HOOFDSTUK 2 (pag.8 - 13)

Twee

 

Hoe kon dat nu gebeuren? Matthieu kon zichzelf wel voor de kop slaan. Ze was niet eens zijn type! Het leek wel een brave schooljuffrouw. Ze had anders wel alles om er goed uit te kunnen zien als ze zou willen. Het leek bijna of ze haar best deed om er onaantrekkelijk uit te zien. Haar wijde linnen broek verkochten ze al jaren op de zuiderse marktjes. Voeg daar de alles verhullende bloes bij , de manier waarop ze haar haren zo strak in een knot hield, dan had je alles waar Matthieu niet op viel.

De deur aan de straatkant van de praktijk stond open. Hij stak zijn hoofd naar binnen en zag de assistente zitten. Matthieu stapte naar binnen toen de ze hem in het oog kreeg. ‘Kan ik u helpen meneer?’ Emilie keek hem vragend aan. ‘Ik ben Matthieu Rousseau, zou ik de doc even kunnen spreken?’ Hij zag haar hoofd heen en weer schudden terwijl ze naar een bordje wees met de spreekuren van de dokter. ‘Nicole is al op huisbezoek vertrokken. U kan best morgen terug komen.’ Matthieu veegde het zweet van zijn voorhoofd.

‘Is het hier altijd zo warm? Mensen zouden ziek worden door hier te moeten zitten wachten.’ Hij zag de assistente een beetje beschaamd naar beneden kijken voordat ze antwoordde. ‘Deze ochtend heeft de airconditioning er de brui aan gegeven, vrees ik. Nicole gaat straks ventilatoren kopen. We hebben de technieker gebeld, maar hij kan niet voor volgende week komen.’

Matthieu was gekomen om zijn verontschuldigingen aan te bieden aan de dokter. Maar misschien kon hij dat ook wel doen door eens naar de airco te kijken. ‘Weet je wat, ik rij even naar huis voor mijn gereedschap en dan kom ik naar jullie airco kijken.’ Hij wachtte niet op een antwoord van de assistente, maar draaide zich om en beende de deur uit.

Niet veel later was hij terug en tot zijn verbazing bracht de assistente hem een groot glas water. ‘Ik ben Emilie.’ Ze stak haar hand naar hem uit en hij vermoedde dat ze zijn hulp op prijs stelde. Het kostte niet zo veel tijd om het ding weer aan de praat te krijgen, en hij zei tegen Emilie dat ze de dokter kon laten weten dat ze niet langs de winkel hoefde. ‘Iedereen zegt hier gewoon Nicole hoor. Alleen in de stad wordt er dokter gezegd tegen een huisarts... doc heb ik nog nooit gehoord. Wat zijn we je verschuldigd? Dan geef ik dat aan Nicole door.’ Matthieu nam zijn gereedschap weer bij elkaar en hield de klink van de deur reeds in zijn hand. ‘Niets.’ Hierop ging hij naar buiten en zette zijn gerief in zijn Jeep. Hij reed naar de boerderij en vertelde zijn vader wat hij was gaan doen. ‘Het was er bloedheet pa. Mensen zouden daar gezond binnenkomen en ziek weer buitengaan.’ Zijn vader moest lachen en herkende de goedheid van zijn zoon. Steeds rechtvaardig en bezorgd om de zwakkeren. ‘Jij gaat je hier nog vervelen tussen al dat fruit, jongen.’ Matthieu keek hem ernstig aan. ‘Pa ik heb in de achterste schuur een bokszak opgehangen, en een stang tussen de deurpost. Het is tijd dat ik terug begin te trainen. Dan is die arm binnen de kortste keren weer zoals het hoort.’

Hij liep naar de achterste akker waar hij de laatste kersen van de bomen wilde halen. De lucht was helder blauw en het beloofde een warme nacht te worden. Hij zou binnenkort zijn plannen voor de achterste schuur aan zijn vader voorleggen. Volgens Matthieu zou hij ze kunnen ombouwen tot woning. Op die manier hadden zowel hij als zijn vader de privacy die ze nodig hadden. Het zou een stevig karwei worden maar hij kende de perfecte mannen die hem daarbij konden helpen.

Nog voor ze haar wagen bij het huis had geparkeerd had hij al gehoord dat er een bezoeker was. Na een hele tijd zag hij haar aan komen wandelen tussen de rijen met kerselaars. Ze vermeed de doeken die hij onder de bomen op de grond had gelegd. Matthieu zette de ladder die hij vast had opzij en stak zijn hand naar haar uit. Hij kon zien dat ze zich streng probeerde voor te doen en besloot het spel mee te spelen.

Ze gaf hem geen hand, maar keek hem recht in zijn ogen. ‘Hallo, ik kom voor de airco.’ Hij trok zijn wenkbrauwen vragend op. ‘Is hij alweer stuk misschien?’ Haar ogen flitsten weg van de zijne daarmee besefte hij dat ze niet ongevoelig was voor zijn charmes. ‘Nee, het werkt prima. Ik kwam u vragen hoeveel ik u moet betalen?’ Ze haalde haar portemonnee boven en wilde er al biljetten uit halen. Hij stak zijn hand op.  ‘Laat zitten alsjeblieft. Ik hoef niets.’ Ze keek hem verbouwereerd aan, maar op het ogenblik dat hun ogen elkaar kruisten keek ze snel weer naar de boomgaard. ‘Ja, dat zei Emilie ook al.’ Ze draaide wat rond en wist duidelijk niet wat ze moest doen nu. ‘Maak ik u zenuwachtig ‘doc’?’ Even schoten haar ogen vuur, maar twee tellen later was er van dat vuur niets meer te bespeuren. ‘We zijn hier niet in het leger, hier noemen de mensen me gewoon Nicole.’ Ze wilde zich omdraaien maar bleef met haar voet in een van de doeken zitten. Voordat hij het wist lag ze op de grond. Matthieu zakte naast haar neer en bekeek haar enkel. ‘Die ziet er prima uit.’ Ze trok haar voet uit zijn handen en probeerde recht te staan. ‘Emilie zei me dat je me wilde spreken.’ Matthieu hielp haar ondanks haar protest recht. ‘Klopt, ik wilde me verontschuldigen. Ik wilde je niet in verlegenheid brengen daarstraks.’

Dat laatste betwijfelde Nicole ten zeerste. Ze vermoedde dat hij er zelfs plezier in schepte om haar van haar stuk te brengen. ‘Verontschuldigen? Geen probleem hoor.’ Ze deed een poging om onverschillig voor te komen, maar vond zelf dat die jammerlijk mislukte. Ze voelde dat hij haar opnam en dat maakte haar erg onzeker. Waarom kon die man niet normaal doen? ‘Ik denk dat ik maar eens terug ga. Nog eens bedankt voor het herstellen van de airconditioning.’ Matthieu wandelde met haar mee door de boomgaard. Ze wandelden de hele tijd in stilte en Nicole was blij dat hij niet zo iemand was die zichzelf de hele tijd wilde horen praten. Toen ze voorbij een bakstenen gebouw wandelden wierp ze een blik naar binnen en bleef ze zo plots staan dat hij bijna tegen haar aan botste. ‘Wat is dit?’  Hij kon er niet goed uit opmaken waarover ze het had. ‘Dit is de schuur, waarom vraag je dat?’ Nicole keek hem aan en wandelde naar binnen. ‘Ik heb het niet over de schuur, maar over die bokszak.’ Binnen was het één grote ruimte met slechts hier en daar wat lege houten kratten, die opgestapeld stonden tegen de muur. Er stonden geen machines binnen en het was haar niet echt duidelijk waarvoor de ruimte gebruikt werd.                                                                                                                                                                                                                                             

‘Hier kom ik trainen.’ Matthieu wist onmiddellijk wat voor een reactie hij zou krijgen. De oefeningen die zij op een papier had geschreven lagen nog steeds op zijn passagierszetel. Hij had er een vluchtige blik op geworpen en wist meteen dat hij daar niet veel verder mee zou komen. Hij zag een rimpel op haar voorhoofd verschijnen. ‘Dit is gevaarlijk, Matthieu!’ Ze wees op de bokszak, en hij moest zijn best doen om niet te lachen. ‘Is het slecht voor mijn schouder Nicole?’ Boos, omdat hij haar stond uit te lachen, keek ze hem aan. ‘Je mag nog niet vechten met die schouder! Vergeet niet dat die pezen nog niet zo lang geleden weer zijn vastgehecht. Wil je me even zeggen wat je nog doet om te trainen?’ Hij haalde zijn schouders op en wees naar de stang die in het deurgat hing. ‘Pull-ups, push-ups, pompen, lopen, sit-ups en aan jou oefeningen moet ik nog beginnen.’ Verbaasd om het antwoord dat hij net had gegeven keek ze hem aan. ‘Mijn God, dat heb je toch niet allemaal nodig om in de boomgaard van je vader te werken?’            

Nu stond hij écht uit volle borst te lachen! Zijn lach galmde door de schuur. Zijn felblauwe ogen keken plagerig in de hare en ze voelde zich als een klein kind, dat net iets onnozels gezegd had. ‘Nicole, ik ben gewoon om te sporten. En het is een hele opdracht om een halve dag niets te doen te hebben. Je kan je niet voorstellen hoe frustrerend het was om hele dagen in het hospitaalbed te moeten liggen.’ Nicole sprak voor ze de tijd had genomen om over haar woorden na te denken. ‘Met al die verpleegstertjes? Ik denk dat ik me heel goed kan inbeelden hoe frustrerend die tijd voor jou moet geweest zijn.’ Vlak nadat ze het gezegd had kleurde ze vuurrood, draaide ze zich om en beende de schuur uit.

Matthieu vond het allemaal erg vermakelijk. Onder al die losse kledij en achter dat serieuze gezicht, zat wel degelijk een vrouw van vlees en bloed. En hij besloot, dat hij er zijn persoonlijke missie van zou maken, om die vrouw in haar naar boven te halen.