Hoofdstuk 1 (pag. 1 - 8)

ZIJ

 

Ze besefte iedere dag opnieuw dat ze gelukkig mocht zijn om aan dit project mee te werken. Extra ondersteuning geven aan tieners die, door welke reden dan ook, moeilijkheden ondervonden op school. Voor Magali kwam die baan die als een geschenk uit de hemel. Een nieuw project waar ze maar al te graag aan meewerkte. Ze onderwees algemene vakken aan een tiental jongens van veertien jaar oud. Regelmatig overleg met de ouders hoorde bij het project.

Zo kwam het dat ze op die avond nog aan het werk was. Een beetje nerveus overzag Magali haar klaslokaal, streek haar jurk glad en wierp een vlugge blik op haar uurwerk. Het was vrijdag en het liefst van al was ze nu met haar vrienden aan het klinken geweest op het weekend. De ouders van twee van haar leerlingen, hadden echter om een afspraak gevraagd. Een zachte klop op de deur vertelde haar, dat haar eerste afspraak gearriveerd was.

Een vrouw van een jaar of veertig stak ietwat onzeker haar hoofd om de deur. Magali wist waarvoor de moeder kwam. Haar zoon, Thibeaux, was een slechtziende jongen en Magali had een fietsuitstap gepland naar een lavendelboerderij in Sault. Zoals verwacht, was de moeder bezorgd over de fietsuitstap. Het kostte Magali dan ook een beetje tijd om haar te overtuigen van haar tandem-project. Tot haar vreugde stemde de moeder toe. Terwijl ze afscheid nam van de vrouw, besefte Magali dat ze bij haar neef de oude tandem dringend uit de schuur moest gaan halen. Ze had Matthieu nog niets verteld over haar plan omdat ze niet had verwacht dat de moeder van Thibeaux ermee akkoord zou gaan.

Magali werd uit haar gedachten opgeschrikt door een diepe mannenstem die discreet kuchte bij de deur. ‘Komt u binnen, meneer Mercier.’ Magali gebaarde naar de stoel tegenover haar bureau. Ze had die ochtend onverwacht een nieuwe leerling gekregen in haar klas. Automatisch werd er door de school dan een afspraak geregeld tussen de ouders en de leerkracht. Deze man zag eruit alsof hij dertig was, veel te jong voor de vader van een jongen van veertien. Magali zat zich net te bedenken hoe ze op een beleefde manier te weten kon komen welke relatie de man had met haar nieuwe leerling, toen de man zijn hand uitstak en haar vriendelijk aankeek.

‘Aangenaam ik ben Maximilien Mercier, de broer van Thomas.’ Ze nam zijn uitgestoken hand aan en voelde een krachtige handdruk. ‘Ik ben Magali Rousseau, de leerkracht van Thomas. Ik verwachtte één van zijn ouders vandaag?’ Het gezicht van de man betrok en hij keek haar onderzoekend aan. ‘Bedoelt u dat u er niet van op de hoogte bent dat beide ouders van Thomas overleden zijn, juffrouw Rousseau? Ik ben de voogd van Thomas.’

Alle vriendelijkheid was uit de man zijn gezicht verdwenen. ‘Het spijt me zeer meneer Mercier, de school heeft me hiervan niet op de hoogte gebracht. Deze ochtend heb ik gezegd tegen Thomas dat hij zich mocht voorstellen aan de klas als hij dat wenste maar hij koos ervoor omdat niet te doen. Nu begrijp ik waarom.’ Magali zag de ergernis in de man zijn ogen toenemen en ze kon zijn frustratie over deze miskleun van haar, best begrijpen, ware het niet dat het helemaal haar fout niet was. ‘Kunt u me misschien op de hoogte brengen over Thomas zijn situatie meneer Mercier?’ Ze hoorde een diepe zucht van zijn kant en Magali bedacht dat hij de onkunde van de school meer dan waarschijnlijk niet kon waarderen. Zijn zwarte pak zat hem als gegoten en het hemd dat hij eronder droeg was vast van zijde, dacht ze. Zijn donkere haar lag irritant perfect.                                                                   

‘Zijn ouders zijn vorige maand omgekomen in een vliegtuigcrash. Sindsdien is Thomas onder mijn voogdij geplaatst. Thuis had hij een privéleraar maar ik vind dat het gezonder is om gewoon school te lopen zoals alle andere kinderen dat doen.’ Magali was het daar helemaal mee eens. ‘Daar hebt u gelijk in meneer Mercier. Zou u mij kunnen vertellen welke leerstof hij al gezien heeft? Op die manier kan ik nagaan of hij nog inhaallessen moet krijgen.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar en liet zijn rug tegen de leuning van zijn stoel rusten, terwijl hij zijn lange benen voor zich uitstrekte. Magali werd rusteloos van zijn blik. Ze had het gevoel dat hij haar aan het peilen was. Haar zelfzekerheid, die haar zo eigen was, slonk zien der ogen en in de plaats daarvan, voelde ze een opstandigheid opsteken diep in haar.

De man zag er perfect uit, alsof hij uit één of ander modeblad was ontsnapt. Het was duidelijk dat hij niet thuishoorde in haar klaslokaal. Zij daarentegen had er een dag met vijftien tieners opzitten. “Perfect” was een woord dat niet bij haar uiterlijk paste. ‘Ik zal de schoolboeken van Thomas maandag bij u laten bezorgen. Indien er problemen zouden zijn met Thomas, zou ik het appreciëren als u me daarvan op de hoogte wilt stellen. Hij gaat door een moeilijke periode zoals u wel kunt vermoeden.’ Hij stond recht en stak zijn hand uit ter afscheid. Magali veerde op en zag haar hand volledig in de zijne verdwijnen. ‘Bedankt voor uw tijd juffrouw Rousseau, tot ziens.’ Na die woorden draaide hij zich om en verliet haar klaslokaal.

 

HIJ

 

Nog voor hij bij zijn wagen was, had hij al gezien dat hij tien oproepen gemist had. Zeven van Thomas die wilde weten hoelang hij nog wegbleef, en drie van zijn assistent die de wijnproeverij blijkbaar niet alleen kon organiseren. Hij nam plaats achter het stuur en wilde net zijn assistent bellen, wanneer hij de lerares van Thomas zag buitenkomen. Ze nam een oude koersfiets uit het rek en hing een rugzak, bedrukt met madeliefjes, op haar rug. Voor ze vertrok manoeuvreerde ze haar jurk onder haar billen en haar elegante sandalen bungelden aan de rugzak. Aan haar voeten droeg ze zwarte afgesleten  sportschoenen. Wat een aparte vrouw!

Max was er van overtuigd dat het niet haar fout was, dat ze niet op de hoogte was van Thomas zijn situatie. Hij had haar horen praten met de vrouw die voor hem een afspraak had en het was hem duidelijk dat ze het beste met de kinderen voor had. Al vroeg hij zich af hoe zo’n vrouw gezag kon afdwingen bij een bende jongens van veertien. Haar koperkleurige haar alleen al moest voor de nodige grappen zorgen. Ze had sproeten op haar neus en was vrij klein van stuk. Er zouden zeker jongens tussen zitten die even groot waren als zij. Max vroeg zich af of ze alle dagen zo’n romantische jurkjes droeg. Het zou geen verstandige zet zijn! Ze zag er uit alsof ze zelf net van de schoolbanken kwam. Haar fraaie benen zouden bij geen enkele jongen aan het oog ontsnappen. Misschien moest hij bij Thomas maar eens polsen naar zijn leerkracht? Verbaasd over zijn eigen gedachtegang, schudde hij zijn hoofd en startte de motor van zijn wagen.

Tijdens het gesprek met de leerkracht, had hij Thomas bij één van zijn beste vrienden achtergelaten. Max was met Matthieu al bevriend sinds hun kindertijd. Hij wist dat Thomas daar geen kattenkwaad kon uithalen. Matthieu was nu al een tijdje gehuwd met Nicole en ze hadden een dochtertje van enkele maanden. Hij kon zich best voorstellen dat het voor Thomas een saaie plek was maar hij had geen ander alternatief.

Daar aangekomen, belde hij eerst met Fabrice, zijn assistent, alvorens hij uitstapte. De wijnproeverij van het huis Mercier was pas binnen een maand maar het werd hoog tijd dat alles geregeld werd. Zelf had Max niet veel tijd meer voor die dingen, sinds Thomas bij hem woonde. Het leek wel of de jongen steeds aandacht wilde en liefst van al negatieve.

Toen hij binnenkwam zag hij Thomas onderuitgezakt op de zetel naar de televisie staren. Het was duidelijk dat hij Max volledig negeerde. Matthieu en Nicole stonden erop dat Max eerst een glas dronk, alvorens hij en Thomas naar huis zouden gaan. Het gesprek ging vooral over de verbouwingen van Max zijn nieuwe huis dat op slechts een kilometer van dat van Matthieu en Nicole verwijderd lag.

Het was een vrij oude woning die vroeger de woonst was geweest van een wijnboer uit Malaucène. Max had de wijngaard gekocht en was van plan om zich in Malaucène te komen vestigen. Ze waren volop in gesprek toen Thomas ineens recht veerde en naar de deur liep. Nog voor Max iets kon zeggen, was hij al buiten.

‘Wacht Max, laat mij maar even.’ Nicole had haar hand op Max’ schouder gelegd terwijl ze rechtstond. Ze kreeg de tijd niet om bij de deur te komen of deze vloog alweer open en liet Thomas, met een glimlach die van oor tot oor rijkte, weer binnen. ‘Kijk eens wie ik zag langslopen…’ In het deurgat verscheen niemand minder dan juffrouw Rousseau.

‘Kom binnen!’ Max keek toe hoe Matthieu en Nicole de juf van Thomas omhelsden. ‘Nu je hier toch bent, moet je eens komen kijken hoe Elise al gegroeid is. Het is veel te lang geleden dat we jou gezien hebben.’ Nicole trok haar over de drempel om haar vervolgens voor te stellen aan Max. ‘Magali, dit is Max één van Matthieu’s vrienden. Max, dit is Magali, het nichtje van Matthieu.’ Max knikte naar Magali om zich vervolgens weer tot Nicole te richten.

‘Wij hebben elkaar daarnet al ontmoet Nicole. Juffrouw Rousseau is de lerares van Thomas.’ Max zag de verbazing op het gezicht van Nicole. ‘Echt, wat een toeval!’ Magali negeerde hem volledig, merkte hij.

‘Kom laat me eerst maar eens naar die prinses van jullie kijken. Waar heb je mijn petekind verstopt, Matthieu?’ Terwijl ze de trap op liep met Nicole, zag Max dat Thomas als een voorbeeldige student zijn schoolboek op zijn schoot had liggen. Ongelofelijk wat een effect die vrouw had op de jongen. En niet alleen op Thomas, want Nicole en Matthieu waren blijkbaar dolgelukkig met haar onverwachte komst. Toen hij even later stemmen op de overloop hoorde, keek hij over zijn schouder en zag dat ze straalde. ‘Wat een schatje is ze toch… En zo mooi! Ze lijkt helemaal op jou Nicole.’ Al lachend, daalde zij en Nicole de trap weer af.

‘Ik ben blij dat je me overhaald hebt om binnen te komen Thomas,’ zei ze, met een knipoog naar de jongen. ‘Maar nu moet ik echt gaan.’ Matthieu keek op. ’Wacht even Magali, was je voor een speciale reden gekomen?’