HOOFDSTUK 15 (pag. 88 - 90)

Vijftien

 

Emilie kwam totaal over stuur aanlopen. Frederic die naast Matthieu stond nam haar in zijn armen en wilde haar kalmeren. Emilie wrong zich los en trok aan de arm van Matthieu. ‘Hij heeft haar! Hij heeft haar meegenomen! Matthieu doe iets!’ Een ijzige kalmte overspoelde hem. Zijn hoofd ging anders werken en alle geluid van omstanders viel weg. Het leek wel alsof hij in de woestijn stond met al zijn zenuwen tot het uiterste gespannen. Klaar voor al wat komen ging. Even flitste het kinderlijke gezichtje voor zijn ogen maar nog voor hij met zijn ogen had kunnen knipperen was het beeld verdwenen. Er was geen tijd voor emotie of gevoelens. Een helder hoofd en gezond verstand was wat hem nu kon helpen. Matthieu was gefocust op Emilie en de informatie die zij hem gaf. Lucas had Nicole meegenomen maar niemand wist naar waar. “Hoog en droog in Malaucène” was het enige dat hij had gezegd, volgens Emilie. Emilie vertelde dat Lucas een wapen bij zich had waarmee hij Nicole had bedreigd.

Matthieu zijn kaakspieren spanden zich op. Lucas zou de prijs betalen, dat was een zekerheid voor Matthieu. Hij zei tegen Frederic dat Lucas haar waarschijnlijk had meegenomen naar de ruïne van het oude fort in Malaucène. Het was slechts een vermoeden, maar iets beters kon hij op dat ogenblik niet verzinnen. Daarop draaide hij zich om en baande zich een weg door de menigte om tot bij zijn Jeep te geraken. Frederic had duidelijk wat tijd nodig om te begrijpen wat er aan de hand was. Hij voelde instinctief aan dat hij Matthieu moest volgen, maar kon nog niet goed bevatten wat er allemaal aan het gebeuren was. De twee mannen namen de Jeep van Matthieu en Emilie zou achter komen met de wagen van Frederic. Onderweg legde Matthieu kalm, maar met een toon die geen tegenspraak duldde, uit wat hij van plan was.

De ruïne van het oude fort was enkel te bereiken via een oude stenen trap waarvan de treden oneffen en bij nat weer gevaarlijk glad waren. Eenmaal boven had je een prima uitzicht over het dorp en de omgeving. Nicole probeerde aan de greep van Lucas te ontsnappen maar het enige wat haar dat opleverde was een nieuwe woede uitbarsting. Ze bezeerde haar knie wanneer ze struikelde over een uitstekende steen in een van de treden. Ze was zich pijnlijk bewust van het pistool dat hij tegen haar rug duwde. Tegelijkertijd vroeg ze zich af hoe het kwam, dat deze man die ze ooit gedacht had te kennen, zo veranderd kon zijn. Boven stonden drie grote houten kruisen. Lucas zei haar dat ze daar kon gaan zitten en haalde een rol tape boven. Nicole begon te panikeren toen ze doorhad wat hij van plan was. ‘Doe geen domme dingen Lucas. We kunnen praten.’

Maar de blik van Lucas was ijskoud toen hij haar aankeek. ‘Jij hebt me verraden Nicole. Je hoort bij niemand anders te zijn! Je bent van mij! En geloof me, als ik je niet kan hebben, dan kan niemand je hebben!’ Zijn grimmige lach die volgde maakte Nicole misselijk van angst. Diep vanbinnen hoopte ze dat Matthieu haar op tijd zou kunnen vinden. Ze wist dat hij naar haar op zoek zou gaan van het ogenblik dat Emilie hem zou verwittigen. Ze vroeg zich af of hij ook zou weten waar hij haar moest gaan zoeken. Ondertussen nam Lucas haar twee armen en trok ze achter haar rug, rond het houten kruis. Hij tapete haar handen vast aan elkaar, terwijl er bittere tranen over haar wangen liepen. Haar gedachten gingen naar de baby die ze in zich droeg. Nicole wilde haar kind ten alle prijzen beschermen en dus betwijfelde of het verstandig was om Lucas van de baby op de hoogte te brengen. Wel wist ze dat ze moest drinken. Ze zat weer in de zon en haar keel leek wel van schuurpapier. ‘Lucas zou je me een beetje water kunnen geven alsjeblieft?’ Lucas keek haar minachtend aan en trakteerde haar op een grijns die al zijn tanden ontblootte.

Ze voelde haar maag keren bij die aanblik en draaide haar hoofd naar opzij voor ze begon te braken. ‘Wat krijg je nu! Waar zadel je me mee op? Dacht je dat ik nu medelijden zou krijgen?’ Lucas was met twee grote stappen bij haar en sloeg met de kolf van zijn pistool tegen haar kaaksbeen. Door de slag sloeg Nicole met haar hoofd tegen het hout van het kruis waar ze aan vastgemaakt zat. Haar kaak leek in brand te staan. Een stekende pijn verspreidde zich naar haar oog. Achter in haar nek voelde ze een straaltje bloed naar beneden lopen. Lucas scheurde een stuk van de tape en plakte die over haar mond. De walgelijke smaak van haar braaksel proevend sloot ze haar ogen en liet ze haar hoofd hangen. Nicole had het gevoel dat alles nu snel voorbij zou zijn. Ze hoopte maar dat het geen pijn zou doen als ze stierf. Er was maar een gedachte die door haar hoofd ging. En dat was Matthieu. Ze was dankbaar dat hij in haar leven was verschenen. Dat ze een kind van hem droeg was het mooiste wat hij haar had kunnen schenken. Nu betreurde ze haar beslissing dat ze hem niets over de zwangerschap had verteld.