Hoofdstuk 11 (pag. 116 - 127)

ZIJ

 

Het was haar weer overkomen! Iedere keer nam ze zich voor om niet te veel mee te nemen maar eens ze buitenkwam bleek telkens het tegenovergestelde het geval te zijn. Aan de beide kanten van haar stuur hing een te zwaar beladen tas en op haar rug hing een rugzak die ze nog amper dicht kreeg. Magali zwierde haar been over de buis van haar fiets en zette een onzekere voet op haar pedaal.

‘Hulp nodig?’ Verrast keek ze op. ‘Max! Wat doe jij hier?’ Ze was er vrij zeker van dat hij hier nog nooit geweest was. ‘Is er iets met Thomas misschien?’ Max schudde ontkennend zijn hoofd en ondertussen hield hij haar stuur tegen. ‘Thomas is veilig en wel op school afgezet. Maar jij kan wel wat hulp gebruiken, denk ik.’ Ze zette haar voet weer op de grond en liet haar schouders zakken. ‘Ja, ik heb me een beetje overladen vrees ik.’ Zijn grijze ogen keken lachend in de hare waardoor haar hart sprongetjes maakte. ‘Een beetje maar? Geef maar hier.’

Terwijl hij sprak, nam hij de zakken van haar stuur af en ze was blij te zien dat het hem niet uitmaakte op welke parking hij zijn Porsche geparkeerd stond. Ze volgde hem naar zijn wagen en gaf ook haar rugzak gewillig af. Toen hij zich weer omdraaide maakte hij haar fietshelm los en legde hem naast de zakken in de koffer. Daarop nam hij haar kin vast en kuste haar met een honger die ze herkende. Ze hoorde omstaanders dingen mompelen zoals, romantisch en liefde en een enkele keer ongemanierd maar het kon haar niet schelen wat anderen dachten.

Met de koersfiets nog tussen haar benen, stond ze de man waar ze hoe langer hoe meer van hield, te kussen en ze genoot van ieder moment. Toen hij zich van haar losmaakte, hapte ze naar adem en stond ze te trillen op haar benen. ‘Max, zou je het erg vinden als ik nog snel even iets ging halen?’ Hij deed teken dat ze van haar fiets moest stappen en haalde de wielen eraf. Voorzichtig legde hij ze bij in de wagen en sloot hem daarna af. ‘Kom dan ga ik even met je mee.’ ‘Max, dat is misschien niet zo’n goed idee.’ Ze zag hoe hij zijn wenkbrauwen vragend bijeen trok en wist dat hij tekst en uitleg zou willen. ‘Max, ik moet wijn kopen.’ Tot haar verbazing verscheen er een glimlach op zijn gezicht. ‘Laat me raden, voor je buurvrouw?’

Hij nam haar hand en liep met haar de winkel binnen ondertussen vertellend over zijn ontmoeting met haar buurvrouw. Toen ze bij het wijnrek aankwamen, zag ze hoe hij aandachtig alle wijnen overliep en er regelmatig een zéér bedenkelijke blik over zijn gezicht trok. Waarschijnlijk zou hij wel vinden dat het allemaal flessen azijn waren, dacht ze. Jammer dat niet iedereen een eigen wijnvoorraad in een of andere cave had staan. Magali nam een fles van drie euro uit het rek die hij meteen zuchtend uit haar handen nam en terug op zijn plek zette. Hij ging voor een andere fles van de zelfde prijs. ‘Beter,’ was alles wat hij zei toen hij haar de fles overhandigde.

Thuisgekomen, laadde ze de boodschappen uit en terwijl Magali de wijn naar de buurvrouw bracht, monteerde Max de fiets weer. Toen ze weer binnenkwam, trok hij haar muts af en deed hij haar jas uit. ‘Ga je straks even met me mee om te kijken naar een locatie voor de voorstelling van de wijn?’ Ze keek naar haar muts en haar jas die hij op de grond had laten vallen. ‘Goed, ik zal met je meegaan.’ Ze wilde haar jas oprapen maar hij hield haar tegen. ‘Laat maar liggen.’

Ze keek hem aan en zag dat zijn ogen donker waren van verlangen. ‘Ik heb plannen met jou dame. Ik heb je al veel te lang moeten missen!’ Magali begon te giechelen en probeerde hem tegen te houden. ‘Je hebt me deze ochtend nog gezien meneertje.’ Hij liet zich niet ompraten, tilde haar als een pluimpje van de grond en legde haar als een zak zand over zijn schouder. Magali slaakte een kreet van verbazing en voor ze het goed en wel wist, had hij haar de trap opgedragen en haar op het bed gelegd. ‘Blijven liggen jongedame!’ Ze deed wat hij haar opdroeg en keek toe terwijl hij eerst haar en vervolgens zichzelf uitkleedde. Daarna kon ze niet anders dan zich laten meevoeren op een sensueel spel dat gespeeld diende te worden. Overal werd ze gestreeld en geliefkoosd. Ieder plekje van haar lichaam werd gekust tot ze het niet meer kon houden en hem smeekte om haar niet langer te tergen.

Tegen de tijd dat ze eindelijk vertrokken naar de locatie die Max in gedachten had voor de presentatie van zijn nieuwe wijn was het middaguur al gepasseerd. Magali die van het winterlandschap aan het genieten was, zag dat hij naar Crillon le Brave reed. ‘Wil je het bij jouw thuis doen?’ ‘Nee, ik heb een beter plan.’ Vlak voor de afslag naar zijn huis stuurde hij de wagen richting het centrum. Het dorp was veel kleiner dan Malaucène en een groot gedeelte werd ingenomen door een hotel dat verspreid lag over verschillende dorpshuizen. Max parkeerde zijn wagen voor het gemeentehuis en stapte uit de auto. Magali die zijn voorbeeld volgde vroeg zich af wat hij van plan was. Hand in hand wandelden ze door de deur van het gemeentehuis en vanachter de balie keek een bediende hun verstoord aan.

‘Kan ik u helpen?’ Max stelde Magali en zichzelf voor en de bediende zei afgemeten; ‘U bent te laat meneer Mércier. U had een afspraak om twaalf uur deze middag.’ Achter de bediende ging er een deur open en kwam een vriendelijk gezicht tevoorschijn. ‘Max, je bent er dus toch geraakt! Let maar niet op Luc hij is vandaag al de hele dag chagrijnig. Ik weet zeker dat je een belangrijke reden had om te laat te komen. Magali durfde niet naar de man of naar Max te kijken, uit schrik dat er op haar gezicht te lezen was waarom ze te laat waren.

‘Het was inderdaad iets wat niet langer kon wachten.’ zei Max met een uitgestreken gezicht. Magali voelde zijn ogen op haar gericht en waagde het om even in zijn richting te kijken. ‘Zullen we dan maar?’ De man deed teken dat ze hem konden volgen. ‘Ga maar Max, ik wacht hier wel.’ Hij gaf haar een knipoog en volgde de man die zijn bureau binnen ging. De bediende die Luc bleek te heten, ging met een verveeld gezicht terug achter de balie zitten en begon verre van ijverig te typen.

Magali die even op een stoel had zitten wachten, stond recht en richtte haar blik op de lokale mededelingen die tegen de muur hingen. Kerstbeurzen, Kerstmarkten, ontbijt op school, vacature voor leerkracht bijzonder onderwijs. Magali haar oog bleef op het gele kaartje rusten en zo vond Max haar wanneer hij even later buiten kwam. ‘Kijk eens Max.’ Hij ging naast haar staan en keek haar aan. ‘Waar wacht je nog op? Dit zou wel eens een kans uit de duizend kunnen zijn!’ Ze stootte hem met haar elleboog aan en liet het kaartje niet los met haar ogen. ‘Ik ben niet voldoende gekwalificeerd voor deze vacature. Dit is voor bijzonder onderwijs en ik heb daar geen diploma van.’ De man waarmee Max eerder een afspraak had gehad kwam zijn kantoor weer uit. ‘Vindt je de uitgang niet meer Max?’ Max keek weg van het kaartje en lachte de man toe. ‘Magali is geïnteresseerd in de advertentie die hier hangt. Heb jij enig idee bij wie ze daarvoor moet zijn?’

Magali sprong op van het verschieten toen de man een geluid voortbracht dat voor een schaterlach moest doorgaan. ‘Bij mij natuurlijk! Hier werkt niet zo veel volk Max. Als burgemeester van een klein dorp hoor je sommige dingen zelf af te handelen. Volg mij maar!’ Magali keek Max zenuwachtig aan. Wat had hij gedaan? Ze had hem toch net verteld dat ze daar nooit voor in aanmerking kon komen! Ze volgde de man, die dus blijkbaar burgemeester was, zijn kantoor in en hoorde dat Max haar mee naar binnen volgde. De man was naar haar schatting een eind in de vijftig en had er wellicht al enkele recepties en etentjes te veel op zitten, naar zijn omvangrijke buik te oordelen. ‘Ga zitten Juffrouw, ga zitten. Jij ook natuurlijk Max!’ Hij trok de ene na de andere lade open en rommelde tussen een stapel papieren. ‘Ik moet toegeven dat je als geroepen komt, deze vacature is al heel lang vrij maar om de één of andere reden komt er niet veel volk op af.’

Magali ging op het puntje van haar stoel zitten. ‘Meneer, ik ben bang dat Max u verkeerd heeft ingelicht. Ik ben leerkracht in het secundair onderwijs en heb wel een extra jaar gevolgd om ook als zorgleerkracht te kunnen werken maar ik ben niet voldoende gekwalificeerd om les te geven in het bijzonder onderwijs.’ De burgemeester liet zich tegen de leuning van zijn bureaustoel zakken. En begon met zijn vingers op het bureau voor hem te trommelen. ‘U bent dus zorgleerkracht?’ Magali knikte ter bevestiging. ‘Juffrouw het zit zo, ik zoek al sinds het begin van dit schooljaar naar een leerkracht. Moest u bereid zijn om na de Kerstvakantie te starten, dan zou ik u zéér erkentelijk zijn.’ Magali keek van de man naar Max en weer terug. De burgemeester die het ongeloof blijkbaar op haar gezicht zag staan stelde haar gerust. ‘U kan terwijl u lesgeeft uw extra jaar bijscholen. Uw betrekking hier zal dan meteen uw stage uren dekken.’

Ze was blij dat ze Max’ hand vast kon houden toen ze een half uurtje later weer buiten liepen. Wanneer ze bij de Porsche kwamen, kon ze haar enthousiasme niet meer tegenhouden en begon ze te dansen op het dorpsplein. Max was duidelijk verrast door de plotse uitbraak van spontaniteit. ‘Kom eens hier, Max.’ Ze wenkte hem met haar wijsvinger en met een brede glimlach kwam hij dichterbij. Magali ging op haar tenen staan en kuste hem. ‘Dank je Max! Zonder jou had ik deze job nooit gehad.’

 

HIJ

 

‘Magali, die baan lag hier gewoon op jou te wachten. Die baan heb je aan jezelf te danken, daar heb ik niets mee te maken.’ Hij hield haar in zijn armen en trok haar dicht tegen zich aan. ‘Nu kan je je baan in de bar opzeggen.’ Ze keek hem aan en knikte. ‘Ik weet wel dat je het niet leuk vindt dat ik in een bar werk Max.’ Maar Max schudde zijn hoofd. ‘Dat zie je verkeerd. Ik vind dat jij te goed bent om in een bar te moeten werken, dat is iets héél anders.’ Tot zijn verbazing protesteerde ze niet en kreeg hij de ogen van een Magali te zien die hij nog niet kende. Het blauw van haar ogen lichtte helemaal op en ze hadden een vochtige glans. ‘Jij bent zo lief Max.’

 Even dacht hij dat ze zou gaan huilen maar dat deed ze niet. Ze liet haar vingers door zijn haar gaan en kuste hem daarna op zijn wang. Hij werd er wel een beetje voor naar beneden getrokken want ze kon er anders niet bij. ‘Hoe groot ben jij eigenlijk Max?’ Hij hield het portier voor haar open terwijl ze het vroeg. Toen hij zelf in de wagen zat, keek hij haar even aan. ‘Eén meter drieënnegentig en jij?’ Ze lachte, terwijl ze antwoordde. ‘Eén meter zestig. Dat wil zeggen dat jij zomaar eens even drieëndertig centimeter boven mij uitsteekt.’

Hij legde zijn hand op haar dijbeen en zei: ‘Ik ben misschien groter dan jij maar ik kan nooit boven jou uitsteken, Magali.’ Met een ruk draaide ze haar hoofd zijn kant op en weer dacht hij dat ze zou gaan huilen. ‘Kom we hebben wat te vieren!’

Ze reden naar huis en terwijl zij een douche ging nemen, keek Max wat Marie die dag had klaargezet om te eten. Hij dekte de tafel mooi en haalde kaarsen uit de kast. Tegen de tijd dat ze terug de eetkamer in kwam was Max erin geslaagd om van de tafel een presentabel plaatje te maken. ‘Max, ik wist niet dat jij zo romantisch aangelegd was. Je hebt me vandaag al een paar keer doen schrikken.’

Hij moest lachen om haar uitspraak. Ze had er geen idee van, maar hij had het zelf ook niet geweten. Als hij niet had gezien waar Marie de kaarsen bewaarde, had hij niet geweten of hij ze wel in huis had. Max vertelde aan Magali dat de presentatie in een feestzaal van de gemeente zou doorgaan. Hij wilde dat de wijn volledig los stond van het familiebedrijf en daarom vond hij dat de presentatie niet in de cave kon doorgaan.

In de dagen die daarop volgden, vertelde Magali het goede nieuws van haar nieuwe baan aan Réné en liet ze Adrien van de bar weten dat ze terug aan de slag kon als leerkracht en ze bedankte hem voor de tijdelijke oplossing die hij haar geboden had. Ook had ze haar lidmaatschap bij het kickboksen opgezegd en volgde ze nu een cursus zelfverdediging die op een weekavond in de turnzaal van de school gegeven werd.

Max daarentegen had het druk in de cave. De uitnodigingen werden verstuurd en uiteindelijk werd in de winkel de kerstboom gezet. De bestellingen die sinds de proeverij waren binnengelopen, werden verwerkt en hij kon met trots zeggen dat de toekomst van Chateau Mércier er niet slecht uitzag. Tegen de tijd dat het vrijdag was, waren zowel hij als Magali heel benieuwd naar de verhalen van Thomas. Magali stond erop dat ze thuisbleef en hij alleen naar Avignon reed om de tiener op te halen. Ondertussen zou zij met de meiden iets gaan drinken. Ze spraken af dat hij haar met Thomas op de terugweg zou komen oppikken.    

Het landschap van de Provence was ondertussen volledig in wintermodus overgegaan. De loofbomen hadden hun bladeren moeten lossen en zij die het hardnekkigst hadden vastgehouden, waren door de felle windstoten van de mistralwind onverbiddelijk losgerukt. Enkel het groen van de cipressen en de olijfbomen waren het landschap kleur blijven geven.

Op de terugweg naar huis kwetterde Thomas vol enthousiasme over de ervaringen die hij in die eerste week op de nieuwe school en het internaat had opgedaan. Hij vertelde Max over het vroege opstaan, om te kunnen trainen met Thibeaux. Max verbaasde zich, over het feit dat dit slechts een klein ongemak bleek te zijn voor Thomas. Terwijl hij thuis soms met geen stokken uit bed te krijgen was. Blijkbaar reden Thibeaux en Thomas helemaal niet zo slecht voor de beginners die ze waren. Zo verkondigde Thomas vol trots dat hun trainer had gezegd dat ze het weekend erop mochten meedoen met een oefenwedstrijd. Deze zou plaatsvinden in Marseille omdat het klimaat er gunstiger was volgens Thomas. ‘Uiteraard moeten jij en Magali erbij zijn! Jij omdat… nou ja…’ Max knikte, alsof hij het volkomen begrepen had. ‘Ik zal er zijn Thomas.’ ‘En Magali moet komen omdat zij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat Thibeaux en ik fietsen.’ Max verzekerde Thomas nogmaals dat hij er zou zijn maar voorzag Magali van de mogelijkheid om een excuus in te roepen. ‘Magali heeft een nieuwe baan gevonden. Het is dus best mogelijk dat ze zich daarop wil voorbereiden.’

Hij parkeerde de Porsche in het centrum onder de platanen en wandelde met Thomas naar het café waar Magali steeds met haar vriendinnen afsprak. Door de snijdende wind verschool hij zichzelf in de rechtopstaande kraag van zijn lederen winterjas. Binnen in het café was het aangenaam warm en hing de geur van verse koffie in de lucht gemixt met het aroma van de befaamde pastis die de Fransen naar goede gewoonte tijdens de middagpauze wel eens durfden drinken.

Magali keek op toen Thomas en hij bij hun tafeltje verschenen. ‘Thomas, wat zie je er goed uit! Het lijkt wel alsof je op die week gegroeid bent!’ Thomas begon tegen Magali te ratelen net zoals hij dat vijf minuten daarvoor nog tegen Max gedaan had. En net zoals in de wagen, eindigde hij met het relaas van de op de hand zijnde wedstrijd die het volgende weekend zou plaatsvinden. Uit Magali haar reactie viel niets uit te maken. Maar de gezichtsuitdrukking op Nicole haar gezicht vertelde hem veel meer, zij was ervan op de hoogte, zoveel was zeker. ‘Natuurlijk zal ik komen kijken naar die wedstrijd, ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen.’ Enkel het lichte trillen van haar hand, toen ze haar koffiekopje leegdronk, verraadde Max dat ze er niet onbewogen onder bleef. ‘Max zei me al dat jij misschien het één en ander op orde wilde hebben voor je nieuwe werk. En jij misschien niet zou kunnen meegaan. Maar ik wist wel dat je het niet zou willen missen.’ Thomas glimlachte van oor tot oor toen ze even later buiten liepen maar achter zijn rug wierp Magali Max een woedende blik toe.