HOOFDSTUK 6 (pag. 31 - 39)

Zes

 

Nicole werd wakker door het zonlicht dat in haar ogen scheen. Ze hield ze gesloten en voelde dat er iets niet klopte. De ondergrond was hard en oneffen. De rechterkant van haar lichaam deed er pijn van. Met haar rug leunde ze tegen iets warm en stevig aan. Haar gedachten gingen terug naar de vorige avond. Ze had gedanst met Matthieu en daarna… Haar ogen vlogen open en ze zag dat ze buiten onder de bomen lag. ‘Oh nee, dit is de ergste dag uit mijn leven.’ Het was slechts een gefluister maar blijkbaar niet zacht genoeg. Want achter haar hoorde ze Matthieu antwoorden. ‘Dat is gek, ik vond dat de mijne net zo goed begonnen was.’ Hij rolde op zijn rug en greep zijn kleren die naast hem lagen. In een mum van tijd had hij zijn broek aan en stond hij recht. Mijn God wat had ze gedaan! ‘Matthieu, sorry, ik moet naar de praktijk. Ik heb geen idee hoe laat het is!’

De wanhoop in haar stem ontging hem niet. ‘Het is nog maar zes uur Nicole. Geen nood, ik breng je wel.’ Terwijl hij zijn t-shirt aantrok zag hij haar verwoed bezig met haar kledij. Ze deed haar uiterste best om zich aan te kleden onder het deken maar het wilde niet echt lukken. Hij vroeg zich af of hij haar zijn hulp moest aanbieden. ‘Nicole, je beseft toch wel dat het weinig zin heeft om je zo te verstoppen. Ik heb…’ Hij stopte in het midden van zijn zin. Nicole keek hem boos aan. En wanneer ze eindelijk onder de deken uit kwam waren er sommige knoopjes van haar topje verkeerd geknoopt en zat haar rok scheef. Matthieu deed net alsof het hem niet opviel. Hij liep voor haar uit de boomgaard door en wanneer hij voorbij het huis wandelde zag hij zijn vader achter het keukenraam staan kijken. Matthieu ging er van uit dat Nicole zijn vader ook gezien moest hebben. Hij hield de deur van de Jeep open voor haar en stapte daarna zelf achter het stuur.

In het centrum was het nog vrij rustig. Op het ogenblik dat Matthieu zijn wagen parkeerde, zag hij dat Emilie ook kwam aangereden. ‘Bedankt, dat je me wilde thuisbrengen.’ Nicole hield de handgreep in haar hand maar deed de deur niet open. Vanuit zijn ooghoek zag Matthieu hoe Emilie naar hen keek. ‘Nicole, ik vind het jammer dat je hier nu spijt van hebt. Ga nu maar voordat Emilie besluit dat ze je uit mijn wagen moet komen redden.’ Ze keek hem niet aan terwijl ze knikte, deed het portier open en stapte uit. Matthieu zag de haast waarmee ze naar de deur van de praktijk liep. Hij zag haar links en rechts kijken of niemand haar gezien had. Hij wachtte niet tot wanneer ze binnen was voordat hij de parking afscheurde en zo een stofwolk achter de wagen deed opstijgen.

Nicole was ineens doorgelopen naar haar flat boven de praktijk. Pas nadat ze een douche had genomen en zich had omgekleed waagde ze het om Emilie onder ogen te komen. Net zoals Nicole had verwacht, zat Emilie met een beker koffie op haar te wachten. ‘Ga je me nog vertellen wat er aan de hand is?’ Met een zucht zette Nicole zich neer. ‘Ik heb gisteren met Matthieu gedanst en dat deed hij op zo’n ontzettend verleidelijke manier. Nicole liet haar hoofd in haar handen zakken. Ze wist niet hoe ze verder moest gaan. ‘Dus jij bent de hele nacht bij Matthieu geweest. Waarom ben je dan niet gelukkig? Hij heeft je toch goed behandeld hoop ik?’ Nicole keek Emilie zorgelijk aan. ‘Maak je maar geen zorgen Emilie. Matthieu weet echt wel hoe hij een vrouw moet verwennen. Al denk ik niet dat hij het type is dat nog vaak aan me zal denken.’ Toen de eerste telefoon begon te rinkelen deed Nicole de deur van de praktijk van slot en ging naar haar spreekkamer met een hoofd vol van herinneringen aan de afgelopen nacht. De meeste patiënten die die voormiddag langskwamen hadden last van hoofdpijn en soms ook misselijkheid. Nicole wist dat de oorzaak bij het overmatig drinken van de avond voordien lag. Veel bedrijven sloten de deuren dan ook de dag na de nationale feestdag, omdat ze wisten dat een aanzienlijk aantal van hun personeel afwezig zou zijn. De temperatuur was die dag iets gedaald en dat zorgde ervoor dat er voor de namiddag een pak minder huisbezoeken op de agenda stonden dan de laatste dagen. Vlak voordat zij en Emilie die middag de deur uit wilden gaan  om iets te gaan eten, ging de telefoon.

Emilie had Nicole afwachtend aangekeken omdat de praktijk eigenlijk al gesloten was. Toen Nicole haar toeknikte nam ze de telefoon op. Ze zette een nieuwe afspraak bij de huisbezoeken, noteerde het adres en gaf het papiertje aan Nicole. ‘Dit kan niet waar zijn! Waarom moet die man net vandaag ziek worden?’ Samen met Emilie stak ze de straat over naar hun favoriete terras. Frederic zat daar al op hen te wachten. ‘Jullie bleven lang weg. Was het zo druk deze voormiddag misschien?’ Nicole haalde haar schouders op. ‘Niet drukker dan anders.’ Ze ontweek de vraag maar haar broer had het door. Hij keek van de één naar de ander. Hij trok zijn wenkbrauwen op naar Emilie. ‘Gaat er iemand mij nog vertellen wat er hier aan de hand is?’ Emilie legde haar hand op zijn knie en knipoogde naar hem. ‘Rustig Frederic, je zus zit midden in een liefdescrisis.’ Frederic keek Nicole vol belangstelling aan. Nicole werd er zenuwachtig van. ‘Oh Emilie, jij bent een hopeloze romanticus! Hier is geen sprake van liefde! Enkel van een grote vergissing.’ Ze stond recht en zonder eten te bestellen verliet ze het terras. Eens ze in haar wagen zat besloot ze het huisbezoek van René als laatste in de rij te zetten. Dat gaf haar op zijn minst nog een uur of twee uitstel voor ze Matthieu weer zou zien.

Matthieu was bijna de hele voormiddag de schuur niet uit geweest. Eerst was hij in de Dentelle de Montmirail gaan lopen. Het lichtgebergte lag vlakbij en hij moest er niet voor door het dorp. Daarna had hij de hele ruimte van de schuur leeggemaakt en was beginnen trainen om zichzelf af te reageren. Hij was kwaad op zichzelf omdat hij zich gisteren had laten gaan. Nicole had er zelf mee ingestemd, en hij had niet de indruk gehad dat ze erg dronken was. Toch had ze er die ochtend spijt van gehad. Hij had haar nooit mogen meenemen naar de boomgaard zoveel was zeker! Matthieu nam zichzelf voor dat hij haar zou ontwijken. En hij zou haar al helemaal niet meer aanraken! Dat zou de komende dagen niet zo moeilijk zijn, wist hij. Want ‘s ochtends had hij bericht gekregen dat zijn eenheid diezelfde avond zou toekomen. Die mannen stonden te springen om hun energie kwijt te kunnen met de verbouwing van de schuur. Hij deed zijn bokshandschoenen aan en ging tekeer op de zak die in het midden van de schuur hing.

Veel te snel waren haar huisbezoeken afgewerkt vond ze. Er was geen excuus meer, ze moest naar René. Wanneer ze haar wagen voor het huis parkeerde zag ze dat de Jeep van Matthieu er ook stond. Natuurlijk, wat had ze anders verwacht. Het was logisch dat hij thuis was wanneer zijn vader ziek was. Nicole klopte aan en al vrij snel deed René zelf de deur open. Hij deed een stap achteruit om haar binnen te laten. ‘Goede middag René, hoe gaat het met je?’ Ze zette haar dokterstas op de tafel en wilde die open maken toen René zijn hand op de hare legde. ‘Laat maar zitten Nicole, ik ben niet ziek. Maar over mijn zoon maak ik me meer zorgen.’ Nicole keek hem verschrikt aan. Had hij haar hier heen gelokt?

‘De hele voormiddag is hij zichzelf al  aan het afbeulen en volgens mij kan dat nooit goed zijn voor zijn schouder.’ Volgens Nicole had René gewoon een goed excuus gevonden om haar hier te krijgen. ‘Ik zal even bij hem gaan kijken René, maar ik betwijfel of hij mij nog langer als arts zal willen.’ Ze nam haar tas en wilde net naar buiten gaan toen ze René hoorde zeggen. ‘Ik denk ook niet dat hij een arts nodig heeft.’ Ze keek niet om en wandelde naar buiten. Achter zich hoorde ze de deur dicht gaan. Ze ging naar de schuur en was ondertussen verbaasd over de manier waarop René haar er had ingeluisd.

Bij de schuur aangekomen bleef ze in het deurgat staan. Hij stond met zijn rug naar haar toe en sloeg als een bezetene, eerst met zijn linker en daarna met zijn rechterhand. Verwonderd over de felheid waarmee Matthieu op de bokszak tekeer ging, keek ze toe. Hij had slechts een joggingbroek aan die was afgesneden ter hoogte van zijn knieën. Zijn bovenlichaam glom van het zweet. Op zijn bovenarmen kon ze de tattoos zien die er op stonden. Ze vermoedde dat het kentekens van het leger moesten zijn.

‘Ga je daar nog lang blijven staan kijken, of was je ook van plan om iets te zeggen.’ Hij draaide zich niet om, maar hield de zak nu wel tegen met zijn beide handen en deed de handschoenen uit. Nicole stapte naar binnen en rook de geur van zweet dat de ruimte vulde. ‘Hoe wist je dat ik hier stond?’ Hij haalde zijn schouders schijnbaar achteloos op. ‘Je blokkeerde het zonlicht en de wind dreef je geur naar binnen.’ Nicole keek achter zich alsof ze daar de wind zou kunnen zien. Volgens haar was het al de hele dag windstil. Ze richtte haar aandacht weer op Matthieu.

‘Sorry, je vader heeft me gebeld, hij vroeg me om bij jou te komen kijken. Ik heb hem verteld dat je mij waarschijnlijk niet als arts zou willen maar hij stond er op dat ik even bij jou kwam kijken.’ Matthieu draaide zich met een ruk om. ‘Jij weet niet wat ik wil Nicole! Maar als je bang bent dat ik je nog eens zou aanraken, dan kan ik je nu al zeggen dat ik dat niet van plan ben.’ Nicole slikte een brok in haar keel weg en vroeg zich af waarom ze het jammer vond dat hij dat zei. ‘Kijk niet zo teleurgesteld meisje, ik ben niet degene die gezegd heeft dat dit de ergste dag van mijn leven was.’ Nicole schudde haar hoofd en liet haar tas op de grond vallen. ‘Oké, ik had dat niet moeten zeggen. Maar ik panikeerde. Het was fantastisch gisteren! Ik heb voor het eerst in jaren het vuurwerk niet gezien. Maar weet je, dat maakte helemaal niets uit. Ik heb het wel voor de allereerste keer gevoeld.’

De felle blik in Matthieu’s ogen werd zachter. ‘Zo hoort het altijd te zijn meisje. Jij hebt gewoon de pech gehad dat je met de verkeerde man gehuwd bent geweest.’ Ze keek hem verbaasd aan, alsof ze die laatste opmerking niet gehoord had. ‘Meisje? Na doc noem je me nu meisje?’ Hij wierp haar een snelle blik toe en haalde achteloos zijn schouders op. ‘Doc klonk veel te streng, vindt je niet?’ De toon waarop hij sprak deed haar buik samentrekken. Matthieu liep naar de muur aan de andere kant van de ruimte om zijn handschoenen weg te leggen en zijn t-shirt te nemen. Nu ze binnen stond viel het zonlicht op zijn rug en zag ze de rode plek op zijn schouderblad. Ze liep op hem af tot ze vlak achter hem stond. Ze stak haar hand uit en raakte met haar vingertoppen de rode plek aan. Met een ruk draaide Matthieu zich om. ‘Ik heb mezelf beloofd dat ik je niet meer zou aanraken, meisje. Ik vraag alleen om het me niet moeilijker te maken dan het al is.’

Nicole zette een stap achteruit. Ze beet op haar onderlip omdat ze niet wist hoe ze moest interpreteren wat hij haar net gezegd had. Ze deed haar uiterste best om zich op zijn schouder te concentreren. ‘Sorry, maar je schouder is rood en voelt warm aan. Volgens mij is hij ontstoken.’ Om vervolgens meteen verder te gaan. ‘Is het echt moeilijk voor jou?’ Hij liep bij haar weg en beende heen en weer door de schuur zonder haar aan te kijken. ‘Natuurlijk is het moeilijk! Wat had je dan gedacht?’ Hij rommelde wat in een sporttas die in een hoek lag en haalde er een tube zalf uit. Matthieu begon zelf zijn schouder in te smeren en Nicole ging resoluut op hem af en nam hem de tube uit handen. Ze bekeek de tube vluchtig en schudde haar hoofd. ‘Deze zalf doet niet veel aan die schouder van jou. Er moet een ijskompres op en ik zal ontstekingsremmers voorschrijven. Voorlopig geen sport!’ Ze nam haar pen en begon een voorschrift te schrijven.

‘Nicole mijn vrienden komen straks naar hier, ze komen me helpen om de schuur om te bouwen tot een woning. Mijn schouder zal dus nog wel in beweging blijven.’ Ze keek hem aan en probeerde een argument te bedenken waarmee ze ervoor kon zorgen dat hij naar zijn lichaam luisterde. ‘Misschien kun je die afspraak met je vrienden maar beter een week of twee uitstellen.’ Hij schudde met zijn hoofd. ‘Dat gaat niet, het zijn mijn ex- collega’s en dit is hun weekje decompressie. Ze zijn net terug van hun missie. Voordat ze naar huis gaan, trekken ze naar een plek om de dingen die ze hebben gezien te verwerken. En ook om weer aan het dagelijkse leven te wennen’ Hierover had Nicole wel duizend vragen, maar ze kreeg de tijd niet om ze te stellen. Matthieu wilde duidelijk van onderwerp veranderen. Hij bekeek haar eens goed en liet zijn ogen over haar lichaam gaan. ‘Ik begrijp niet waarom je jezelf alweer verstopt in die kledij. Ook ben je veel mooier wanneer je je haren niet in die knot probeert te proppen.’ Nicole stopte haar pen weg en keek hem boos aan. Ze liet het voorschrift op de grond vallen en stond recht. Onderweg naar de deur nam ze haar tas. ‘Wacht Nicole!’

Weer stond ze stil in het deurgat, maar dit keer stond ze met haar rug naar hem toe. Hij kwam achter haar staan maar raakte haar niet aan. ‘Het spijt me, dat had ik niet moeten zeggen.’ Ze bleef zwijgen en even dacht hij dat ze gewoon door zou gaan zonder een woord tegen hem te zeggen. Maar tegen zijn verwachtingen in draaide ze zich om. Matthieu had gedacht dat ze boos zou zijn. Misschien zelfs woedend. Maar hij was niet klaar geweest voor de tranen in haar ogen. Dit had hij totaal verwacht. Hij nam haar handen in de zijne en keek haar aan. Zijn fel blauwe ogen leken haar te doorboren. Ze was niet in staat zich te bewegen.

‘Meisje, je bent zo mooi! Je hoeft je niet te verstoppen. Voor niemand! Dat is wat ik je probeerde te vertellen.’ Toen hij een traan uit haar oog zag ontsnappen, kuste hij haar beide ogen. ‘Het spijt me dat ik je heb doen huilen! Ik heb me verkeerd uitgedrukt daarnet.’ Ze keek op naar zijn gezicht en hij zag dat ze hem niet geloofde. ‘Je hoeft niet tegen me te liegen, Matthieu.’ Hij legde zijn handen op haar schouders en zijn blik zocht de hare. ‘Nicole, ik heb je gezien gisteren. Je bent zonder twijfel de mooiste vrouw waar ik ooit mijn ogen op heb laten rusten! Je hoeft je echt niet weg te stoppen.’ Hij streek vluchtig met zijn duim over haar lippen. En ze hoorde hem mompelen. ‘Daar gaat mijn voornemen!’

Nog voor hij zijn lippen op de hare had gedrukt had ze haar armen al rond zijn nek gelegd. Hij drukte haar met haar rug tegen de deurstijl en kuste haar alsof hij haar een jaar had moeten missen. En de hele tijd klampte ze zich aan hem vast. Dat was iets wat hem niet ontging. Het feit dat ze zo reageerde op hem streelde meer dan alleen zijn ego. Na een hele poos liet hij haar los en keek haar afwachtend aan. Hij zou het verschrikkelijk gevonden hebben, moest ze spijt van hun kus gehad hebben. Er brak echter een heel voorzichtige glimlach op haar gezicht door, wat voor Matthieu alleen maar een teken was dat ze de goede kant op gingen.