HOOFDSTUK 18 (pag. 100 - 104)

Achttien

 

Nicole werd wakker met een barstende hoofdpijn. Het voelde alsof er op haar hoofd gehamerd werd. Ze probeerde haar ogen te openen maar haar oogleden wogen zo zwaar dat Nicole ze niet omhoog kreeg. Beelden van Matthieu die er angstaanjagend kil en meedogenloos uitzag streden met beelden van de Matthieu die ze kende, stoer vanbuiten maar zacht en hartstochtelijk aan de binnenkant. Ze hoorde mensen zachtjes praten en vroeg zich af waar ze was. Het leek wel alsof er watten in haar hoofd zaten en het nadenken haar daardoor werd verhinderd. Haar onderlichaam voelde koud aan en er waren duidelijk mannen aan het praten. De stemmen dreunden als een zware bas in haar hoofd. Lieten ze haar nu maar gewoon met rust zodat ze verder kon slapen! Even vroeg Nicole zich af of ze haar gedachten hadden kunnen horen want een warme deken werd over haar gelegd waardoor de koude verdreven werd. Ze liet zich opnieuw aangenaam meedrijven in een slaap waar niets of niemand haar kon raken.

Het was Matthieu niet ontgaan dat Nicole aan het wakker worden was. De dokter had hem verzekerd dat de baby in goede gezondheid verkeerde en dat Nicole enkel rust nodig had. Maar van dat laatste was hij zelf ook al van op de hoogte geweest. Soms kon het menselijk brein niet direct verwerken wat het had gezien. Dan kan het gebeuren dat het lichaam in rust gaat tot wanneer ons brein alles weer op orde heeft. Nu hij Nicole haar ogen had zien bewegen, wist hij dat ze bijna zover was om wakker te worden. Hij zette zich naast het bed en nam haar hand vast.

De krekels, samen met de geur van vers afgesneden lavendel, waren de eerste gewaarwordingen toen ze wakker werd. Met haar ogen gesloten, kon ze voelen dat er iemand haar hand vasthield en er met een duim over de rug van haar hand gewreven werd. Toen ze haar ogen opende, zag ze Matthieu naast het bed zitten.

‘Hallo slaapkop.’ Hij knipoogde naar haar en ze besefte dat hij dat nog nooit eerder naar haar gedaan had. Nicole zag dat ze in het bed van Matthieu lag en vroeg zich af hoe dat ook al weer kwam. Hij moest de verwarring op haar gezicht gelezen hebben want hij probeerde haar meteen gerust te stellen. ‘Geen zorgen meisje, je hebt hier liggen slapen. Je had rust nodig.’ Weer kon ze niet bedenken waarom ze rust nodig zou kunnen hebben. ‘Waarom had ik dan rust nodig Matthieu?’ Matthieu stond op en liep tot bij het raam om daarna direct weer naast haar te komen zitten. Opnieuw nam hij haar hand in de zijne. ‘Nicole weet je nog dat we naar de middeleeuwse feesten zijn geweest?’ Hij sprak nog niet over de rest, omdat hij wilde dat ze er zelf achter zou komen. Eerst schudde ze ontkennend haar hoofd maar al vrij snel zag hij dat ze het één voor één terug voor zich zag. ‘Je bent gekomen…’ Nicole keek hem aan met een krop in haar keel. ‘Natuurlijk ben ik gekomen Nicole! Hoe zou ik kunnen wegblijven?’ Er stonden waterpoelen in haar ogen die dreigden over te lopen. ‘Niet doen meisje. Niet huilen, alles is goed afgelopen.’ Hij ging met de rug van zijn hand over haar kaak en ving zo een dikke traan op. ‘Heeft Lucas jou geraakt?’ Haar ogen zochten Matthieu zijn lichaam af op zoek naar sporen van verwonding. ‘Nee, hij heeft zelfs geen enkel schot gelost. Ik heb hem in zijn been geschoten en vanuit de helikopter hebben ze hem neergeschoten.’

Na deze woorden hield Matthieu Nicole zorgvuldig in de gaten om haar reactie te peilen. ‘Welke helikopter?’ Matthieu vertelde haar dat Frederic naar de basis in Bordeaux had moeten bellen van hem. En dat zijn collega’s hem ter hulp waren gekomen. ‘Heb jij die baxter gestoken Matthieu?’ Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze hem vragend aan. ‘Ik heb er wel degelijk enkele jaren geleden een opleiding voor gekregen doc.’ Met een jongensachtige glimlach keek hij op haar neer. Nicole probeerde een geeuw te onderdrukken was het Matthieu niet ontgaan. ‘Rust nu maar een beetje. Als je straks wakker bent en je voelt je sterk genoeg, dan kan je beneden in de sofa zitten.’ Hij stond al bij de deur toen ze hem riep. ‘Matthieu, ik ben blij dat jij het fatale schot niet hebt moeten nemen.’ Hij reageerde meteen. ‘Ik zou het wel genomen hebben meisje!’ Ze knikte en keek hem met een meelevende blik aan. ‘Dat weet ik.’ Daarna trok hij de deur achter zich dicht.

Hij had zelf in de sofa liggen slapen toen hij wakker schrok omdat er beweging was op de bovenverdieping. Met de slaap nog in zijn ogen liep hij de trap met  twee treden tegelijk op. Eén snelle blik in de slaapkamer vertelde hem dat het bed leeg was. De baxter hing nog op zijn plaats maar de naald hing verloren heen en weer te zwiepen tegen de muur. Van de kamer liep hij door naar de badkamer, waar Matthieu haar gehurkt voor het toilet vond. Het was bijna routine geworden om haar lange haren opzij te houden en vervolgens met een washandje over haar voorhoofd te gaan. Zodra ze weer rechtkwam liet hij haar los en stapte opzij.

Het was als een mokerslag allemaal teruggekomen. Op het ogenblik dat Nicole was wakker geworden had ze zich misselijk gevoeld. Ze had gelijk terug geweten hoe dat kwam. Waarom had ze er eerder die dag niet aan gedacht? Was ze zo van de kaart geweest? De manier waarop Matthieu haar haren opzij hield en haar voorhoofd afveegde, voelde zo vertrouwd dat het haar beangstigde. Maar zodra ze rechtkwam , werd alle lichamelijk contact verbroken. Hij nam haar ietwat afstandelijk op, zag ze. Het bezorgde haar alleen maar meer twijfels. Maar ze zou haar angst onder ogen moeten zien en met hem praten.

‘Matthieu, kunnen we praten?’ Haar stem klonk niet zo vast als ze wilde en ze wist niet of hij haar überhaupt wel had gehoord, want hij liep naar de kamer en draaide de druppende baxter dicht. Net toen Nicole haar keel wilde schrapen om zijn aandacht te trekken, draaide hij zich om en boorden zijn ijzig blauwe ogen zich in de hare. Nog nooit hadden zijn ogen zo’n koude kleur gehad. ‘Laten we beneden gaan zitten.’ Zijn stem klonk schor en ze vroeg zich af waarom hij zo tegen haar deed. Als hij nu al boos was, wat zou zijn reactie dan wel niet zijn wanneer ze hem over de baby vertelde? Ze volgde Matthieu naar beneden waar hij gebaarde dat ze in een sofa moest plaatsnemen. Zelf zette hij zich op een stoel tegenover haar en strekte zijn lange benen voor zich uit.

‘Vertel maar, wat moet je me vertellen?’ Het viel haar op dat hij haar niet meer bij haar koosnaam noemde. Ze nam een van de kussens die op de sofa lagen en hield hem als een schild voor haar buik. ‘Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen…’ Matthieu kruiste zijn armen voor zijn borst en liet een onderdrukte zucht ontsnappen. ‘Meestal is het begin de beste plek om te starten.’ Hij ging het haar zeker niet makkelijk maken. Matthieu zag hoe ze haar ogen neersloeg en had al bijna spijt dat hij het haar moeilijker maakte door niet te zeggen dat hij al wist dat ze zwanger was. 

Met een bibberstem ging ze van start. ‘Je moet weten dat wat ik gedaan heb, ik deed omdat ik dacht dat dat het beste was voor ons beiden. Toen ik telkens misselijk was heb ik op aanraden van Emilie een zwangerschapstest gedaan. Wat ik helemaal niet verwachtte, was dat hij positief was.’ Nicole keek op en kon de uitdrukking op het gezicht van Matthieu niet benoemen. Hij leek niet geschokt, boos of zo. Hij zei niets, stond op en beende naar buiten. Nicole bleef zitten waar ze zat en liet haar tranen de vrije loop. Ze had het beter aangekund als hij was uitgevlogen tegen haar. Maar hem te zien buiten gaan, zonder haar een blik te gunnen, deed haar meer pijn dan verwacht. De situatie was triest want hoewel haar hart pijn deed wist ze ergens wel dat Matthieu alle recht had om zo te reageren. De man had zijn leven voor haar gewaagd! En zij had zo maar even de wetenschap van hun baby achtergehouden voor hem. Met het schaamrood op haar kaken bleef ze zitten tot ze eindelijk de deur zag open gaan.