HOOFDSTUK 8 (pag. 49 - 54)

Acht

 

Nicole schoot in het midden van de nacht wakker. Ze lag met haar rug tegen de borst van Matthieu en probeerde zich te herinneren waardoor ze gewekt was. Plots begon Matthieu te woelen in zijn slaap. Daardoor was ze gewekt! Hij duwde tegen haar rug en riep af en toe iets in een taal die ze niet begreep. Ze legde haar hand op zijn borst en probeerde hem zachtjes wakker te schudden. Maar haar pogingen hadden niet veel resultaat. Ondertussen was Nicole naar de rand van het bed opgeschoven omdat hij wel leek te vechten in zijn slaap. Opnieuw leunde ze naar hem toe en probeerde ze hem wakker te maken. Al sprak ze nu wat luider en schudde ze met iets meer kracht aan zijn schouder. ‘Matthieu, je bent aan het dromen, word wakker!’ Voor ze goed en wel besefte wat er gebeurde zat hij rechtop in bed en had hij haar arm vast. Het duurde slechts een seconde alvorens hij door had waar hij was. Onmiddellijk liet hij haar los en sprong uit bed. ‘Nicole, het spijt me… Ik droomde…’ Nicole dacht er even over om het nachtlampje aan te doen maar zag daar uiteindelijk van af. ‘Geeft niets Matthieu, kom maar terug in bed.’ Ze hoorde hoe gejaagd zijn ademhaling nog was. Ze voelde zijn aarzeling en wilde niet dat hij nu in zichzelf zou keren. ‘Matthieu, kom terug bij me liggen, alsjeblieft.’ Hij zette zich op de rand van het bed en stak zijn hand naar haar uit. ‘Heb ik je pijn gedaan?’ In het donker schudde Nicole ontkennend haar hoofd. Ze legde haar hand op zijn dijbeen. ‘Zou je nu de Ventoux op willen lopen?’ Hij nam haar hand vast en volgde de contouren ervan met zijn vingers. ‘Normaal zou ik nu vertrekken, ja.’ Nicole hield haar adem in. ‘En nu?’ Hij draaide haar hand met de palm naar boven en kuste haar pols. ‘Als jij wilt dat ik blijf, dan zal ik blijven. Als je liever hebt dat ik nu ga, dan begrijp ik dat wel.’ Weer schudde ze haar hoofd. ‘Nee, je hoeft niet te gaan. Kom gewoon bij me in bed en hou me vast.’ Matthieu kroop weer naast haar. Hij was verbaasd dat ze zich zonder aarzeling weer tegen hem aan nestelde. Hij was er bijna zeker van dat ze flink geschrokken moest zijn toen hij haar zo plots had vastgenomen in zijn slaap. ‘Je bent dapper, als je weer zo tegen me aan durft kruipen.’ Nicole draaide zich om en legde haar vlakke hand tegen zijn borst. ‘Het was een droom, Matthieu. Niets anders dan een droom.’ Hij ging op zijn rug liggen en staarde in het donker naar het plafond. Nicole kroop tegen hem aan en legde haar hoofd in de holte van zijn schouder. ‘Nicole, dit is niet zo maar een droom.’ Ze lag stil te luisteren naar zijn stem. ‘Ik heb steeds dezelfde droom. Het is als een film die iedere nacht weer afspeelt.’ Nicole wist dat het nu uitermate belangrijk was om nu op de juiste manier te reageren. ‘Wat gebeurt er dan in je droom Matthieu?’ Ze voelde hoe zijn adem stokte. ‘Het gaat steeds over het schot in mijn schouder.’ Nicole merkte dat hij het gesprek probeerde te ontwijken. ‘Weet je wat, ik zal jou mijn grootste geheim vertellen.’ Matthieu begon te lachen. Hij streek met zijn vinger over haar wang. ‘En daarna vertel ik mijn verhaal aan jou? Is dat je plan, meisje?’ Ze bedacht dat het misschien een dom idee was geweest van haar. Min of meer.’ Gaf ze schoorvoetend toe. Waarom had ze ook gedacht dat het zou kunnen werken. Haar lessen psychologie lagen al ver achter haar. En blijkbaar waren ze niet goed blijven hangen.

Hij wist niet of hij de afspraak daadwerkelijk zou kunnen nakomen, maar hij was wel benieuwd wat haar grote geheim zou kunnen zijn. ‘Oké, vertel maar meisje. Je hebt mijn nieuwsgierigheid gewekt. Hoe groot is dat geheim van jou?’ Hij trok haar wat dichter tegen zich aan en liet zijn vingers door haar haren gaan. Ze aarzelde vooraleer ze begon te praten. Misschien zou het voor haar ook niet zo eenvoudig zijn om haar geheim te onthullen aan iemand. Toen ze eindelijk de moed had gevonden om te praten, hoorde hij haar stem licht beven. Hij kuste het topje van haar neus om haar aan te moedigen. ‘Niemand weet dit. Zelfs mijn ouders niet. Je bent de eerste persoon aan wie ik het vertel. Maar, als wat er tussen ons is serieus zou worden, dan heb je wel het recht om het te weten.’ Matthieu zweeg omdat hij haar niet wilde onderbreken. Maar ondertussen kreeg hij wel een vermoeden dat het hier niet over een lichtzinnig geheimpje ging. ‘Ik zal nooit kinderen kunnen krijgen. Er zou een kans zijn van één op een miljoen. Volgens de specialist is de kans nihil.’ Hij wist niet onmiddellijk wat te zeggen, daarom kuste hij haar licht op haar lippen. ‘Niemand zou dat alleen hoeven te verwerken, meisje. Hoe lang weet je dat al?’ Haar hoofd rustte nog steeds op zijn hand en hij voelde een traan op zijn onderarm vallen. ‘Lucas wilde zo snel mogelijk kinderen. Ik moest van hem onmiddellijk met onderzoeken starten, ook al had ik gezegd dat dat normaal niet zo snel gedaan wordt. Ik heb hem het resultaat nooit verteld. Kort daarna heb ik de scheiding aangevraagd.’ Met zijn duimen veegde hij haar tranen van haar wangen, kuste haar nog eens en haalde daarna diep adem om aan zijn eigen verhaal te beginnen. ‘Eigenlijk mag ik je mijn verhaal zelfs niet vertellen. Dus vraag ik om het voor je te houden.’ Ze knikte in het donker. ‘Geen probleem, ik zwijg Matthieu.’  Een bevestiging was niet nodig geweest, want hij ging gewoon verder. Weer hoorde ze hem inademen alsof hij alle moed wilde verzamelen. ‘Ik ben tien jaar bij de Special Forces en ben regelmatig op missies geweest. De laatste was in Mali.’ Ze verroerde zich niet. Special Forces, daar zou ze zelf nooit aan gedacht hebben. ‘We waren uitgezonden om een groepje verkenners te gaan helpen. Ze waren omsingeld door milities. Je moet weten dat de bevolking daar vaak meevecht. Soms met de rebellen, soms met het Malinese leger. Tijdens het gevecht is er een kind, ik ben er zeker van dat het geen tien jaar oud was’ op ons af gekomen. Het had een geweer vast. Toen het kind de trekker overhaalde schoot het geweer alle kanten op. Ook in mijn schouder dus. We hebben geroepen, gezegd dat hij het geweer moest neerleggen. Maar zo dom als hij was legde hij het geweer terug aan. Ik heb geschoten. Ik heb een kind gedood. Van alles wat ik gedaan heb, is dat laatste blijven hangen. Al gaat het de laatste dagen wel beter. Maar soms denk ik dat het makkelijker gaat omdat de mannen hier zijn.’ Even bleef hij stil. ‘Nu weet je waar ik wakker van word en wanneer ik wakker ben loop ik die berg op.’

Nicole bleef stil liggen en probeerde zich de situatie voor te stellen die hij haar net beschreven had. ‘Ik ben eigenlijk heel benieuwd wat je nu van me denkt Nicole.’ Ze probeerde ervoor te zorgen dat het niet leek alsof ze medelijden met hem had. Al vond ze het diep vanbinnen intriest dat hij voor zo’n zwaar dilemma was komen te staan. ‘Waarom ga je er van uit dat ik nu anders over je denk Matthieu? Misschien begrijp ik niet hoe het er op zo’n missie aan toe gaat, maar ik vermoed dat je geen keuze hebt gehad.’ Lange tijd blijf hij zwijgen. Tot hij zich op zijn rug draaide en onder de dekens haar hand vast nam en zijn vingers vervolgens door de hare vlocht. ‘Ik had gedacht dat je er meer moeite mee zou hebben. Dat je meer zou willen weten.’ Hij huilde niet, maar ze kon de krop in zijn keel bijna horen. Ze ging met haar hoofd op zijn borst liggen en luisterde naar zijn regelmatige hartslag. ‘Ik denk dat ik je op zo’n missie niet zou herkennen. Maar hier zijn we thuis. En jij bent, met uitzondering van mijn vader en mijn broer, de eerste man die mijn gigantisch grote flat te zien krijgt. Als je me ooit iets wilt vertellen, zal ik naar je luisteren. Maar ik zal je er nooit om vragen.’ Matthieu voelde zich opgelucht. Dit was wat hij wilde, wat hij nodig had. Ze wist het maar rekende hem er niet op af, stelde geen vragen. ‘Nicole, je flat is vijf vierkante meter groot. Dat is niet echt gigantisch.’ Ze lagen samen te lachen totdat Nicole weer serieus werd. ‘Matthieu, wat vind jij van mij? Het feit dat ik geen kinderen kan krijgen, bedoel ik.’

‘Nicole, onthoud goed dat ik Lucas niet ben. Ik hou van je zoals je bent.’ Ze viel stil bij wat hij zei. Heel zacht fluisterde ze: ‘Hou je van mij?’ Matthieu was zelf geschrokken van wat hij had gezegd. Maar als hij eerlijk was met zichzelf, moest hij toegeven dat hij het al langer dan vandaag wist. Hij had al van haar gehouden toen hij die avond naar het bal was gegaan. En al helemaal toen hij met haar onder de bomen had gelegen. ‘Ja meisje, ik hou van jou.’ Hij vond het jammer dat het nog donker was, want hij had geld willen geven om haar gezicht te kunnen zien. ‘Matthieu, ik ben bang om weer gekwetst te worden.’ Hij sloeg zijn arm om haar heen. ‘Dat weet ik. Maar wil je me een kans geven?’ Ze liet haar vingers over de stoppels op zijn wang gaan. ‘Ja, want ik ben héél graag bij je.’ Hij draaide haar op haar rug en keek op haar neer. ‘Ik wil wel eens weten hoe graag?’

Zijn stem had heel zwoel geklonken, en ze giechelde toen hij haar in zijn armen nam. Maar wanneer hij haar kuste merkte ze dat er iets was veranderd. Zijn passie was nog steeds aanwezig, maar hij was heel teder en liefdevol. Nicole moest het nu wel aan zichzelf toegeven; Ze was gaan houden van Matthieu. Ook al was ze bang dat haar hart weer gebroken zou worden, diep vanbinnen wist ze dat ze deze man niet mocht aan de kant duwen. De dromen en geheimen waren opgehelderd tussen hen beiden. Voor het eerst durfde Nicole te geloven dat ze een toekomst kon hebben met deze man. Tegen de tijd dat het eerste ochtendlicht door de kieren van de luiken probeerde te kruipen viel Nicole in de armen van Matthieu in slaap. Hij gaf haar een zoen op haar voorhoofd. ‘Ik hou ook van jou Matthieu.’ Het was niet meer dan een gemompel in haar vroege slaap geweest, maar Matthieu had het gehoord. Ze hoefde het niet luidop tegen hem te zeggen. Hij begreep dat ze te bang was om het toe te kunnen geven. En niet veel later viel ook hij met een tevreden glimlach op zijn gezicht in slaap.