Hoofdstuk 12 (pag. 128 - 136)

ZIJ

 

Hoe kon hij in hemelsnaam voor haar praten! ‘Het spijt me maar ik denk dat ik vanavond maar eens thuis blijf.’ Ze had helemaal geen zin meer om mee naar de villa te gaan. Veel liever wilde ze op haar eigen versleten bank kruipen onder een al even erg versleten plaid, om daar een potje te mokken als een klein kind. ‘Toe nou Magali, ik heb nog zo veel te vertellen?’ Max keek haar aan met dezelfde blik die hij had wanneer hij ergens zijn zin in wilde krijgen maar hij zei geen woord. ‘Het spijt me Thomas, deze keer moet je het met Max stellen.’ Ze was niet van plan geweest om die opmerking er zo te laten uitkomen maar nu het eenmaal gebeurd was, had ze ook geen zin om haar woorden terug te nemen. Zonder een echt afscheid draaide ze zich om en wandelde naar huis.

Binnen hing ze haar jas aan de haak en kroop ze inderdaad op de bank in het gezelschap van een kop warme chocomelk. Magali zag niet waarom Max voor haar een excuus had gezocht. Wilde hij misschien niet dat ze mee ging? Ze gingen nu al een tijdje met elkaar om, ze waren zelfs al enkele keren met elkaar naar bed geweest, maar nog nooit had hij gezegd dat hij van haar hield.

Magali merkte pas dat haar wangen vochtig waren toen de bel haar wegrukte uit haar gedachten. Ze slenterde naar de voordeur en schrok niet echt toen ze Max op de stoep zag staan. ‘Mag ik binnenkomen?’ Maar terwijl hij sprak, stapte hij de hal al in en beende door naar de woonkamer waar hij aan één blik op de sofa en de papieren zakdoekjes genoeg had om te weten waar ze de laatste drie kwartier haar tijd mee had verdaan.

‘Wil je me nog vertellen wat er aan de hand is Magali, of moet ik het raden?,’ vroeg Max. In plaats van op een antwoord te wachten, sprak hij verder. ‘Heeft dit te maken met het feit dat ik een uitweg aan jou geboden heb?’ Magali balde haar vuisten bij het idee alleen al. ‘Ten eerste hoef jij voor mij geen excuses te maken Max, dat kan ik zelf wel. Maar ik kreeg eerder het idee dat jij liever zonder mij wilde gaan. Je keek jandorie bijna geschokt toen ik tegen Thomas zei dat ik er zeker zou zijn.’

Max’ sarcastische lach echode door de kamer maar de uitdrukking op zijn gezicht was bloedserieus. ‘Dat is een bespottelijk idee Magali! Ik vraag me af hoe je daarbij komt?’ Hij legde zijn beide handen op haar schouders en keek haar doordringend aan. ‘Natuurlijk wil ik met jou gaan. Ik zou niets liever willen! Mon Dieu! De enige reden dat ik die mogelijke uitweg gaf, was omdat ik niet wist of je het wel zou zien zitten om terug naar Marseille te gaan.’

Magali liet het toe dat hij haar tegen zich aan trok. ‘Ik heb me aangesteld zeker?’ Ze keek op naar zijn gezicht en was opgelucht wanneer ze de glimlach op zijn gezicht zag toen hij knikte. ‘Misschien ben ik bang van al die fotomodellen waarmee je nog geen half jaar geleden op de voorpagina’s stond. Iedere week een andere schone…’ Max kuste haar kruin. ‘Niet doen Magali. Geen van die vrouwen is zo in mijn leven aanwezig geweest als jij.’ Magali keek hem aan. ‘Maar ze waren veel mooier.’ Nog voor ze verder kon gaan, reageerde hij. ‘Jij bent voor mij zeker zo mooi.’ Waarbij hij, alsof hij het haar zelf wilde laten geloven, haar beide handen uit elkaar hield. ‘Jij ziet jezelf niet door mijn ogen, Magali. Niet alleen je lichaam maar ook je persoonlijkheid is veel meer waard dan dat van die modellen.’ ‘Ik ben te klein voor jou!’ Maar hij pareerde die opmerking onmiddellijk. ‘Jij bent mijn kleintje! Compleet met koperen krullen. Van mij, Magali!’ Hoezeer Magali haar hart ook zwol bij het horen van zijn woorden was ze zich er tegelijk van bewust dat hij haar niet had gezegd dat hij van haar hield.

Ze ging die avond niet mee naar Max zijn huis maar ze spraken wel af dat ze de dag erop zou komen. Over Marseille werd niet meer gesproken en de dagen die volgden, leek het alsof haar geluk weer compleet was. Op dat ene zinnetje dat ze zo graag wilde horen, na dan.

Ook had ze van Nicole bezoek gekregen. Deze stak haar nieuwsgierigheid of, zoals ze het zelf noemde, bezorgdheid niet onder stoelen of banken. ‘Denk je dat je het wel ziet zitten om naar Marseille te gaan? Iedereen zou er begrip voor kunnen opbrengen wanneer dat niet zo is hoor.’ Magali was al de adviezen rond haar liefdesleven zo ongeveer beu gehoord. ‘Nicole ik weet dat jij en Matthieu en vooral Réné het heel lief bedoelen, maar misschien wordt het tijd dat jullie stoppen met al die bemoeienissen. Ik heb een vriendin nodig en die mis ik wanneer jij net als Matthieu en Réné gaat denken dat jij zo maar even mijn leven in de juiste richting moet duwen.’

Heel even leek Nicole uit het lood geslagen maar ze herstelde zich snel. ‘Oké, je hebt gelijk. Ik ga hier volledig in de fout, het spijt me!’ Magali legde haar hand op die van Nicole. ‘Ik geef toe dat ik nu al best zenuwachtig ben voor Marseille al is daar niet echt een reden toe. Waarschijnlijk komt het door de extra stress die de nieuwe job met zich meebrengt. Ik begin volgende week maandag al en heb nog een hele stapel lectuur waar ik door wil geraken, voordat ik voor de klas sta.’ Nicole knikte haar begripvol toe. ‘Ach weet je, ik ben er zeker van dat die kinderen héél gelukkig gaan zijn met jou als hun onderwijzeres. Niet iedereen is zo toegewijd als jij bent. En wat Marseille betreft, je bent niet alleen hè, Max is bij je.’

Magali kon het niet helpen maar toen Nicole over Max begon versomberden haar ogen. ‘Magali, gaat alles wel goed tussen jullie twee?’ Ze haalde haar schouders op en vertelde wat er die vrijdag was voorgevallen. ‘We hebben wel eens eerder gekibbeld maar dan ging het steeds over pietluttigheden. Nu had ik het gevoel alsof we bijna ruzie maakten. Ik heb hem zelfs de mannequins, waarmee hij vroeger op de voorpagina’s stond, voor de voeten gesmeten.’ Nicole keek haar serieus aan en Magali was blij dat ze haar niet de les begon te spellen over hoe ze het wél had moeten aanpakken. ‘Hoe reageerde hij daarop?’ Magali vertelde hoe Max haar had gerustgesteld. ‘Maar hij zegt me nooit wat hij voor me voelt, Nicole. Ik weet nu al een hele poos dat ik van hem hou maar zolang hij niks zegt, durf ik hem dat niet te vertellen. Jezus, nu klink ik als een echte puber!’ Magali bedekte haar gezicht met haar beide handen.

‘Magali, ik zou niet zo snel de moed verliezen. Matthieu is ook niet de grote prater als het over zijn gevoelens gaat. En daarbij komt dat niemand zou twijfelen aan de gevoelens die Max voor jou heeft wanneer ze de blik in zijn ogen zien als hij naar jou kijkt. Het staat op zijn gezicht te lezen. Maar heel misschien heeft hij het zelf nog niet door.’

 

HIJ

 

Op zaterdagochtend keek Max toe hoe Magali zich aankleedde. In de loop van die week had hij een stuk van zijn kleerkast vrijgemaakt zodat er plaats was wanneer ze eventueel iets van kleding bij hem zou laten liggen. Maar dat had ze tot dan nog niet gedaan.

Ze haalde een versleten jeans uit haar tas en had voor de gelegenheid één van haar dikste truien meegebracht. Zelf trok hij een beige katoenen broek aan en deed er een geruit hemd boven met een dunne pull om het geheel af te maken. Max had ondertussen al wel geleerd dat Magali héél gevoelig was ten opzichte van de verschillen die er tussen hen waren dus zei hij er niets over.

Eén ding stond buiten kijf, ze zag er prachtig uit in die versleten jeans, eerder twintig in plaats van vijfentwintig. Hij had die ochtend extra vroeg willen vertrekken omdat hij zeker op tijd wilde komen. Toen ze twee uur later op hun bestemming aankwamen, zag hij bij Magali duidelijke tekenen van zenuwachtigheid. Hij nam haar handen in de zijne en voelde hoe, ondanks de verwarming in de wagen, haar vingers toch ijskoud aanvoelden. Er zat een brok in zijn keel en hij was kwaad op zichzelf omdat hij de wedstrijd van Thomas niet meer ter sprake had gebracht die week. Misschien had hij dan wat van haar zorgen kunnen wegnemen? ‘Magali, ik blijf de hele dag bij je.’ Hij gaf een kneepje in haar hand terwijl hij het zei en ze toverde een glimlach op haar gezicht die haar ogen niet bereikte. ‘Dat weet ik wel Max. Ik vraag me alleen af hoe de jongens het zullen doen.’

Daarop wandelden ze de geïmproviseerde parkeerplaats af en liepen op aanraden van Magali het ganse parcours af om vervolgens de gunstigste plek uit te zoeken om te kunnen supporteren. Terwijl ze daar zo achter de dranghekken stonden te wachten tot de wedstrijd begon, viel het Max op dat hij behoorlijk uit de toon viel. Iedereen was warm ingeduffeld en geen van de toeschouwers was zo netjes uitgedost als hij. Het was niet zo dat hij volledig uit de toon viel, in kostuum was ongetwijfeld nog erger geweest, hij zag gewoon dat Magali haar jeans hier beter op zijn plaats was dan zijn “vrijetijdsbroek”.

Zijn gedachten werden pas tot halt geroepen toen hij Thomas en Thibeaux zag langsrijden op een échte koerstandem. ‘We mogen even het parcours verkennen voordat de race start.’ Thomas zijn stem klonk schel door de zenuwen. Zijn stem begon stillaan zwaarder te worden schoot af en toe wel eens de hoogte in. Wanneer hij stress had was dat helemaal het geval. Dat had Max duidelijk gemerkt in de dagen na de begrafenis, wanneer de beslissing over de voogdij moest genomen worden. Nu hoorde hij het weer maar hij gaf een kneepje in Thomas’ schouder en drong er op aan dat hij vooral moest genieten van het moment. Magali drukte de twee jongens beurtelings tegen zich aan en wenste hen veel succes maar drukte hen op het hart dat ze voorzichtig moesten zijn. ‘Ga niet te diep in de bochten hangen en rijd niet op de wegmarkering, beiden zorgen voor valpartijen.’

Toen de tieners wegreden, nam ze de hand van Max vast en nestelde ze zich tegen hem aan. ‘Ik ben er zeker van dat je het koud hebt, Max Mércier.’ Ze zei het zonder hem aan te kijken maar hij kon haar stiekeme lach er zo ook wel bij denken. ‘Klopt volkomen Magali Rousseau. Ik had alleen niet verwacht dat jij daar plezier in zou hebben. Je beseft hopelijk wel dat ik verpleging nodig zal hebben, moest ik hierdoor kou vatten?’ Ze giechelde en draaide zich naar hem toe. ‘Daar kan voor gezorgd worden.’

Met blozende kaken draaide ze zich weer van hem weg en richtte ze haar aandacht op de groep renners die ze in de verte op zich zagen afkomen. Net zoals de meeste andere toeschouwers begon Magali de longen uit haar lijf te schreeuwen op het moment dat de jongens hen passeerden. Max stond er van verbaasd dat er uit zo’n kleine dame zoveel kabaal kon komen. Het leed geen twijfel dat Thomas en Thibeaux haar gehoord hadden, Max zijn trommelvlies was waarschijnlijk onherstelbaar beschadigd. Maar het enige wat hij deed was haar met haar rug tegen zijn borst drukken en in haar oor fluisteren hoe goed ze wel was in het aanmoedigen van de jongens. Hij voelde zich onnozel gelukkig. Terwijl zij de jongens stond toe te juichen, voelde hij niets anders dan trots voor haar.

Tot ieders verbazing deden  Thibeaux en Thomas het helemaal nog niet zo slecht. Van de twaalf tandems eindigden zij als vijfde. Een behoorlijk resultaat had hun coach het genoemd maar Max was fier op zijn jongere broer. Thomas reed met de ploeg naar het internaat en Max en Magali wandelden weer naar de parking.

‘Wil je meteen naar huis of heb je nog zin in een uitje?’ Magali keek hem verbaasd aan. ‘Wat voor uitje heb je in gedachten misschien?’ Maar Max schudde resoluut zijn hoofd. ‘Om dat te weten zal je nog even geduld moeten oefenen.’ Hij stapte lachend in de wagen en met één druk op de knop startte de Porsche.   

Kerstmis kwam dichterbij en Magali had niet meer gesproken over haar kerststal sinds die keer op de wijnproeverij maar Max was het niet vergeten.