HOOFDSTUK 17 (pag. 94 - 99)

Zeventien

 

Hij had Lucas al op de grond gekregen door hem in zijn been te schieten. Matthieu had moeten weten dat die man tot het einde zou doorgaan. Weliswaar met een bevende hand richtte Lucas zijn pistool op Matthieu. Het enige wat nu telde; Wie van hen was de snelste? Matthieu had de helikopter al lang daarvoor horen aankomen uit het westen. Wat hij niet had verwacht, was dat het laatste schot uit de helikopter zou komen. Ze hadden vanop een ruime afstand  gevuurd en Lucas zo uitgeschakeld.

Matthieu was zijn collega’s dankbaar voor wat ze gedaan hadden. Nadat ze van Frederic het bericht hadden ontvangen, dat Matthieu hun hulp kon gebruiken, hadden ze zich in groep een helikopter toegeëigend. Gelukkig hadden ze daarvoor de toestemming verkregen van de luitenant. Het werd een operatie in eigen land genoemd. Daarmee kregen ze alle vrijheden die hen toebehoorden. Enkel op die manier hadden ze kunnen voorkomen dat Matthieu een schot moest nemen dat hem aardig in de problemen zou brengen. Het was Matthieu nu wel duidelijk, het zouden nooit ex-collega’s zijn. Voor eeuwig zouden ze met elkaar verbonden zijn.

Hij liet zich op zijn knieën zakken bij Nicole en maakte haar handen los. Ze had een zwakke pols voelde hij. Haar hoofd hing opzij en Matthieu voelde dat haar rug nat was. Met een vlugge blik zag hij dat ze een kleine hoofdwonde had opgelopen. Vermoedelijk door de slag die ze van Lucas had gekregen dacht hij. De wonde voelde stroperig aan en daardoor wist Matthieu dat het bloeden gestopt was. Hij trok de tape van haar mond en even deed ze haar ogen open en keek ze hem aan. Maar niet meer dan twee tellen later vielen haar ogen weer dicht. Donkere schaduwen lagen onder haar ogen en staken nu enorm af op haar bleke huid. In zijn gedachten maakte hij een optelsom van de verzorging die ze nodig had. Wondverzorging en vocht toedienen was het enige dat hij kon op dit ogenblik kon bedenken.

Eerder die dag had hij reeds vermoed dat ze was afgevallen, maar toen hij haar optilde schrok hij ervan dat ze zo weinig woog. Met haar levenloze lichaam in zijn handen liep hij de trappen af. Zijn blik was op haar gezicht gevestigd terwijl hij naar beneden liep. Hij zou haar mee naar zijn huis nemen en haar zelf verzorgen, besloot hij. Matthieu kon haar niet aan iemand anders toevertrouwen. En hij wist dat hij over de kennis beschikte om haar er weer bovenop te krijgen. Daarvoor had hij diverse cursussen gevolgd in zijn eenheid. Toen hij beneden kwam zag hij Frederic samen met Emilie staan wachten bij zijn Jeep. ‘Moet ze naar het ziekenhuis? Dan nemen we de ziekenwagen!’ Frederic die dagelijks met de ziekenwagen reed, was duidelijk aangeslagen en zou volgens Matthieu op dat ogenblik nog een ongeluk kunnen veroorzaken als hij achter een stuur moest kruipen. ‘Ik neem haar mee naar huis. Als ze vocht toegediend krijgt zal ze snel weer op de been zijn.’

Emilie stapte naar voor en legde een hand op de arm van Matthieu. ‘Matthieu, ik had haar beloofd om niets te zeggen. Maar nu kan ik niet anders…’ Matthieu die zijn geduld begon te verliezen keek Emilie streng aan. ‘Ja…’ Emilie beet op haar onderlip en met haar blik op Nicole gericht. ‘Ze is zwanger.’ Haar woorden klonken als een donderslag in zijn oren. Het had het zelfde effect als een bom die naast Matthieu gevallen was. Hij keek op Nicole neer en dacht aan het kind dat ze in zich droeg. Zijn kind! Hun kind! De adrenaline gierde terug door zijn lichaam zoals het had gedaan toen hij oog in oog stond met Lucas. Hij gebaarde naar Frederic die duidelijk geschrokken was van deze informatie, dat hij het achterportier moest openen. Voorzichtig legde Matthieu Nicole in de wagen en vervolgens sprong hij achter het stuur. Met haast, maar iets berekender dan een paar uur daarvoor reed hij naar huis. Wanneer hij de oprit opdraaide, zag hij op het weiland achter de boomgaard de helikopter staan. Matthieu was nog niet uit de wagen gesprongen of er verschenen samen met zijn vader, vier gezichten van mannen die hij de rest van zijn leven dankbaar zou zijn.

Ze werkten snel en efficiënt. Matthieu bracht Nicole naar boven terwijl hij doorgaf wat hij nodig had op de slaapkamer. Eén van de mannen gaf hem een steriele kit voor een intraveneus infuus en liet Matthieu vervolgens weer alleen. Matthieu stak de canule en bevestigde de baxter met vochtoplossing. Hij liet het druppelmechanisme vrij goed door lopen. Nadien ontsmette hij de wonde op Nicole haar hoofd en legde ijs op haar kaak. Die zou vast alle kleuren van de regenboog krijgen, maar nadien zou er niets meer van te zien zijn wist hij. Emilie bracht even later de stethoscoop van Nicole. Matthieu luisterde eerst naar de hartslag van Nicole. Nadat hij zichzelf gerust kon stellen dat die was hoe het hoorde te zijn keek hij met angst naar haar buik. Tot zijn afgrijzen zag Matthieu, dat zijn hand trilde toen hij naar haar buik ging om te luisteren of er nog een hartslag te horen was. Eerst hoorde hij niets en hij kreeg een misselijk makend gevoel in zijn maag. Maar nadat hij een beetje van plaats verschoof hoorde hij plots een iets snellere hartslag. Hij verzette zijn hand nog een paar centimeter en hoorde het zachte geklop nu duidelijker. Op zijn gezicht verscheen een glimlach die van oor tot oor reikte. En zonder moeite gaf hij aan zichzelf toe, dat hij een gelukkig man was. Nadat hij zichzelf iet of wat onder controle had, ging hij de gang op en vroeg aan Emilie om een gynaecoloog te zoeken, die Nicole bij hem thuis wilde komen onderzoeken. Terwijl Frederic en Emilie even bij Nicole gingen kijken ging hij zelf zijn makkers bedanken voor al de hulp die ze hem die dag gegeven hadden.

Nadat ook Emilie en Frederic naar buiten waren gekomen nam iedereen afscheid van mekaar met de belofte dat ze elkaar snel weer zouden zien. Matthieu wist dat dat bij zijn collega’s niet in het directe vooruitzicht lag. Maar Emilie en Frederic zouden de dag erna wel langskomen. Uiteindelijk bleven enkel Matthieu met zijn vader nog over. René schonk zichzelf een cognac in maar Matthieu hield het bij koffie. ‘Hoe staat Nicole er voor Matthieu?’ Matthieu zag de zorgelijke blik in de ogen van zijn vader. ‘Ze slaapt en ik vermoed dat ze nog wel even onder de wol zal zijn. Ze was volkomen uitgeput en had te weinig vocht in haar lichaam. Wanneer ze wakker wordt zal haar lichaam nog een tijdje moeten bekomen. Zolang wil ik haar hier houden pa.’ René, die niet zo van medische zaken op de hoogte was als zijn zoon, was nog niet volledig gerust gesteld. ‘Hoe zit het met de wond op haar hoofd? En waarom moet er morgen een speciale dokter komen?’

Buiten begon het te schemeren en de krekels begonnen hun lied aan te passen aan de nacht. Matthieu had geen oog voor dat alles. Met zijn hoofd was hij in de kamer boven hen. ‘Die hoofdwond is ontsmet en moet niet genaaid worden. Die dokter waar Emilie voor gaat zorgen is een gynaecoloog, pa. Nicole is zwanger.’ De blik op de oude man zijn gezicht ging van bezorgd naar vreugde en daarna verscheen de zorgelijke rimpel weer tussen zijn wenkbrauwen. In één teug sloeg hij zijn cognac naar binnen en zette zijn glas op tafel. ‘Tijd voor mij om te gaan zoon. Je weet me te vinden moest je me nodig hebben deze nacht.’ Hij zei niets over de zwangerschap en Matthieu was hem er dankbaar voor. Nadat hij de deur op slot had gedraaid ging Matthieu naar boven en zette zich in een gemakkelijke stoel naast het bed. De volle maan zorgde voor een schemerlicht in de kamer waardoor hij Nicole goed zag liggen. Met één vinger streek hij een lok haar uit haar gezicht. Nu pas kwamen zijn emoties als golven over hem gespoeld. Hier alleen bij haar in de kamer terwijl zij sliep probeerde hij zijn gevoelens te aanvaarden.

Er was een kind. Wat zou ze daar zelf van vinden? Was ze er niet blij mee? Had ze daarom niets tegen hem gezegd? Dat kon hij zich maar moeilijk voorstellen. De manier waarop ze had gekeken toen ze hem vertelde dat ze onvruchtbaar was… Hij had gezien dat ze daar kapot van was geweest. Buiten hoorde hij een kerkuil en toen Matthieu opkeek door de raam zag hij duizenden sterren aan de hemel staan. Ondertussen voelde hij dat zijn kaken vochtig waren. Hij was zo dankbaar dat Nicole hier in zijn bed lag te slapen en niet door een gek als Lucas vermoord was. Zelfs al wilde ze met hem breken dan nog kon hij de gedachte dat haar iets zou miskomen niet verdragen. Matthieu schrok op toen Nicole heen en weer bewoog met haar hoofd om daarna haar ogen verschrikt te openen. ‘Hey meisje, rustig maar.’ Ze keek verwilderd om zich heen. ‘Matthieu?’ Hij liet zich naast het bed op zijn knieën zakken en streelde zacht over haar kin. ‘Ja ik ben bij je meisje. Geen zorgen maken. Slaap nu maar.’ Hierop sloot ze haar ogen weer en mompelde: ‘Ik hou van je Matthieu.’ Matthieu sloot zijn ogen en fluisterde zachtjes: ‘Waarom vertel je me dat alleen maar in je slaap meisje?’