HOOFDSTUK 19 (pag. 105 - 107)

Negentien

 

Matthieu stond in het deurgat naar haar te kijken. Een grimmige uitdrukking op zijn gezicht. ‘Wat in hemelsnaam heeft jouw zover gebracht dat je dit nieuws voor mij hebt achtergehouden?’ Hij liet de deur dichtvallen achter zich en kwam weer op de bank zitten. Terwijl zijn ellebogen op zijn knieën steunden, liet hij zijn kin in zijn handpalmen rusten. Matthieu keek haar recht aan en verwachtte duidelijk een antwoord.

Nicole kon zijn blik niet beantwoorden. Niemand kon er zo goed uitzien wanneer hij kwaad was. Ze hield van deze man! Waarom had ze hem dat nooit verteld? Wat had haar bezield om hun relatie te verbreken? ‘Ik wilde niet dat je dacht dat ik tegen je gelogen had toen ik zei dat het veilig was. En ik wilde je niet het gevoel geven dat je nu één of andere verplichting naar mij of de baby toe hebt.’ Ze kneep zo hard in het kussen dat ze tegen haar buik hield dat haar knokels er wit van werden. Matthieu stond met een ruk recht en even dacht ze dat hij weer naar buiten zou benen, maar hij liep de keuken in en zette even later een glas water voor haar neer. Zelf liep hij naar de bar en schonk zichzelf een cognac in. Terwijl hij zich weer in de sofa liet zakken sloeg hij zijn ogen neer. Even dacht Nicole dat het hem allemaal te veel werd maar toen hij weer opkeek waren zijn ogen niet meer zo hard als ze eerst stonden. ‘Het is mijn plicht ook om voor jou en de baby te zorgen! Maar dat wil niet zeggen dat het een opoffering voor me is. Toen je me vertelde dat je onvruchtbaar was geloofde ik je en dat doe ik nog steeds. Ik wilde jou! Met of zonder kinderen. En dat doe ik nog steeds.’ Haar hoofd schoot omhoog. Ze durfde niet te geloven wat ze net had gehoord.

Matthieu nam een flinke slok van zijn cognac, keek haar even aan. Hij liet zijn hoofd in zijn handen zakken. ‘Emilie heeft me van de baby op de hoogte gebracht toen je bewusteloos was. Emilie heeft er voor gezorgd dat er een gynaecoloog is langsgekomen. Hij heeft me verzekerd dat de baby oké is.’ De reactie van Nicole was zoals hij verwacht had. Haar hoofd schoot omhoog en instinctief legde ze een hand op haar buik. ‘Jij wist het, en toch laat je mij wroeten om uit mijn woorden te geraken?’ Haar stem schoot omhoog terwijl ze tegen hem sprak. ‘Misschien had ik het je kunnen zeggen toen je wakker werd, maar het leek me niet het juiste moment om er over te spreken. Ik wilde je eerst laten uitrusten.’ Matthieu keek op en bedacht dat dit niet goed voor haar kon zijn. Ze zag er nog steeds moe uit. Maar nog voor hij er iets over kon zeggen, onderbrak ze zijn gedachten. ‘Het spijt me écht! Ik had het allemaal anders moeten aanpakken, dat zie ik nu ook wel. Jij bent steeds zo lief voor me geweest…’ De rest van haar woorden bleven steken in haar keel. Ze probeerde zichzelf weer in de hand te krijgen. ‘Ik weet niet hoe het nu verder moet Matthieu…’ Het was onmogelijk voor hem om onverschillig te blijven terwijl hij zag dat ze in zak en as zat. Hij ging naast haar zitten en legde zijn arm om haar schouders. ‘Maak je maar geen zorgen, ik laat je niet in de steek meisje!’

Dat ene woordje deed wonderen met haar hart. Hij nam haar handen in de zijne en streek met zijn duimen over de rug ervan. ‘Heb je afstand van me genomen toen je wist dat je zwanger was? Was dat de reden?’ Nicole hield haar ogen op hun handen gericht. Zijn handen waren sterk en krachtig maar hielden die van met een ongekende tederheid. Ze knikte alleen maar omdat ze wist dat haar stem dienst zou weigeren. Matthieu nam haar kin in zijn handen om er zo voor te zorgen dat ze hem aankeek. ‘Ik hou van je meisje, maar als je twijfels hebt over een toekomst met mij, dan denk ik dat dit het goede moment is om me dat te vertellen.’ Met grote ogen keek ze hem aan. Ze kon niet geloven wat hij haar zonet had verteld. ‘Zeg je me nu dat je ondanks alles nog van me houd?’ Hij had liever een antwoord gekregen in plaats van een vraag, maar het was wel duidelijk dat ze niet zeker was van wat hij had gezegd. ‘Ja desondanks! Maar als jij wilt dat onze relatie hier eindigt dan…’ ‘Nee!’ onderbrak ze hem. ‘Ik ben alleen zo bang geweest om het aan mezelf toe te geven… Ik hou van jou Matthieu. Ik heb je de voorbije dagen zo gemist! Dat wil ik nooit meer meemaken!’ Hij trok haar in zijn armen en bedolf haar gezicht onder de kussen. ‘Ik ga nergens heen meisje. De rest van mijn leven blijf ik bij je!’