle gang uit kreeg. Eenmaal buiten draaide ze hem ondersteboven, zoals ze de fietsenmaker weleens zag doen bij oude fietsen. Vaak hingen daar ook fietsen omhoog wanneer ze gerepareerd werden maar die luxe had ze niet. Magali zat op haar hurken naar de tandem te kijken en loerde af en toe stiekem naar de fietsenmaker die bezig was met het onderhoud van een fiets.

‘Al vroeg bezig zie ik.’ Ze schrok op van het onverwachte stemgeluid. Terwijl ze rechtkwam veegde ze een losgekomen lok haar uit haar gezicht. ‘Meneer Mercier ik had u niet horen aankomen.’ Terwijl ze haar hand uitstak, zag ze hoe vuil deze was en trok die aarzelend terug. Hij had geen deftig pak aan deze keer maar zelfs in een jeansbroek zag hij er prima uit. Het was alleen jammer dat zijn haar weer zo voorbeeldig lag.

Magali vroeg zich af hoe het er uit zou zien nadat ze er met haar vingers door zou geweest zijn. Het feit alleen al dat hij zulke ideeën bij haar naar bovenbracht, deed haar wangen kleuren. Het leek wel alsof hij haar gedachten kon raden, want hij had een geamuseerde blik in zijn ogen.

 

HIJ

 

‘Het spijt me, meneer Mercier, maar ik ben druk bezig.’ ‘Max’ reageerde hij kort. Toen hij haar niet begrijpende blik zag, verduidelijkte hij zich. ‘Zeg maar Max, zo noemen de meeste mensen mij en aangezien we elkaar nu een beetje kennen Magali, laat je dat “meneer” maar achterwege.’ Hij nam haar bij haar beide schouders vast en bracht zijn hoofd zo dicht bij dat van haar, dat ze zijn aftershave kon ruiken. Ze had duidelijk niet verwacht dat hij haar zou kussen want ze trok zich licht terug totdat ze doorhad dat hij haar op de wangen wilde kussen. ‘Zo goed kennen we elkaar nu ook weer niet Magali.’

Hij knipoogde speels naar haar en zag dat ze als reactie daarop vuurrood werd. Snel veranderde hij van onderwerp. ‘Dus de tandem, vlot het wat?’ Verbluft staarde ze hem twee tellen aan, alvorens ze zichzelf herpakte. ‘Ja natuurlijk, ik schiet goed op.’ Max zag dat ze haar kin licht de hoogte in stak. ‘Heb je geen gereedschap nodig dan?’ De uitdrukking die hij op haar gezicht zag verschijnen, was er één van koppige trots.

Blijkbaar had ze het idee dat ze zich moest bewijzen tegenover mensen. ‘Ik steel eerst met mijn ogen en ga daarna zelf aan de slag.’ Max stak zijn handen nonchalant in zijn achterzakken en bekeek de tandem met geveinsde interesse. ‘Hmm, ik snap het. Je weet waar je mee bezig bent. Dan heb je vast zelf al wel door dat er het één en ander aan vervanging toe is?’

Magali keek hem vragend aan. ‘Wil je zeggen dat je écht kan zien wat er aan moet gebeuren of ben je de draak met mij aan het steken? En ik kan je verwittigen dat ik niet houd van mensen die me voor de gek houden!’ Max lachte luidop om haar felle reactie. ‘Geen paniek, ik heb al lang gezien in welke staat deze tandem is. Al moet ik toegeven dat iemand voor de gek houden, één van mijn favoriete bezigheden is.’ Hij kon het niet helpen dat hij moest lachen. De manier waarop ze hem aankeek, was geld waard.

Boosheid streed met de wanhoop omdat ze zelf niet wist wat er aan de tandem mankeerde. Hij kon zien dat ze zich gewonnen gaf. ‘Goed, laat maar horen, wat moet er vervangen worden. Maar trek het niet te lang, ik hou van korte pijn!’

Haar wipneus ging weer de hoogte in terwijl ze haar handen op haar heupen plaatste. ‘Banden en zadels, maar dat wist je al veronderstel ik, daarnaast spreken we over de remblokjes, ketting en tandwielen. Die laatste twee, zijn het duurst. Komt de school je tegemoet voor de kosten?’ Achterdocht verscheen op haar gezicht en ze kneep haar ogen iets dicht, vanonder haar wimpers keek ze hem aan. ‘Hoe weet jij dat ik de tandem nodig heb voor school? Dat heb ik gisteren niet gezegd wanneer ik hem kwam ophalen.’ Nog voor hij haar kon antwoorden ging ze verder. ‘En ben je zeker dat ik de banden niet gewoon kan oppompen?’ Hij streek met zijn hand door zijn haar. ‘De moeder waarmee je voor mij een afspraak had, heeft de deur op een kier laten staan. Zodoende heb ik het meeste van wat jullie zeiden, verstaan zonder dat het mijn bedoeling was om jullie gesprek af te luisteren. En ja de banden zijn verduurd, die moeten vervangen worden. Maar je hebt geen antwoord gegeven op mijn vraag. Komt de school tussen in de kosten?’ ‘Nee de school weet zelfs niet dat ik een tandem wil opknappen. Het is de enige manier die ik kan bedenken om Thibeaux mee op schooluitstap te nemen. Het moet een uitstap zijn die we zonder busvervoer kunnen maken.’

Wat Magali hem vertelde, zorgde ervoor dat hij even naar zijn woorden moest zoeken. Hij had er bewondering voor dat ze zo ver wilde gaan voor een leerling. ‘Kan je me vertellen waarom je dat doet voor die jongen, of is dat een soort van vertrouwensbreuk?’ Hij leunde tegen de gevel van haar huis en het deed hem plezier om haar te zien glimlachen.

‘Heeft Thomas het je dan niet verteld? Thibeaux is slechtziend, het heet tunnelzicht, hij heeft nog maar een klein gaatje om door te kijken en dat zal steeds kleiner worden, tot hij uiteindelijk helemaal blind is.’ Max vond het verschrikkelijk voor de jongen, maar het zinde hem niet dat hij niet op de hoogte was geweest.

‘Thomas vertelt mij niet veel. Hij gaat door een moeilijke tijd en blijkbaar ben ik niet de persoon waar hij behoefte aan heeft.’ Ze reageerde niet op wat hij net gezegd had maar legde haar hand even op zijn arm en keek hem meelevend aan. Daarna liet ze zich opnieuw zakken en ging haar aandacht volledig naar de tandem. Het was alsof ze vergeten was dat hij naast haar stond.

Max was niet gewoon dat mensen hem uit het oog verloren en al helemaal niet dat een vrouw dat zou doen. Meestal deden ze zelfs hun uiterste best om door hem opgemerkt te worden. Als een van de rijkste wijnboeren uit de Provence was hij een felbegeerde vrijgezel voor alle jonge vrouwen uit de omgeving. Nu ja, bijna alle jonge vrouwen. Magali was het soort vrouw dat hij nog nergens tegengekomen was. Hij kon er zijn vinger niet op leggen, maar er was iets wat haar enorm aantrekkelijk maakte, vond hij. Snel riep hij zichzelf tot de orde. Ze was Thomas’ lerares en dus verboden terrein.