HOOFDSTUK 10 (pag. 61 - 68)

Tien

 

Nicole en Emilie stonden, nadat ze was teruggekeerd van haar laatste huisbezoek, nog te even bij te praten, toen ze de deur van de praktijk hoorden open gaan. Nicole keek op en had verwacht om Matthieu in de deur te zien staan. In plaats daarvan keek ze recht in de vijandige ogen van haar ex-man. Ze keek van Lucas naar Emilie en weer terug. ‘Ik moet met je spreken Nicole!’ Nicole knikte slechts en ging hem voor naar haar spreekkamer.

Nadat de deur achter hen was dichtgevallen, nam Emilie de telefoon en draaide het nummer van Matthieu. Aan de andere kant van de lijn werd er vrijwel meteen opgenomen. ‘Hallo meisje…’ Na een ogenblik antwoordde Emilie. ‘Sorry Matthieu, het is Emilie hier.’ Onmiddellijk was Matthieu alert. Aan de stem van Emilie hoorde hij dat er iets aan de hand was. Toch besloot hij rustig te reageren. ‘Emilie, waarmee kan ik je helpen?’ Emilie haar ademhaling ging gejaagd wanneer ze Matthieu vertelde wat er aan de hand was. ‘Ik ben onderweg.’ Matthieu had de lijn al verbroken en graaide snel zijn autosleutels van de kast.

Toen hij voor de praktijk stond, maande hij zichzelf aan om kalm te blijven. Hij opende de deur en zag Emilie, met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht, achter de balie zitten. Hij legde zijn vinger op zijn lippen om te voorkoen dat ze tegen hem zou beginnen praten. Ze knikte naar de deur van Nicole’s spreekkamer om aan te geven waar Nicole en Lucas zich bevonden. Matthieu ging tot vlakbij de deur en luisterde naar wat er zich daarachter afspeelde. ‘Jij bent van mij! Ik sta niet toe dat je jezelf aan iemand anders geeft!’ Matthieu hoorde Nicole luid snikken. Hij smeet de deur open en nam in een oogwenk de situatie op. Nicole zat op een stoel. Lucas had haar arm vast en deed haar duidelijk pijn. Automatisme kreeg de bovenhand bij Matthieu. Nog voordat Lucas de tijd kreeg om te reageren op zijn binnenkomst, had Matthieu hem vast in een houtgreep en smeet hij hem tegen de muur. Over zijn schouder keek hij snel even naar Nicole. Ze staarde hem aan terwijl de tranen over haar wangen liepen. ‘Heeft hij je ergens verwond, meisje? Ze schudde haar hoofd en keek met angst naar Lucas. Terwijl hij met zijn rechterhand de beide polsen van Lucas vasthield, duwde Matthieu zijn linkerarm tegen de nek van zijn tegenstander. Lucas kon geen kant meer op.

Nicole keek geschokt toe naar wat er zich voor haar ogen afspeelde. Van de moment dat Matthieu was binnengekomen, was hij de situatie meester geweest. Maar zijn blik was staalhard. Die blauwe ogen waar ze soms in leek te verdrinken, stonden nu ijskoud. Of toch niet? Toen hij haar vroeg of Lucas haar verwond had hij haar bezorgd aangekeken. Terwijl Matthieu Lucas buitenwerkte, kwam Emilie binnengelopen. Ze legde haar arm rond Nicole. ‘Ik heb Matthieu gebeld.’ Nicole lachte door haar tranen heen. ‘Dank je, daar had ik op gehoopt.’ Even later kwam Matthieu weer binnen. Zijn gezicht stond nog steeds grimmig. ‘Emilie, wil jij alle afspraken voor morgen annuleren? Nicole heeft een dag rust nodig.’ Emilie vroeg niet wat Nicole er van vond maar stond recht en ging onmiddellijk doen wat Matthieu haar gevraagd had. ‘Matthieu, ik kan morgen best werken.’ Zijn blik werd zachter wanneer hij naar haar keek. Hij ging op zijn knieën zitten voor hij tegen haar begon te praten. ‘Meisje, geloof me nu maar, morgen moet je uitrusten.’ Na een paar minuten stak Emilie haar hoofd om de deur. ‘Alle afspraken voor morgen zijn geannuleerd.’ Matthieu hield zijn ogen op Nicole gericht terwijl hij sprak. ‘Dank je Emilie. Ga maar naar huis en zeg tegen Frederic dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Ik neem Nicole mee naar mijn huis.’

Nicole was boven in haar flat nog snel enkele spullen gaan halen. Ze was opgelucht dat ze de komende nacht niet alleen hoefde te zijn. Matthieu nam haar weekendtas van haar over toen ze naar buiten wilden gaan. Hij keek waakzaam rond en ze zag zijn ogen de omgeving scannen. Ze kon zien dat zijn kaken gespannen stonden. Het liefst van al wilde ze dat hij haar in zijn armen nam en haar vasthield. Maar het enige wat hij vastnam was haar hand. Toch voelde ze zich veilig terwijl ze tussen de slenterende toeristen door naar zijn wagen gingen. Nicole verwachtte niet dat Lucas nog in de buurt zou zijn. De manier waarop Matthieu hem had aangepakt, zou zeker indruk gemaakt hebben. 

Matthieu keek haar van opzij aan. Ze staarde naar buiten uit het autoraampje en zei geen woord. Hij had niet verwacht dat ze zou instemmen om bij hem de nacht door te brengen. De Nicole die hij kende zou niet zomaar toegeven zonder daar zelf haar zegje in gehad te hebben. Haar tranen waren weliswaar opgedroogd, toch zag ze er nog steeds uit als een bang meisje. Thuis zou hij met haar proberen te praten. Hij moest weten wat Lucas tegen haar gezegd had voordat hij was aangekomen. Matthieu draaide de oprit op en reed meteen door tot bij de schuur. Hij stapte uit en nam haar tas uit de wagen. Nicole keek naar de schuur en daarna naar hem. Ze hield haar hoofd een beetje scheef en had een onzekere blik in haar ogen. ‘Het was toch niet je bedoeling dat ik het resultaat al te zien kreeg?’

Matthieu legde zijn hand tegen haar wang en streek met zijn duim over haar slaap. ‘Er zijn altijd uitzonderingen, meisje.’ Hij opende de deur, nam haar hand weer vast en ging naar binnen. Nicole stond in de woonkamer waarin een ruime keuken was geïntegreerd. De meubels waren ietwat apart. Er stond een grote eettafel met daarrond allerlei verschillende stoelen. De kasten in de woonkamer hoorden niet bij elkaar en zelfs de twee sofa’s in de salon waren verschillend. Het was zeker apart maar het straalde wel warmte en gezelligheid uit, vond ze. Wanneer Nicole voetstappen achter zich hoorde, draaide ze zich geschrokken om.

Toen ze in de vriendelijke ogen van Matthieu keek  begonnen er weer tranen over haar wangen te lopen die ze koppig wegveegde. ‘Sorry, ik weet dat jij de enige bent die hier binnen is, en toch…’ Hij nam haar in zijn armen en hield hij haar stevig vast. ‘Geen nood meisje, dat betert wel weer. Het is heel normaal dat je nu snel opschrikt.’ Hij veegde haar tranen weg en plantte een zoen op haar voorhoofd. ‘Kom, dan maak ik ons iets te eten.’ Hij ging naar de keuken en begon daar in de kastjes te rommelen. Nicole keek toe hoe hij te werk ging. ‘Is er iets wat jij niet kan Matthieu?’ Hij lachte om haar opmerking. ‘Er zal zeker wel iets te vinden zijn.’ Al de spanning die ze eerder die dag op zijn gezicht had kunnen waarnemen, was verdwenen. ‘Bedankt, dat je me bent komen helpen.’ Hij zette de pan die hij vast had opzij en ging vlak voor haar staan. ‘Had je iets anders verwacht misschien, meisje?’ Hij trok haar hoofd tegen zijn borst en ze voelde zijn lippen in haar haren. ‘Ik ben er als je me nodig hebt Nicole.’ Daarna liet hij haar los en ging verder aan de slag in de keuken. Een uur later zaten ze aan de eettafel met een grote, lege pan tussen hen in.

Nicole moest toegeven dat ze nog nooit zo’n lekkere omelet had gegeten. Het had zelfs Matthieu verbaast dat ze zo’n eetlust had na wat er zich had voorgedaan die dag. Haar blik ging de kamer rond. ‘Je hebt er echt iets moois van gemaakt Matthieu.’ Er hingen nog geen foto’s of schilderijen om er een persoonlijke toets aan te geven maar Nicole wist dat het eerder vrouwen waren die zich daar mee bezig hielden. Matthieu glimlachte tevreden. ‘Ik ben blij dat je het mooi vind. Alleen de meubels moeten nog aangepast worden maar voorlopig doe ik het hiermee.’ Nicole onderbrak hem meteen. ‘Nee, de meubels die je nu hebt zijn fantastisch, Matthieu! Het zou zonde zijn om ze weg te doen!’ Verbaast keek hij haar aan. Zijn mondhoek ging omhoog en vormde een glimlach op zijn gezicht. ‘Vindt je het mooi?’ Toen ze knikte ging hij verder. ‘Ik vind het ook wel iets hebben. Kom, dan laat ik je de rest van het huis zien.’ Hij stond op en pakte haar hand in de zijne. De woonkamer en keuken besloegen de ganse beneden oppervlakte van de schuur. Op de verdieping bevonden zich twee ruime kamers en een badkamer. Eén van de kamers was omgevormd tot sportkamer. Hier hing nu de bokszak en lagen de gewichten tegen de muur. De andere kamer was zijn slaapkamer. Er stond een groot bed met nachtkastjes die niet bij elkaar hoorden. Tegen de muur stond een grote kleerkast die hij zelf gemaakt had. Nicole was er zeker van dat geen enkele man die kleerkast gevuld kreeg. Ze vermoedde dat hij niet op haar kleine flat zou passen. Nadat ze de kamer had bewonderd, draaide ze zich om en keek ze zijn ogen. Zo stonden ze een tijdje naar elkaar te staren. Tot Matthieu zichzelf tot orde riep en zijn blik van haar afwendde. Heel even bleef ze beduusd achter terwijl Matthieu zich omdraaide en weer naar beneden ging.

Toen Nicole even later zelf beneden kwam stond hij door het raam naar buiten te staren. ‘Nicole, misschien moeten we even praten.’ Aan de toon van zijn stem te horen, wist ze niet of ze hier wel zin in had. Ze ging in één van de sofa’s zitten en nam een kussen dat ze beschermend voor haar buik hield. ‘Waar wil je over praten Matthieu?’ Hij draaide zich om zodat hij haar kon aankijken. De manier waarop ze naar hem keek was kwetsbaar. Ze hield het kussen als een schild vast, zag hij. Langzaam kwam hij dichterbij. ‘Over wat er daarstraks gebeurt is. Misschien moet je me meer vertellen over de tijd die jullie samen hebben gehad.’ Nicole keek hem aan en ze wist dat dit heel moeilijk voor hem moest zijn. Ze kon zich niet voorstellen dat hij graag over haar ex zou praten. ‘Lucas is altijd al jaloers geweest. Zelfs al hield hij niet van mij, toch bezag hij mij als zijn eigendom. Blijkbaar is dat niet veranderd want daarstraks zei hij me dat hij niet wil dat ik een relatie begin met jou.’ Nicole hield haar blik op de grond gericht, niet zeker van hoe Matthieu hierop zou reageren. Er was nooit gesproken over een relatie tussen hen beiden. Ze hadden af en toe een afspraakje maar nadat hij bij haar was blijven slapen, hadden ze niet meer gevreeën. Buiten wat kussen had hij haar zelfs niet meer aangeraakt. ‘Ik denk niet dat je nog bang voor hem hoeft te zijn. Ik heb hem héél duidelijk gemaakt dat hij je met rust moet laten.’

Hij ging naast haar zitten op de bank en tilde haar kin op zodat ze hem aankeek. ‘Hebben wij dan een relatie, meisje?’ Zijn ogen hadden een hypnotiserend effect op haar en vanbinnen maakte haar hart salto’s. ‘Alleen als jij dat wilt.’ Haar stem haperde en haar antwoord kwam er eerder als een fluistering uit. Zijn ogen boorden zich in de hare terwijl hij tergend langzaam dichterbij kwam om uiteindelijk zijn lippen op de hare te zetten. Matthieu nam haar gezicht in zijn handen en brak zijn kus af met een grom die achter in zijn keel te horen was. ‘Meisje, jij bent zowat het enige dat ik in mijn gedachte heb tegenwoordig. Dus ja, dat zie ik zeker zitten.’ Er brak voor het eerst sinds hij de praktijk was binnengevallen een echte glimlach door op haar gezicht. Het viel hem op dat er enkele sproeten op haar neus stonden. Hij kon zien dat ze een geeuw onderdrukte. Het was dan ook een zéér bewogen dag geweest. ‘Kom, ik kan zien dat je moe bent.’ Hij nam haar hand en trok haar recht. ‘Als je wil dan kan je de kamer voor jou alleen hebben.’ Het was geen vraag geweest. Hij gaf haar de keuze en liet haar het tempo bepalen. Nicole slikte even toen ze hem aankeek. ‘Je hoeft niet op de bank te slapen, Matthieu.’ Oké ze hadden al gevreeën samen maar hij was er niet zeker van geweest of ze in één bed met hem wilde slapen. Slapen, iets anders zou er niet gebeuren deze avond. Al moest hij toegeven dat het hem heel wat wilskracht vergde, hij zou een heer zijn.’ Uit haar tas nam ze een nachthemd en ging er mee naar de badkamer. Hij vroeg zich af wat voor nachthemd zij zou dragen. Zou het zo’n ouderwets ding zijn? Of eerder iets sexy? Zelf was hij gewoon om in boxershorts te slapen en hij zag niet in waarom hij daar verandering in zou brengen. Toen ze even later de kamer weer binnenkwam lag hij al in bed. Ze zag er ietwat onzeker uit. Matthieu had het kunnen weten. Ze droeg het soort nachthemd dat zijn oma had gedragen. Al moest hij toegeven dat Nicole er ietwat aparte versie van maakte. Eén blik op haar zorgde ervoor dat hij op onderzoek wilde gaan naar wat er onder het nachthemd verborgen zat.

Zijn ogen gingen over haar lichaam en lieten er een spoor van hete speldenprikjes achter. Ze had thuis met opzet dit nachthemd gekozen om een barrière tussen hen in te houden. Maar nu ze hier stond, besefte ze dat ze zich daarin vergist had. Ze liep onvast op haar benen op het bed af en kroop onder het dekbed. Zijn ogen hadden zich van haar lichaam naar haar lippen verplaatst. Het blauw van zijn irissen leek donkerder te worden terwijl ze er naar keek. Ze schoten heen en weer tussen haar mond en haar ogen. Niet in staat te reageren, bleef ze stil liggen en staarde ze hem aan. Het duurde een eeuwigheid. Tot hij zijn keel schraapte en haar welterusten wenste.