HOOFDSTUK 9 (pag. 55 - 60)

Negen

 

Matthieu werd wakker door de stem van Nicole die in de douche stond te zingen. Nadat hij zelf in zijn kleren was gesprongen, ging hij snel naar de bakker om verse croissants. Nog voordat Nicole uit de badkamer kwam, was hij terug met ontbijt. Zij werd zijn nieuwe missie. Hij zou er voor zorgen dat ze van hem durfde te houden. Maar hoe hij dat moest bewerkstelligen, daar was hij nog niet zeker van.

Later die dag vertelde Matthieu zijn vader over Nicole. ‘Het plan is simpel. Ik moet haar gewoon laten zien dat ze mij wel kan vertrouwen.’ Nu de omheining volledig vernieuwd was, viel er niet zo veel te doen in de boomgaard. Dus besteedde Matthieu veel tijd in de schuur, die stillaan op een woning begon te lijken. Af en toe kwam René meehelpen. Het zorgde er in ieder geval voor dat er een band werd opgebouwd tussen vader en zoon.

Nicole en Matthieu zagen mekaar niet alle dagen. Nog steeds probeerde zij een beetje ruimte voor zichzelf te houden en ze vond het fantastisch dat Matthieu dat respecteerde. Hij stuurde haar nooit berichtjes maar af en toe stond hij plots bij haar op de stoep. Dan kuste hij haar, draaide zich om en wandelde weer weg. Nicole bleef dan achter met een heleboel vlinders in haar buik, maar nog geen enkele keer had ze toegegeven aan het verlangen om hem terug te roepen. Op vrijdagavond hadden ze afgesproken om samen met Frederic en Emilie aan het meer te gaan picknicken. Het was een warme dag geweest en zoals verwacht, was er nog vrij veel volk. Al begonnen de meeste jonge gezinnen op te kramen, weldra zouden de jongeren hun plaats in nemen. Ze liepen naar het verste punt waar de dam was en zochten daar onder de bomen een goede plek. Het werd een gezellige avond waarop Matthieu veel verhalen te horen kreeg over Nicole’s jeugd en kindertijd. Al had hij de indruk dat Frederic opzettelijk het gespreksonderwerp van haar huwelijk vermeed. Nicole vertelde hoe Emilie en Frederic elkaar hadden leren kennen. Zelfs Matthieu, die zichzelf niet echt een romanticus wilde noemen, vond dat het koppel voor elkaar gemaakt was. Frederic vertelde over de middeleeuwse feesten die op vijftien augustus in een naburig dorp werden gehouden. Ieder jaar gingen ze erheen met een deel van zijn collega’s. ‘ Waarom ga je niet met ons mee dit jaar? Ik ben er zeker van dat Nicole ook gaat.’ Matthieu keek haar snel even aan. ‘Ik zal het in gedachten houden.’ Hij liet het antwoord open. Hij mocht dan wel een missie hebben, hij wilde ook weer niets forceren.

Tegen de tijd dat de zon onder ging, besloten Emilie en Frederic samen een wandeling te maken. Nicole zat met haar knieën opgetrokken naar het wateroppervlak te staren. Ze voelde dat Matthieu achter haar kwam zitten en hij legde zijn sweater over haar schouders. Dankbaar leunde ze achterover tegen zijn borst. ‘Dank je, ik had er aan moeten denken dat het langs de waterkant sneller afkoelt.’ Ze voelde zijn lippen in haar haren. ‘Ik had hem speciaal voor jou bij.’ Het verraste haar dat hij aan zulke dingen dacht. Misschien was hij niet alleen de keiharde soldaat die hij zo graag aan de mensen liet zien.

Na die ene nacht, waarin ze elkaar hun diepste geheimen hadden toevertrouwd, had ze kleine veranderingen opgemerkt. Hij had de ochtend daarna voor ontbijt gezorgd tegen dat ze uit de douche kwam. Als Nicole al had verwacht dat Matthieu weer met haar wilde vrijen, dan had ze zich vergist. Hij was altijd heel lief en kwam soms naar de dokterspraktijk tegen dat ze klaar was met haar werk. Maar sindsdien had hij haar alleen nog maar gekust. Vermoedelijk liep hij regelmatig ‘s nachts voorbij haar huis wanneer hij ging lopen, want regelmatig vond ze ’s ochtends op de stoep een zakje met twee croissants. Maar nu ze hier zo samen aan het water zaten, moest ze toegeven dat ze naar meer verlangde. Wat zou ze moeten doen om de knagende angst kwijt te geraken?

‘Kom, ik breng je naar huis meisje.’ Er was niemand die “meisje” kon zeggen zoals hij. Op de een of andere manier zou ze het bij andere mensen als neerbuigend ervaren. Maar Matthieu sprak het uit alsof het woord alleen al waarde had. Het was hem gelukt om een plekje in haar leven te veroveren. Dat had niemand sinds lange tijd kunnen verwezenlijken. Net zoals anders zette hij haar netjes af bij de deur. Hij keek lange tijd in haar ogen voordat hij haar kuste. Met haar handpalmen voelde ze dat zijn hoofdhaar weer begon te groeien. Het kietelde aan haar handen. Toen ze zachtjes begon te lachen, brak hij zijn kus af en keek haar met een opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Heb ik iets gemist?’ Nicole schudde haar hoofd en ging op haar tippen staan om aan de kruin van zijn hoofd te kunnen. ‘Ga je je haar laten groeien? Ik denk niet dat ik het al zo lang heb gezien.’ Hij trok een bedenkelijke blik maar dan zag ze zijn mondhoek omhoog gaan, waarmee de rimpel op zijn voorhoofd verdween. ‘En daar moet je om lachen? Nee, ik ben niet van plan om het te laten groeien, morgen gaat het er weer af. De laatste dagen ben ik te druk bezig geweest in de schuur en heb ik er de tijd niet voor gehad.’ Nicole zette zich weer op haar tippen en plantte een kus op zijn lippen. ‘Goed, want ik hou van die stoppeltjes.’ Hierop draaide ze zich om en stak de sleutel in de deur. Hij nam haar vast in haar lende en fluisterde bij haar oor: ‘Tot snel.’ Wanneer ze zich weer omdraaide, zag ze hem in zijn wagen stappen.

De dagen verstreken en de maand augustus deed zijn intrede. De peren in de boomgaard begonnen stillaan de gewenste grootte te bereiken en hingen te rijpen aan de bomen. Matthieu betrapte zichzelf er steeds op dat hij aan Nicole liep te denken. Toen hij op een middag met haar wilde gaan lunchen zag hij haar, voor hem, onder één van de platanen op een bank zitten samen met een andere vrouw. Hij ging dichterbij en ving hierdoor flarden van hun gesprek op. ‘Ik begrijp dat je het zwaar hebt, kinderen krijgen is een wens die bijna elke vrouw heeft. Praat met je echtgenoot, hij staat misschien wel open voor adoptie.’ Matthieu stond even aan de grond genageld. Nicole had helemaal niet op een vrouw geleken die kapot was van het idee dat er geen kinderen zouden komen. In het tegendeel, hij vond dat ze daar heel goed mee omging. Ze hadden het er niet meer over gehad nadat ze het hem verteld had. Maar Matthieu was er van uit gegaan dat ze net als hij geen behoefte had aan diepe gesprekken. Terwijl hij zo naar haar stond te kijken, vroeg hij zich af of hij zich daarin misschien vergist had.

Vlak nadat ze haar gesprek met een jonge vrouw had afgerond, was Matthieu achter haar opgedoken. Stiekem was ze blij dat hij niet eerder was gekomen, want dan had hij waarschijnlijk alles kunnen horen. Hij nam haar mee om te gaan wandelen. Ze was snel comfortabele schoenen gaan aantrekken en daarna gingen ze op weg. Allebei genoten ze van de rust en stilte. Het was prettig om te weten, dat je niet steeds hoefde te praten wanneer je in elkaars gezelschap verkeerde. Matthieu leidde haar langs kleine wandelpaadjes waar ze nog nooit geweest was. De natuur was prachtig. Hier in de velden hoorde je veel meer dan alleen maar krekels. Het grootste deel van de tijd hield hij haar hand vast en af en toe hielp hij haar wanneer ze een beekje moesten oversteken. Nicole was zich zeer bewust van zijn sterke hand die de hare vasthield. De palm ervan voelde ruw aan van het harde werken, toch wreef zijn duim heel teder over haar hand heen en weer.

Tegen de tijd dat ze terug in het dorp aankwamen liep het tegen etenstijd aan. ‘Waarom kom je niet bij mij en mijn vader eten deze avond?’ Matthieu wist dat zijn vader stond te springen om Nicole officieel te ontmoeten. Ze keek hem met een stralende glimlach aan. ‘Graag!’ Ze wandelden tot bij het huis van René maar op de oprit bleef ze even staan. Ze zette haar zonnebril af en keek naar de schuur die een eind verder in de zon stond te pronken. ‘Matthieu, heb jij dat gedaan?’ Hij moest toegeven dat de schuur een hele metamorfose had ondergaan sinds hij er aan begonnen was. ‘Ik heb het niet alleen gedaan. Eerst zijn de mannen een week komen helpen, en nu werkt mijn vader regelmatig met me mee.’ Ze wilde er op af stappen maar hij hield haar tegen. Verbaasd keek ze hem aan. ‘Nog niet meisje. Wanneer het vanbinnen ook klaar is mag je het zien.’ Hij kon best zien dat ze licht teleurgesteld keek. Maar wanneer hij haar meenam, wilde hij daar een speciaal moment van maken. Ze gingen bij zijn vader binnen en René deed alsof hij alle dagen met de dorpsdokter aan tafel zat. Nicole luisterde heel geïnteresseerd naar de plannen die ze hadden met de boomgaard. Aangezien ze een stuk kleiner was dan Matthieu en fijn gebouwd was, verraste ze hem behoorlijk met haar gezonde eetlust. Na de maaltijd kon hij zien dat ze er vrij moe uit zag. ‘Zal ik je met de wagen naar huis brengen?’ Dankbaar knikte ze hem toe. ‘Ik moet toegeven dat de wandeling me heeft uitgeput.’ Matthieu stond recht en gaf haar weer zijn sweater omdat hij zag dat ze het koud had. Nicole nam afscheid van René en beloofde snel nog eens terug te komen. Eenmaal in de wagen kon ze een geeuw niet meer onderdrukken. Ze had de sweater over haar topje aangetrokken. Terwijl hij de wagen door het dorp stuurde, legde hij zijn vrije hand op haar billen. ‘Je bent moe meisje. Volgens mij werk je te hard.’ Toen ze hem aankeek zag hij dat zijn opmerking haar raakte. Even leek het wel alsof er tranen in haar ogen glansden. Een tel later dacht hij dat hij het zich verbeeld had. Ze keek hem gespeeld streng aan en legde haar hand op zijn schouder. ‘Hoe gaat het hiermee?’ Matthieu schudde zijn hoofd en stapte uit de wagen. Nog voordat hij bij haar portier was, stapte Nicole zelf ook uit. ‘Na die ontstekingsremmers van jou heb ik geen last meer van mijn schouder gehad. Dank je. Volgens mij moet jij nu dringend onder de wol!’ Hij bracht haar tot bij de deur, waar hij haar, na haar gekust te hebben, naar binnen liet gaan. Hij reed naar huis en bedacht ondertussen dat hij wel heel dom moest zijn om niet van haar te houden.