INLEIDING (pag. 1 - 2)

Inleiding

 

Het schieten was een hele nacht door blijven gaan en het bataljon verkenners zat al uren vast in een hinderlaag.  ‘s Nachts was er een aanvalsplan opgemaakt en bij het eerste ochtendlicht waren ze ter plaatse. Het dertiende regiment van de Forces Spéciales Françaises was gewoon om ingezet te worden op plaatsen die ieder ander wilde vermijden. Hier in Mali, namen burgers de wapens in handen om mee te strijden met de rebellen. Zelfs jonge kinderen zag je hier met zware wapens rondlopen. Vaak waren ze gedrogeerd, maar ze wisten wel hoe ze de wapens moesten gebruiken.

Het was de bedoeling om de rechter flank van de rebellen uit te schakelen omdat die volgens de laatste berichtgeving het minst zwaar bewapend was. Onder volledige camouflage slopen ze ongezien dichterbij. Soms moesten ze wel een uur stilliggen voor ze weer wat vooruit konden sluipen. Totdat ze op twee meter afstand van de rebellen in het hoge riet lagen. Mathieu had zijn M16 in zijn handen en hield één van de rebellen onder schot. Hij deed teken dat hij klaar was en wachtte op het commando dat hen in actie zou brengen. Vanuit zijn ooghoeken zag hij zijn kameraden net als hem het teken geven dat ook zij klaar waren. Vijf seconden later verrasten ze de rebellen met een regen van onverwachte schoten. Zodra ze konden openden nu ook de verkenners weer het vuur op de rebellen en zakten ondertussen af richting het dertiende regiment. De hele operatie zou vlekkeloos verlopen zijn als er niet een kind op hen af was komen lopen. Bij jonge kinderen was het de regel om hen eerst toe te roepen alvorens te schieten. Deze jonge knaap loste een schot in het wilde weg. Hij kon geen weerstand bieden voor de terugslag die op het schot volgde.

Matthieu voelde een brandende pijn in zijn rechterschouder. Zijn arm hing hulpeloos naast zijn lichaam. Hij dook weg en wisselde zijn M16 voor zijn Glock en mikte met zijn linkerhand. Het kind bleef een ogenblik verdwaasd staan. Van die gelegenheid maakte Matthieu gebruik. Hij schoot het kind neer.

De maanden in het militaire hospitaal van Marseille waren een ware marteling voor hem geweest. Het kind bezorgde hem iedere nacht nachtmerries waar hij maar niet verlost van geraakte. Overdag was hij het niet gewoon om rustig te blijven zitten op een stoel. En rust was een vereiste voor een zo goed mogelijk herstel. Er waren twee operaties nodig geweest om zijn schouder weer te herstellen, maar die zou nooit meer in staat zijn om de terugslag van een machinegeweer op te vangen. Hij werd met de nodige eer en medailles als veteraan bedankt voor de bewezen diensten aan het Franse volk. En dat betekende dat de revalidatie er volgens het leger op zat, en hij huiswaarts mocht keren om daar  verder te herstellen.