HOOFDSTUK 7 (pag. 40 - 48)

Zeven

 

‘Nicole, vind je het goed als ik je deze week nog eens opzoek?’ Matthieu zag haar twijfels. Ze worstelde blijkbaar met zichzelf. ‘Oké Matthieu, maar ik zou het wel graag wat rustiger aan willen doen.’ Haar blik sprak boekdelen. Hij zou het op haar tempo doen. ‘Geen probleem, meisje!’ Hij nam haar kin tussen zijn vingers en zorgde er voor dat ze niet anders kon dan hem aan te kijken. Zo stonden ze even zonder dat één van hen weg keek. Matthieu kon wel verdrinken in haar bruine ogen. Hij zag gouden vlekjes die leken te zweven in het donkere bruin van haar irissen. ‘Denk je dat ik je mag kussen, meisje? Hoort dat onder rustig?’ Hij merkte dat haar ademhaling versnelde en zag haar licht knikken. Matthieu trok haar uit het deurgat en nam haar in de schuur in zijn armen. Ze keken elkaar aan en heel teder kuste hij haar. De hele tijd bleef hij haar in de ogen kijken. Toen hij eindelijk hun kus afbrak stond ze onvast op haar benen.

De mannen waren niet lang nadat Nicole vertrokken was, aangekomen. Matthieu had haar voorgesteld om langs te komen, zodat ze kon kennismaken met hen. Maar Nicole had het aanbod afgeslagen. Ze wilde zijn tijd met zijn vrienden niet opeisen, had ze gezegd. Matthieu apprecieerde dat maar aan de andere kant had hij haar graag voorgesteld aan zijn vrienden.

Al vrij snel waren ze begonnen aan de schuur. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat werkten ze door. In de nacht sliepen ze onder het bladerdek van de perelaars. Matthieu was met hen al de Ventoux op gelopen. Het uitzicht dat je daar op een heldere nacht te zien kreeg was prachtig. Na de afdaling had hij gehoopt om Nicole tegen te komen, en was dan ook stiekem teleurgesteld toen dat niet het geval was.

Het waren rustige dagen op de praktijk. In het hart van het centrum lag er een ouderlingentehuis. Tijdens een hittegolf ging Nicole daar steevast alle dagen langs. Nu de temperatuur wat was gezakt, moest ze zich daar al veel minder zorgen over maken. Maar dat wilde niet zeggen dat ze minder aan haar hoofd had. Integendeel, sinds ze was teruggekomen van bij Matthieu had ze dagen lopen piekeren. Nicole moest toegeven dat het goed voelde wanneer Matthieu haar vasthield. Naast het feit dat hij haar opwond, gaf hij haar ook een veilig gevoel. Maar misschien kwam dat alleen maar omdat hij een ex-militair was. Emilie stelde zoals verwacht  geen vragen, toch wist Nicole dat ze barstte van nieuwsgierigheid. Ze besloot dat ze evengoed vandaag met haar kon praten. Nicole ging naar de balie waar Emilie de patiënten ontving en te woord stond. Emilie keek verbaasd op omdat er nog steeds een patiënte in de wachtkamer zat. ‘Emilie, kunnen we deze middag alleen lunchen? Zonder Frederic?’ Emilie knipperde even met haar ogen en knikte. ‘Geen probleem, ik bel hem wel even.’ Ze keek Nicole na wanneer die haar laatste patiënte mee naar haar behandelkamer begeleidde en nam daarna haar mobieltje.

Nicole zat met Emilie te praten op het terras. Ze had net verteld dat ze aan Matthieu gevraagd had om het rustig aan te doen, wanneer ze een groep mannen tafeltjes zagen bijeen schuiven waaraan ze konden gaan zitten. Nicole keek sprakeloos toe. Al zag ze Matthieu nergens, ze was er zeker van dat dit zijn vrienden moesten zijn. Eén voor één hadden ze gemillimeterd haar, waren gespierd en bij enkele kon ze dezelfde tattoos zien die ze op de bovenarmen van Matthieu had gezien. Emilie volgde haar blik en keek haar vragend aan. ‘Ken je die mannen misschien?’ Nicole leunde een beetje dichter naar haar toe en somde de overeenkomsten met Matthieu op.

Ineens werd de blik van Emilie getrokken door iets achter Nicole. Benieuwd naar wat het was draaide die zich om en keek recht in een paar felblauwe ogen. ‘Wat leuk om jou hier te zien!’ Zonder pardon kuste hij haar op het overvolle terras. Nicole was niet in staat om weerstand te bieden. Ze dacht niet aan het feit dat iedereen hen kon zien. Haar handen gingen automatisch naar zijn schouders op het moment dat ze zijn stoppelbaard tegen haar wang voelde schuren. De mannen die net nog de tafels hadden verschoven, begonnen nu luid te fluiten en te applaudisseren. Matthieu liet haar met tegenzin los en alvorens hij zich naar de mannen draaide fluisterde hij in haar oor. ‘Ik heb je gemist.’ Zijn gefluister bezorgde haar kippenvel en ze wist dat het hem niet zou ontgaan. Hij lachte naar haar en ze zag pretlichtjes in zijn ogen. ‘Het is nog maar drie dagen geleden dat je me laatst gezien hebt.’ Ze probeerde streng te klinken, maar het lukte haar niet.

Emilie had met een glimlach stil zitten toekijken. Het was voor het eerst dat ze Nicole met zo’n blik op haar gezicht zag. Voordat Nicole wist wat er gebeurde, werd ze voorgesteld aan de mannen van Matthieu zijn sectie. Het waren acht mannen die blijkbaar steeds samen op missie gingen. Ze kenden elkaar door en door. En zouden, misschien nog meer dan bij de brandweer, door een vuur gaan voor mekaar. Ze vingen zelfs een kogel voor elkaar op als het moest. Dat beweerden ze in ieder geval. Nicole dacht dat er wel wat grootspraak bij zou zijn. Al begon ze te twijfelen wanneer Matthieu het aan haar bevestigde. Hij was tot hier toe eerder zwijgzaam geweest over wat hij had gedaan in het leger. Het enige wat ze wist, was dat hij gewond was geraakt in de schouder. Niet dat de andere mannen iets loslieten over wat ze deden. Ze pochten enkel over het feit dat ze vrienden voor het leven waren. En het ganse dorp had hen vast horen fluiten toen Nicole door Matthieu gekust werd. Ze waren, op z’n zachts uitgedrukt, luidruchtig. Emilie had Frederic gebeld. En toen ook hij erbij kwam zitten, hadden ze het halve terras in beslag genomen. Na een tijdje zei Nicole tegen Matthieu dat ze stilaan moest vertrekken op haar ronde. Al stonden er niet veel huisbezoeken gepland, ze wilde haar patiënten niet langer dan noodzakelijk laten wachten. ‘Weet je wat, deze avond gaan we iets drinken in de bar aan de overkant. Ik zou het fijn vinden als je ook wilde komen.’ Matthieu keek haar met puppy-ogen aan. Nicole stemde toe en na afscheid genomen te hebben, vertrok ze op huisbezoek.

Matthieu en zijn vrienden gingen zelf ook weer aan het werk. Er werden gyprocplaten geplaatst tegen de muren, de deuren werden bevestigd en de volgende dag zouden ze met het sanitair beginnen. Matthieu was blij te zien hoe goed het werk opschoot. Deze avond zouden ze eens goed ontspannen. Binnen twee dagen zouden de mannen naar hun gezin vertrekken en dan zou het weer een hele poos duren voordat hij hen terug zou zien. Matthieu zou hen zeker missen maar hij had geen spijt dat hij ervoor gekozen had om zijn vader op de boerderij te helpen. Hij zou er later zijn eigen stempel op drukken. Zolang zijn vader leefde zou hij de boomgaard laten zoals hij was. Alleen zou hij er wel weer een bloeiende zaak van willen maken.

Toen de avond viel trok Nicole achter haar de deur dicht. Ze hoorde in de verte al mannenstemmen bulderen van het lachen. Er verscheen een glimlach op haar gezicht wanneer ze dacht aan een ontspannende avond met Matthieu. Wanneer ze wat dichterbij kwam bleef ze als bevroren staan kijken naar Matthieu. Een jonge vrouw, met een schandalig kort rokje stond voor hem en boog voorover om hem te omhelzen. Nicole wist zeker dat ze het meisje niet kende. Met een gevoel van afgrijzen keek ze toe hoe Matthieu het meisje op zijn beurt dicht tegen zich aanhield. Over het meisje haar schouder heen, keek hij op en zag Nicole staan. Hij stond recht en ze zag dat hij haar kant uit kwam. Misselijk door wat ze net gezien had, draaide ze zich om en liep naar haar huis. Tegen dat ze de deur bereikt had, had Matthieu haar ingehaald. Nicole stak de sleutel in het slot en probeerde de deur te openen. De sleutel wilde niet meewerken. Tot haar afgrijzen voelde ze hem achter zich staan. Zijn hand bedekte de hare waarmee ze de sleutel vasthield. Zonder moeite draaide hij de sleutel om en liet haar eerst binnen gaan om haar daarna te volgen.

‘Laat me met rust Matthieu! Ga weg!’ Ze liep de praktijk door en nam een smalle trap, die naar haar flat leidde. Ze ging een vrij kleine kamer in en bleef daar met intens trieste ogen naar hem staan kijken. Hij richtte zijn blik op haar maar zei niets, in plaats daarvan liet hij haar uitrazen. ‘Ga weg, ik wil je niet zien!’ Hij nam haar bij haar schouders. ‘Nicole, dat is mijn nicht!’ Ze hoorde niet wat hij zei. ‘Ga weg! Ik wil geen flauwe excuses horen! Je hoeft me trouwens geen verantwoording af te leggen.’ Hij schudde zachtjes aan haar schouders. ‘Voor iemand aan wie ik geen verantwoording hoef af te leggen, reageer je anders behoorlijk fel! Nicole luister naar me, dat is mijn nichtje, Magali.’ Ze viel eindelijk stil. De tranen liepen over haar wangen. Toen hij ze wilde wegvegen, sloeg ze zijn hand weg. ‘Niet doen! Ik heb haar hier nog nooit gezien. Waarom draagt ze zulke kleren?’ Matthieu bleef heel rustig terwijl Nicole volledig van streek was. ‘Ze woonde in Marseille en is naar hier verhuisd. Ze werkt sinds gisteren in de bar. Zij was degene die er voor zorgde dat mijn vader bij me op bezoek kon komen toen ik in het ziekenhuis lag.’ Nicole stond haar hoofd te schudden en ging op een stoel zitten.

Matthieu besefte dat deze kleine kamer haar flat moest zijn. Tegen de muur zag hij een kleine keuken, verder stond er een kleine ronde tafel met twee stoelen en een goedkope leunstoel die werd geflankeerd door een kleine salontafel met een televisietoestel erop. Er was maar één kast en die nam de enige nog vrije muur volledig in beslag. Hij vestigde zijn aandacht weer op haar. De kleur was uit haar gezicht verdwenen. Hij wreef met zijn handen over haar kaken en droogde haar tranen. Daarna trok hij haar tegen zijn borst en troostte haar. ‘Niet bang zijn, meisje. Ik zal je nooit kwetsen, geloof me maar.’ Ze keek op en zag in zijn ogen een heel serieuze blik. Ze liet haar voorhoofd terug tegen zijn borst zakken en schudde haar hoofd. ‘Je zal wel denken dat ik gek ben!’ Hij streek met zijn hand over haar haren. ‘Nee, iemand heeft je gekwetst. Hij verdiende je niet. ’ Nicole haalde haar schouders op en keek Matthieu aan.

‘Het spijt me dat ik je avond verprutst heb. Ga nu maar weer naar je vrienden. Ze zullen zich vast afvragen waar je blijft.’ Hij trok zijn wenkrauwen samen en keek haar hoofdschuddend aan. ‘Ik ga helemaal nergens heen deze avond. Ik slaap wel in de leunstoel, maar ik blijf hier deze nacht.’ Nicole moest even bedenken wat ze hierop zou zeggen. Diep vanbinnen wilde ze ook dat hij bleef. Ze stond recht en ging naar de badkamer om haar pyjama aan te trekken. Toen ze weer in de kamer kwam zag ze hem zijn mobieltje neerleggen op de tafel. ‘Ik heb even laten weten dat ik hier blijf deze nacht.’ Vertwijfeld keek Nicole naar zijn gsm die op de tafel lag. ‘Matthieu, het zijn jouw gasten…’ Hij trok haar naar zich toe en mompelde met zijn lippen tegen haar haren. ‘Ze zijn groot genoeg om alleen onder de bomen te slapen.’

Nicole duwde hem een beetje opzij terwijl ze aan een handvat van de grote wandkast trok. Uit de kast zeeg een bed neer waardoor de kamer volledig vol stond. Hij maakte haar haarspeld los waardoor er een waaier van bruine lokken over haar schouders viel. ‘Waarom zou ik naar een andere vrouw kijken als ik jou heb? In mijn leven is er al heel lang geen vrouw meer geweest, meisje.’ Nicole keek op naar hem en hield haar hoofd een beetje schuin. ‘Waarom noem je me meisje?’ Hij glimlachte en liet zijn vingers door haar haren gaan. ‘Omdat je op een meisje lijkt, wanneer je je haren niet in die knot steekt wel te verstaan.’ Hierbij knipoogde hij naar haar en ze zag weer pretlichtjes in zijn ogen. ‘Maar als je het niet graag hoort, dan zoek ik wel een ander koosnaampje voor jou.’ Zijn lippen gingen van haar ene wang naar de andere. Hij kuste haar ogen en het puntje van haar neus, om tenslotte met zijn lippen de hare vederlicht te raken. Het deed Nicole naar adem happen. Daarna tilde hij haar in zijn armen en legde haar op bed. Hij dekte haar onder en stond recht om zich in de leunstoel te nestelen. ‘Matthieu, je hoeft niet in de leunstoel te slapen.’

Met donkere ogen keek hij haar aan en ze voelde haar ganse lichaam reageren. ‘Nicole, je wilt het graag rustig aan doen, en ik wil dat respecteren. Maar je moet het me niet te moeilijk maken. Snap je?’ Hij streek met zijn hand over zijn gemillimeterd haar. ‘En om eerlijk te zijn, zou het ook niet kunnen deze nacht, omdat ik niets bij me heb.’ Nicole zag dat hij haar met enig schuldgevoel aan keek. Ze glimlachte vanuit het bed naar hem. ‘Daar hoef je ook niet voor te zorgen. Daar heb ik al voor gezorgd. En ik beloof je dat, als je in die leunstoel de nacht wilt doorbrengen, je morgen een gebroken man bent. Dus ik raad je aan om bij mij in bed te komen.’ Matthieu ontdeed zich van zijn kledij en hield enkel zijn boxershort aan. Hij kroop naast haar in bed en Nicole keek hem aan alsof ze niet goed wist er van haar verwacht werd. ‘Draag jij altijd een winterpyjama?’ Ze giechelde een beetje en keek hem schaapachtig aan. ‘Eigenlijk draag ik die nooit.’ Het kwam er slechts als een fluistering uit. ‘Zou je spijt hebben morgen denk je?’ Ze voelde de intensiteit waarmee hij haar aankeek. Zijn vraag bleef elektrisch geladen tussen hen in hangen. Hij verlangde een eerlijk antwoord van haar, en bood haar ondertussen een laatste uitweg aan. ‘Nee, geen spijt.’ Haar stem wilde niet meewerken, er kwam bijna geen klank uit. Maar Matthieu had het gehoord en dat was voldoende. Hij kuste haar en liet ondertussen zijn vingertoppen over haar rug gaan. Na even voelde ze hoe hij het bovenstuk van haar pyjama omhoog deed. En terwijl ze haar armen omhoog hield zodat hij het over haar hoofd kon trekken, liet hij zijn duimen over haar tepels gaan.

Matthieu voelde hoe ze bewoog onder zijn handen. Hij was zich bewust van iedere beweging die ze maakte. Haar handen die over zijn rug dwaalden, de manier waarop ze hem liefkoosde. Haar kleine zuchtjes die ze onbewust maakte, zorgde er voor dat ze hem nog meer opwond. Het duurde niet zo lang voordat Nicole over een randje leek te duikelen en in haar val een scala van kleurenpracht te zien kreeg. Mathieu volgde haar kort daarop terwijl haar naam van zijn lippen rolde.  Iets later lag ze weg te doezelen in zijn armen. ‘Heb je spijt, meisje?’ Ze opende haar ogen even en schudde ontkennend haar hoofd. Ondertussen zag hij de meest betoverende glimlach op haar gezicht. In zijn armen genesteld viel ze in slaap. Zelf lag hij nog een hele tijd wakker, te genieten van haar lichaam tegen het zijne, terwijl hij de geur van haar shampoo opsnoof. Zijn meisje.