HOOFDSTUK 4 (pag. 19 - 25)

Vier

 

Toen hij die namiddag in het dorp zijn Jeep parkeerde, werd hij geroepen door een oude maat van hem. Patrick wenkte hem, en Matthieu liep op hem af. Hij schudde zijn hand en werd voorgesteld aan de man die naast Patrick zat. ‘Dit is Frederic, een collega, vriend en broer van de lokale dokter. Frederic, dit is Matthieu, hij is militair.’ Matthieu schudde Frederic de hand en zette zich op één van de vrije stoelen. ‘Sinds wanneer ben jij terug in Malaucène?’ Patrick liet zijn enthousiasme duidelijk blijken en het deed Matthieu goed om te weten dat hij niet door het ganse dorp vergeten was. ‘Bijna een week nu. Maar deze keer blijf ik. Geen blits bezoeken aan mijn vader meer.’ Patrick wilde blijkbaar meer weten, want hij vuurde zijn vragen in een ijltempo op Matthieu af. ‘Hoe komt het dat je terug bent? Geschorst? Of gewond?’ Matthieu antwoordde met groeiende tegenzin. ‘Gewond, maar naar de details daarvan moet je me niet vragen.’ Patrick voelde zich duidelijk op zijn plaats gezet en deed er even het zwijgen toe. Ondertussen bestelde Matthieu voor zichzelf een cola. Frederic had een tijdje stil zitten luisteren. En Matthieu had zijn vraag niet direct zien aankomen. ‘Waar was je basis?’ De meeste mensen waren daar niet in geïnteresseerd. Ze vroegen meestal naar persoonlijke ervaringen die hij dan toch niet gaf. Daar hield de belangstelling van de mensen dan meestal op. Matthieu wist dat wanneer hij eerlijk antwoordde Frederic waarschijnlijk zou weten bij welke eenheid hij had gezeten.

‘Ik was gelegen in Bordeaux.’ Hij keek Frederic recht aan en zag dat de man bijna onmerkbaar knikte. Patrick begon een uitleg over de brandweerkazerne en hoe het er daar aan toe ging. Matthieu deed alsof hij aandachtig luisterde, maar vroeg zich eigenlijk af waarom hij zich had laten verleiden om er bij te komen zitten. Maar wanneer hij Frederic even observeerde bleek die het gebazel van Patrick even storend te vinden als hij zelf deed. Het leek eerder alsof dat hij op iets heel anders zat te wachten dan op een opwindend verhaal over brandweermannen en soldaten. Toen Patrick, na wat een lange tijd leek, opstond en hen nog een fijne dag toewenste haalde Matthieu bijna opgelucht adem. Net toen hij zelf wilde opstappen begon Frederic te praten.

‘Dus jij bent de airco van mijn zus gaan repareren?’ Matthieu liet zich weer op zijn stoel zakken en vroeg zich af waar dit gesprek naar toe zou leiden. ‘Ja, dat was ik. Het was eigenlijk heel snel opgelost hoor.’ Frederic bleek een heel rustige man te zijn, die zijn leven nog niet zo lang geleden had omgegooid voor de assistente van Nicole. Matthieu had respect voor mannen die niet bang waren om drastische veranderingen door te voeren, wanneer een situatie dat vereiste. En wat de reden was maakte niets uit. Al verwachtte hij zelf niet dat hij een vrouw zou tegenkomen waar hij de rest van zijn leven mee wilde slijten. Waarschijnlijk had hij daarvoor te veel gezien en meegemaakt. Frederic kuchte even en Matthieu schrok op uit zijn gedachten.

‘Sorry, ik was afgeleid. Wat zei je?’ Mensen om hen heen waren aan het drummen om een tafel te kunnen bemachtigen op het terras. ‘Ik zei dat je morgenavond zeker naar het feest moet komen. Nicole zal er ook zijn. Ik weet dat mijn zus iedere kans om te kunnen dansen aangrijpt.’ Matthieu slikte. ‘Ik weet het nog niet. Waarschijnlijk zal het druk zijn, en daar hou ik niet meer van.’ Hij zag Frederic begrijpend knikken. ‘Oké, dat snap ik. Maar je zou een heel andere Nicole zien, dat beloof ik je.’ Dat was voldoende om Matthieu’s nieuwsgierigheid te wekken. Hij zou gaan, want die “andere” Nicole wilde hij wel eens zien. Hij was benieuwd of die hem ook zo intrigeerde als de Nicole met de laagjes kledij en de strakke knot.

Ze koos haar jurk en bracht wat make-up aan. In haar juwelenkistje zocht ze naar de perfecte oorbellen. Toen ze even later voor de spiegel stond, zag ze daar een aantrekkelijke vrouw staan. Deze vrouw zagen de mensen misschien twee keer op een jaar. Vroeger had ze zich altijd met zorg gekleed. Maar dat was vóór de grootste teleurstelling van haar leven geweest. Ze had haar hart gegeven en had er niets voor in de plaats gekregen. Geen genegenheid, geen vriendschap, en al helemaal geen liefde. Maar die avond zou ze onbezorgd genieten. Ondertussen wist iedereen in het dorp dat Nicole niet zat te wachten op een nieuwe echtgenoot. Laat staan één of andere vluchtige relatie. Mannen lieten haar met rust. En dat was net wat ze wilde.

De hele dag door was er bedrijvigheid in het dorp. De parking werd vrijgemaakt en de rijen tafels werden onder de platanen gezet. Vele vrouwen waren al twee dagen aan salades aan het werken die bij de barbecue hoorden. Tegen dat het middag was, begonnen de meeste dorpelingen toe te komen. Iedereen zocht een plaatsje en er werd gezellig gepraat en gelachen bij een glas wijn en een heerlijke maaltijd. Het prachtige weer zorgde voor een typisch zuiderse sfeer. Toeristen bleven vaak staan om een kijkje te nemen. Zich waarschijnlijk afvragend waarom er in hun thuisland zo geen dorpsmaaltijden georganiseerd werden.

Voor Mathieu was het op zijn zachts gezegd een aanpassing. De hartelijkheid waarmee zijn vader omarmd werd door zijn dorpsgenoten roerde hem. Maar het drukke getater en de knallende wijnkurken werden plots te veel voor hem. Matthieu nam afscheid van zijn vader en besloot naar huis te wandelen. Hij liep voorbij de andere tafels waar zich net hetzelfde scenario afspeelde. Hij kon het de mensen niet kwalijk nemen dat ze het niet konden begrijpen. Zelfs zijn vader had er moeite mee. Hij schrok snel op van harde knallen. Hij had ook steeds alles gezien, en voorzag bijna iedere situatie. Het was zijn dagelijkse bezigheid geweest, alleen kon hij er hier niets mee doen. Integendeel, het waren in het dagelijkse leven eerder belemmeringen dan een hulp.

Zijn aandacht werd getrokken door een vrouw die zijn richting uit liep. Ze had een blauwe jurk aan met spaghettibandjes die tot net boven haar knie reikte en had lang bruin haar dat tot onder haar schouderbladen kwam. Het duurde even voor Matthieu doorhad naar wie hij keek. Ze had haar bord in haar hand en was duidelijk onderweg naar de saladebar. Zodra ze hem zag stak ze aarzelend haar hand op. Matthieu deed zijn best om niet te staren. Hij wilde net naar haar toe gaan, toen er vanuit het niets, een andere man opdook die haar op beide kaken kuste. Nicole bleek niet echt opgetogen met dit nieuwe gezelschap. Hij zag haar rondkijken, op zoek naar een excuus om aan de man in kwestie te kunnen ontsnappen. Dus trok hij zijn stoute schoenen aan en deed wat hij onmiddellijk al had willen doen. Hij ging op haar af en zag haar nog net in zijn ogen kijken voor hij haar vastnam en zijn lippen op de hare zette. Nadien hield hij zijn arm rond haar schouder en alsof er niets aan de hand was, keek hij haar lachend aan.

Ze schrok zichzelf een ongeluk! Waarschijnlijk had iedereen het gezien. Matthieu leek in de verste verte niet van plan om zijn arm van haar schouders te halen. Ze stonden nu met z’n drieën tegenover elkaar, er stond niets anders op dan dat ze haar ex aan Matthieu voorstelde. ‘Matthieu, dit is mijn ex Lucas. Lucas, dit is Matthieu.’ Wanneer Nicole moest kiezen tussen het gezelschap van haar ex of dat van Matthieu, was de keuze snel gemaakt. Al zou ze dat nooit luidop toegeven! Ze moest iets zeggen, maar kon op niets zinnigs komen. Maar nog voor ze haar mond kon openen hoorde ze Matthieu spreken. ‘Leuk om je te ontmoeten Lucas, maar ik vrees dat ik erop wil toezien dat Nicole iets te eten krijgt.’ Hierop draaide hij haar om en nam haar mee naar de saladebar waar ze oorspronkelijk naartoe wilde. ‘Dank je. Dat was heel ridderlijk van je. Maar ik kan me best alleen redden.’ Matthieu wierp zijn blik op haar en trok zijn schouders even op. ‘Ik zag aan je gezicht dat je niet op zijn gezelschap stond te wachten. Daarom besloot ik je te helpen. Maar volgende keer zal ik je het zelf laten oplossen.’ Ze zag dat hij zich omdraaide om van haar weg te gaan. ‘Wacht Matthieu, het spijt me. Ik moet toegeven dat ik blij was dat je me uit de nood hielp. Al was de manier waarop je het deed een beetje apart. Toch bedankt. Kan ik je misschien een drankje aanbieden?’ Matthieu twijfelde even. ‘Oké, maar heb je er een probleem mee om een iets rustiger plekje te zoeken?’

Matthieu had het er op gewaagd maar had nooit verwacht dat Nicole zou instemmen om ergens te gaan zitten waar het wat rustiger was. Uiteindelijk waren ze helemaal aan het eind van de parking gaan zitten op een bank. Terwijl ze zat te eten keek ze hem regelmatig aan. Hij staarde in de verte en had zijn benen voor zich uitgestrekt. ‘Hou je niet van een groot gezelschap?’ Haar vraag was vrij logisch, aangezien hij het was geweest die weg wilde van de drukte. ‘Laat ons het er op houden dat ik zenuwachtig word van al die knallende kurken.’ Matthieu bleef schijnbaar rustig zitten en keek naar enkele spelende kinderen. ‘Ben je lang gehuwd geweest?’ Nicole verschoof wat op de bank en dat ontging hem niet. Ze legde haar vork in haar bord en liet het op haar schoot rusten. ‘Eén jaar. Ik ben gehuwd toen ik nog aan het studeren was. Mijn ouders waren er niet blij mee. En achteraf bekeken hadden ze gelijk.’ Ze zette haar bord naast zich op de bank en liet haar rug tegen de leuning rusten. Matthieu zag hoe ze haar ogen sloot en de zon op haar gezicht liet schijnen. Ze was beslist mooi, dat stond als een paal boven water! Waarom hij dat niet eerder had gezien was hem nu een raadsel. ‘Wat was jij aan het doen voor je mij en Lucas zag?’ Hij haalde zij schouders op en glimlachte naar haar. ‘Ik was op weg naar huis. De drukte…’ Ze leek te worstelen met een vraag. ‘Matthieu, hoe komt dat eigenlijk, dat je niet tegen de drukte kunt?’ Hij haalde weer zijn schouders op maar hield zijn blik voor zich gericht. ‘Weet ik niet precies. Op missies is het altijd druk en daar ging het prima. Het is pas sinds ik thuis ben dat ik het er moeilijk mee heb. Zelfs in het ziekenhuis had ik er geen last van, al lieten ze daar geen kurken van de flessen knallen.’ Ze moest lachen om zijn laatste opmerking. ‘Denk je dat dat steeds zo gaat blijven? Of moeten we de wijnboeren van de omgeving vragen om draaistoppen te gebruiken?’ Matthieu kon haar humor wel appreciëren. Ze ging niet te diep graven, en hij was er vrijwel zeker van, dat dat een bewuste keuze van haar was.

‘Matthieu, kom je deze avond naar de dansavond?’ Ze was aan de zoom van haar jurk aan het prutsen, alsof ze een los draadje hoopte te vinden. Was ze zenuwachtig misschien? Matthieu moest bekennen dat hij licht verrast was door haar vraag. En als hij haar deze namiddag niet was tegen gekomen, had hij waarschijnlijk beslist om deze avond thuis te blijven. Hij zette zijn wijsvinger tussen haar wenkbrauwen en liet hem zakken tot op het puntje van haar neus. ‘Als jij dat graag wil, dan kom ik. Maar ik moet je verwittigen dat het al héél lang geleden is dat ik nog gedanst heb.’

Hij zat met haar te flirten! Nicole kreeg knikkende knieën van de blik die hij in zijn ogen had. Ze was blij dat ze op een bank zaten! Het was een gevoel dat ze al heel lang niet meer had gekend, en ze was nog niet zo zeker of het wel goed was om het terug te voelen. ‘Denk je dat je ex je nog gaat lastig vallen? Of kan ik je met een gerust hart alleen laten?’ Nicole vond het stiekem jammer dat hij wilde vertrekken. ‘Hij valt me niet echt lastig hoor. Ik vind het gewoon niet fijn wanneer hij er ook is. Je kan gerust gaan, zelf blijf ik ook niet lang meer.’ Ze stonden op van de bank en voor ze iets kon zeggen streek hij vederlicht over haar lippen met zijn duim. Achteraf leek het wel alsof zijn duim op die plek een spoor had achter gelaten. Nicole bleef nog een tijdje naar hem staan kijken terwijl hij bij haar vandaan liep. Vlak voor hij de hoek omsloeg keek hij achterom en betrapte haar terwijl ze hem stond na te staren. Hij salueerde en wandelde met een glimlach om zijn lippen naar huis.