HOOFDSTUK 16 (pag. 91 - 93)

Zestien

 

De vaart waarmee Matthieu naar Malaucène racete was onverantwoord, wist hij. Hij nam niet de moeite om de Jeep deftig te parkeren. Uit het handschoenkastje nam hij zijn Glock en stak hem achter zijn rug tussen zijn broeksriem. Frederic keek zwijgend toe en Matthieu was kort wanneer hij hem toesprak. ‘Laat Emilie de politie bellen en bel jij naar dit nummer. Zeg wat er aan de hand is en wat ik aan het doen ben. Het is de legerkazerne in Bordeaux. Zij zullen de enigen zijn die mij nadien kunnen helpen.’ Frederic legde zijn hand op die van Matthieu. Matthieu knikte hem toe en wist wat hij hem wilde, maar niet kon zeggen. ‘Ik breng ze terug! Doe wat ik je gevraagd heb!’

Na zijn rugzak van de achterbank genomen te hebben begon hij aan de klim van de smalle treden naar het uitkijkpunt. Hij haalde zijn pistool tevoorschijn en zette de veiligheid af. In geluidloze passen liep hij de treden op tot hij bijna boven was. Hij legde zich plat op zijn buik en kroop in stilte de laatste meters naar boven tot hij zicht kreeg op wat er zich daar afspeelde. Matthieu bevond zich in een slechte positie en overdacht de verschillende opties die hij had om van locatie te veranderen. Hij had geen zicht op Nicole en dat beviel hem niet. Lucas alleen in het vizier hebben was niet voldoende. Matthieu haalde zijn gsm boven en zette de camerafunctie aan. Hij wilde de volledige situatie kunnen overzien. Daar zou hij een opname van maken die later in de rechtszaal van nut zou zijn. Hij zag dat Lucas misbaar stond te maken naar Nicole en van dat moment maakte Matthieu gebruik om zich te verplaatsen. Achter een kleine muur hurkte hij neer en kon hij horen wat er gezegd werd. Nicole hield zich goed hoorde hij. Ze probeerde op Lucas in te praten. Met de camera aan bleef hij geruisloos zitten. Alleen was Lucas te slim om zich door praatjes te laten inpalmen. Matthieu hoorde hoe hij tegen Nicole begon te roepen dat ze van hem was. Ook was hij er zich van bewust dat hij zijn gevoelens moest opzij zetten om dit tot een goed einde te brengen. Maar dat was heel gemakkelijk te zeggen als het niet om iemand ging waar je van hield.

Er moesten cursussen gegeven worden waarin ze het hadden over een reddingsactie van iemand waar je veel om gaf. Zelfs die cursus opstellen zou al een zware klus worden. Op de een of andere manier slaagde hij er in om zijn emoties uit te schakelen. Hij sloeg Nicole gade en vond dat ze het al bij al niet slecht deed. Ondertussen filmde hij het hele gebeuren. Het moment dat Lucas haar knevelde sloeg ze overduidelijk in paniek. Hij zag haar braken en veerde bijna recht toen Lucas haar sloeg. Terwijl Lucas geconcentreerd met zijn tape bezig was sloop Matthieu op zijn buik dichter naar Nicole toe. Ze hield haar ogen gesloten en liet haar hoofd hangen, zag hij. Zou ze opgeven? Ze moest toch weten dat hij zou komen? Hij probeerde een manier te vinden waarmee hij haar kon laten weten dat hij er was. Matthieu nam een handvol grind en gooide het naar de andere kant. De reactie van Lucas was zoals hij gehoopt had. Lucas draaide zich om en verwijderde zich een paar stappen om te zien vanwaar het geluid kwam. Ook Nicole keek op en volgde Lucas met haar ogen.

Nicole had zitten wachten op een schot of iets dergelijks maar er was niets gekomen. Ze was er zeker van dat Lucas zo razend was op haar dat hij haar wilde doden. Maar dan hoorde ze hem weggaan. Ze keek en vroeg zich af wat hij van plan was. Vanuit haar ooghoek zag ze een lichtflits. Ze draaide haar hoofd en zag Matthieu die daar zat met zijn vinger op zijn lippen. Zwijgen. Dat zou niet moeilijk zijn! Een gevoel van veiligheid overspoelde haar nu ze wist dat Matthieu haar gevonden had. Weer liepen de tranen over haar wangen. Alleen waren het deze keer tranen van geluk en hoop. Lucas kwam weer haar kant op en keek haar wantrouwend aan. ‘Ik ben er zeker van dat dat vriendje van jou hier is.’ Hij stormde op Nicole af en sleurde haar bij haar haren omhoog. Maar Nicole haar knieën begaven het vrijwel meteen. ‘Blijf staan sloerie!’ Weer sloeg hij in haar gezicht al was het nu iets minder hard dan eerst.

Ondertussen zat ze hier al zeker een paar uren. Een vreemde vermoeidheid overviel haar. Ze wilde alleen nog maar alles kunnen buitensluiten. Wat Lucas ook met haar deed… Het denken hield op. Ze had een punt van uitputting bereikt. Vaag hoorde ze een helikopter dichterbij komen. Ze zag Matthieu die zich in zijn volle lengte oprichtte en een verbaasde Lucas in zijn been schoot. In zijn ogen zag ze een ijzige blik, koud en zonder emoties. Nicole realiseerde zich dat ze blij was dat die blik niet voor haar bedoeld was. Kermend lag Lucas op de grond. Zijn ogen schoten van haar naar Matthieu. Nadat zijn blik weer op haar gericht was, grijnsde hij breed alvorens zich van haar weg te draaien. Lucas richtte zijn pistool op Matthieu en er ging een schot af.                                                                                                  Toen werd alles zwart.