HOOFDSTUK 12 (pag. 74 - 78)

Twaalf

 

Nicole werd wakker van de wekker. Het besef dat ze in haar eigen bed lag en niet in dat van Matthieu gaf haar een neerslachtig gevoel. Ze ging rechtop in haar bed zitten en voelde hoe haar maag protesteerde tegen die beweging. Ze liep naar de badkamer en mistte de vochtige washandjes. Tegen de tijd dat Emilie aankwam op de praktijk had Nicole al drie keer moeten overgeven en had ze nog niet eens kunnen ontbijten. Emilie bekeek haar eens goed en volgde haar naar het toilet bij de vierde keer. ‘Ik denk dat ik ziek aan het worden ben. Misschien moet ik een paar dagen voor een vervanger zorgen?’ Op het gezicht van Emilie verscheen een bezorgde uitdrukking. ‘Sinds wanneer voel je je zo?’ Ze hield haar kop koffie vast terwijl ze sprak en de geur van cafeïne de in haar neusgaten dreef was genoeg om voor braaksessie nummer vijf te zorgen. Nicole hield haar hand op dat ze niet dichterbij mocht komen. Emilie keek van Nicole naar haar kop koffie en zette deze snel bij de vaat.

Emilie deed de ramen even open ter verluchting en goot de koffiekan leeg. Na een paar minuten stond Nicole naast Emilie bij de balie. ‘Blijkbaar heb ik iets tegen koffie. Gisteren was het al voldoende dat Matthieu die nog maar vernoemde en ik liep al naar de badkamer.’ Emilie keek toe hoe Nicole zich op de croissants stortte die ze bij had. ‘Was je bij Matthieu ook al ziek?’ Nicole haalde achteloos haar schouders op. ‘Enkel in de ochtend, daarna had ik net zoals nu een enorme honger.’ Emilie bleef even zwijgen terwijl Nicole zich aan een nieuwe croissant waagde. ‘Wat zei Matthieu toen je ziek werd?’ Nicole keek haar aan en schudde met haar hoofd. ‘Hij kwam met natte washandjes aanzetten en hield mijn haren uit mijn gezicht. Werkelijk Emilie, hij is de liefste man die ik ooit al ontmoet heb!’  Ze keek Emilie aan met een glimlach op haar gezicht, die van oor naar oor reikte. ‘Nicole, misschien ben je helemaal niet ziek? Misschien moet je eens een zwangerschapstest doen?’ Nicole schrok zo hard dat ze haar glas water op de grond liet vallen. ‘Lieve help Emilie, je deed me even schrikken. Maar geen nood, ik weet dat er geen test nodig is.’ Ze stond recht en liep naar de gootsteen om een vaatdoek te halen waarmee ze de koffie kon opkuisen. Maar Emilie hield voet bij stuk. ‘Ik stel voor dat je die test toch maar doet. Dan zorg ik dat de afspraken deze week naar een vervanger worden doorgeschakeld.’ Nicole ging naar haar praktijk en haalde tussen de verschillende stalen die ze kreeg van bedrijven een zwangerschapstest uit.

Ze was niet zenuwachtig zoals alle andere vrouwen wanneer ze er mee naar het toilet ging. Ze deed de test enkel om Emilie gerust te stellen. Zelf wist ze goed genoeg dat hij negatief zou zijn. Waarschijnlijk had ze een of ander virusje opgelopen. Nadat ze geplast had bleef ze staan kijken totdat het resultaat verscheen. Nog voor de op het doosje vermelde tijd om was, kon ze het resultaat al aflezen. Er stonden duidelijk twee streepjes op de stick. Nicole stond er perplex naar te kijken. Er moest een fout gebeurd zijn. Ze bekeek het doosje en zocht de vervaldatum om te kijken of deze niet verstreken was. Ze hoorde Emilie op de gang treuzelen alvorens ze zacht op de deur klopte. Zonder aarzelen deed Nicole open en stak haar de stick toe. Zelf ging ze met trillende benen de trap op naar boven. Eenmaal ze op een stoel was gaan zitten begon ze te huilen. Er raasde verschillende emoties door haar lichaam. Om te beginnen geluk. Want vanaf ze te horen had gekregen dat ze onvruchtbaar was, had ze met pijn in het hart naar alle zwangere vrouwen gekeken. Er was ook paniek. Dit was niet gepland. Haar leven zou, op zijn zachts gezegd, een drastische verandering ondergaan!

En dan was er Matthieu nog… Ze had hem verzekerd dat het veilig was. Wat zou hij denken over haar? Zelf wilde ze maar wat graag een kind maar waarschijnlijk stond dat bij hem helemaal niet op zijn agenda… Het had hem welgeteld twee seconden gekost voordat hij haar vertelde dat het voor hem niets uitmaakte dat ze geen kinderen kon krijgen. Ze moest dringend haar gedachten op orde krijgen voor ze Matthieu onder ogen kon komen. Emilie kwam op haar af en legde troostend een arm om haar schouders. Nicole had het gevoel dat ze de storm aan emoties op haar gezicht kon aflezen. ‘Gaat het wel Nicole?’ Nicole haalde haar schouders op. Ze kende zelf het antwoord op de vraag niet eens. Hoe zou ze dan een deftig antwoord kunnen geven aan Emilie. ‘Ik had Matthieu verzekerd dat het veilig was!’ Emilie schoof een stoel dichterbij en ging tegenover Nicole zitten. ‘Denk je dat hij hier slecht op zal reageren? Zo’n type man lijkt hij me niet.’ Nicole keek op naar Emilie en liet haar tranen de vrije loop. ‘Emilie, wil je dit voor jezelf houden? Wat een klucht, de dokter die ongewenst zwanger geraakt!’ Haar schouders schokten van verdriet. Ze zou Matthieu kwijt zijn. Het was te mooi geweest om waar te zijn en dat had ze van in het begin geweten.

Matthieu was net aan de motor van de tractor aan het sleutelen toen zijn telefoon ging. Zijn handen waren smerig en tegen dat hij ze had afgeveegd hield de telefoon op met bellen. Hij wilde net de moersleutel weer vastnemen toen hij de telefoon opnieuw hoorde. Blijkbaar was het belangrijk genoeg om onmiddellijk terug te bellen dus nam hij snel op. Hij hoorde onmiddellijk dat Nicole zenuwachtig was. Ze belde om hun afspraak om naar de olijfbomen te gaan kijken af te zeggen. Van de warmte die ze gisteren in haar stem had gehad viel niets meer te bespeuren. Naast zenuwachtig klonk ze vrij zakelijk vond hij. Toen hij voorstelde om de afspraak te verzetten kwam ze met allerlei excuses aanzetten. Matthieu besloot haar die dag met rust te laten. Hij wilde haar de tijd geven om weer tot zichzelf te komen. Maar de volgende dag zou hij bij haar langs gaan. Hij ging weer aan de slag maar kon zijn aandacht niet meer bij zijn werk houden. Na een tijdje vruchteloos gepruts aan de tractor, ging hij boven zijn boks handschoenen aandoen en begon zichzelf in het zweet te werken. Hij voelde dat er iets niet in de haak zat. Kwam het omdat ze misselijk was geweest en hij dat gezien had? Of was er meer aan de hand?

De dag had eindeloos lang geduurd! En s’ avonds had het lang geduurd voordat hij de slaap had kunnen vatten. Die nacht was hij sinds lange tijd opnieuw wakker geworden met het beeld van een veel te jong kind op zijn netvlies gebrand. De kogel had precies tussen zijn twee wenkbrauwen een klein rond gaatje achtergelaten. En ondertussen had het hart van Matthieu geraasd alsof hij een marathon had gelopen terwijl het tegelijkertijd leek alsof de tijd stilstond.

Hij trok zijn loopschoenen aan en begon aan de beste remedie ooit. Hij liep door de donkere straten en liet het dorp achter zich toen hij aan de klim begon. Normaal gezien was dit de perfecte manier om zijn hoofd leeg te maken. Maar vandaag kon hij niet genieten van de rust. Sterker nog, de stilte klonk oorverdovend luid in zijn oren. Hij dacht niet meer aan het kind maar wel aan Nicole. Waarom maakte ze het zo moeilijk voor hen beiden? Ze genoten steeds van de tijd die ze samen doorbrachten. En dan had hij het nog niet eens over hoe perfect hun lichamen bij elkaar pasten. Wanneer ze vreeën deelden passie en een hunkerend verlangen naar elkaar. Matthieu was er zeker van dat zij dat ook kon voelen! Toen hij eenmaal de top bereikt had keek hij even naar het uitzicht zonder er van te genieten, terwijl hij probeerde om zijn ademhaling weer tot bedaren te brengen. Na een paar minuten liep hij dezelfde weg weer naar beneden. Hij daalde nooit langs de andere kant af. Niet omdat hij dan een grotere afstand naar huis zou moeten afleggen. Maar omdat de uitdaging voorbij was eens hij de top bereikt had. De lichamelijke pijn nam dan af en dat was waarom hij naar boven liep. De pijn was als een soort straf voor al wat hij zichzelf niet kon vergeven. Eens de afdaling erop zat was hij weer min of meer tot rust gekomen vanbinnen en kon hij verder met het dagelijkse leven. Hij liep door het dorp en zag dat er bij Nicole al licht brandde. Even aarzelde hij voor haar deur. Maar dan besloot hij om later op de dag terug te komen. Als hij nu aanklopte zou ze zich waarschijnlijk een ongeluk schrikken. En het laatste wat hij wilde was haar angst aanjagen.