HOOFDSTUK 14 (pag. 83 - 87)

Veertien

 

Nicole had afgesproken dat ze met Frederic en Emilie mee kon rijden naar Le Barroux. Veel zin om de hele dag vrolijk rond te lopen had ze echter niet. Naast het feit dat ze zich regelmatig misselijk voelde, liep ze de hele tijd aan Matthieu te denken. Ze keek tegen een weerzien met Matthieu op. Hij bezat het vermogen om los door haar heen te kijken. En ze was bang dat hij zou kunnen zien, wat de reden van haar afstandelijke houding tegenover hem was. Emilie en Frederic pikten haar iets na de middag op en samen reden ze naar Le Barroux, een kleine deelgemeente van Malaucène.

Eigenlijk was het een kasteel dat op de top van de heuvel was gebouwd. De rest van het dorp was rond het kasteel bebouwd. De wagens moesten noodgedwongen beneden geparkeerd worden. Ieder jaar werden de Middeleeuwse feesten massaal door de toeristen bezocht. Voor de bewoners van de streek betekende het een dag van zorgeloos vermaak. In de smalle straatjes stonden kraampjes opgesteld, waar allerlei handgemaakte souvenirs aan de man gebracht werden. Op het pleintje bij de kerk stond een Middeleeuws kampement opgesteld. Om het uur werd er een gevecht geënsceneerd waar steeds veel belangstelling voor was.

De klim naar boven viel Nicole zwaarder dan ze had verwacht. Het zweet parelde op haar voorhoofd en ze hoopte dat ze snel boven waren zodat ze een flesje water voor zichzelf kon kopen. Af en toe steun zoekend bij een huisgevel, moest ze toegeven aan zichzelf dat ze onvast op haar benen stond. Maar ze was te trots om er iets over te zeggen. Toen Emilie omkeek omdat Nicole achterop geraakte stuurde ze Frederic alvast vooruit en volgde in een trager tempo met Nicole. Boven aangekomen zagen ze enkele collega’s van Frederic staan en Matthieu.

Het was voor Matthieu al tien jaar geleden dat hij hier was geweest. Toen hij in het leger zat, was er geen tijd voor die dingen. Wanneer hij dan eens met verlof thuis was, bleef hij liever bij zijn vader. Er was geen vrouw in zijn leven geweest aan wie hij zijn tijd wilde besteden. Op een paar losse flirten van één nacht had hij niemand gekend die hij de moeite waard vond om zijn aandacht aan te geven. Maar nu lagen de zaken anders wist hij. Wanneer hij juist was beginnen beseffen dat Nicole onder zijn huid zat, kon hij niet meer zeggen. Wat hij wel kon zeggen, was dat hij deze dagen alleen nog maar aan haar kon denken. Hij wist niet waarom ze hun afspraak had afgezegd en was zelfs zenuwachtig geweest tegen dat het tijd was om naar de middeleeuwse spelen te vertrekken. Voor zichzelf had hij beslist dat ze die dag zouden moeten praten met elkaar.

Nicole zag er niet goed uit vond hij. Ze was bleek en had donkere kringen onder haar ogen,  Matthieu vermoedde zelfs dat ze was afgevallen. Al kon hij dat niet met zekerheid zeggen omdat ze weer van die losse, alles verhullende kledij had aangetrokken waar hij zo’n hekel aan had. Alleen haar haren had ze losjes omhoog gestoken, met hier en daar een lok die ontsnapt was. Hij zag hoe ze steun moest zoeken bij de huisgevel. Het liefst van al had hij haar opgepakt en mee naar huis genomen. Het was overduidelijk dat ze zich groot wilde voordoen terwijl ze eigenlijk rust nodig had. Matthieu probeerde zijn aandacht op de rest van de groep te richten maar dat bleek moeilijker dan gedacht. Vanuit zijn ooghoek zag hij haar staan en volgde hij al haar bewegingen. Bij de bar, die in het centrum van het dorp stond, nam iedereen iets te drinken. De meesten onder hen een biertje of een glas wijn. Zelf hield hij het bij frisdrank. Tot zijn opluchting zag hij dat Nicole een flesje water bestelde. Hoe het kwam wist hij niet, maar op de één of andere manier leek het hem niet verstandig als ze nu alcohol zou drinken.

Nicole stond te bibberen op haar benen. Ze keek rond of ze nergens een krukje zag staan bij de bar, maar tot haar teleurstelling bleek dat niet het geval te zijn. Morgen zou ze een bloedafname moeten doen om te controleren of ze een vitamine tekort had. Ze wist dat veel zwangere vrouwen daar wel eens last van hadden. Plots viel haar oog op een laag muurtje aan de overkant van de weg. Ze baande zich een weg door de massa toeristen die slenterend het dorpje afschuimden. Met een zucht van verlichting liet ze zich op het muurtje zakken. De zon brandde genadeloos op haar huid, maar ze was zo blij dat ze niet langer op haar benen hoefde te staan dat ze het stroompje zweet er met plezier bijnam. Met haar ogen dicht zat ze daar, terwijl ze zichzelf vervloekte dat ze überhaupt was meegekomen met Frederic en Emilie. Ze had zich niet moeten laten ompraten door hen. Plotseling voelde ze dat de verschroeiende zonnestralen haar huid niet meer konden raken. Ze opende haar ogen en keek op om te zien wie daar de reden van was.

Matthieu keek op haar neer met een vriendelijke blik in zijn ogen. Haar keel werd dichtgesnoerd simpelweg door hem in de ogen te kijken. Het leek wel alsof ze verraden werd door haar eigen lichaam. ‘Als je hier nog lang blijft zitten, dan ben je gaar tegen de tijd dat je naar huis gaat, meisje.’ Ze kon enkel knikken. Uit haar keel kreeg ze geen woord. Matthieu had een kleine rugzak over zijn schouders hangen en haalde er prompt een tube zonnecrème uit. ‘Hier gebruik deze maar.’ Met bevende handen nam ze de tube aan. Zijn hand omklemde de hare en hij liet zich naast haar op het muurtje zakken. ‘Is alles goed met je meisje? Kan ik iets doen voor je?’ Met zijn vrije hand streek hij een lok haar uit haar gezicht en daar waar zijn vingertoppen haar wang raakten, leken ze een brandend spoor achter te laten. Nicole dwong zichzelf te antwoorden. ‘Ik ben alleen moe, dat is alles.’ Hij keek haar bedenkelijk aan en trok één wenkbrauw op. ‘Er is meer aan de hand dan alleen maar wat moe zijn meisje. Ik ben geen dokter, maar zelfs ik zie dat er iets niet juist is.’

Hun gesprek werd overstemd door een enorm rumoer, dat vergezeld werd door het geluid van de trommels die de naderende stoet aankondigden. Achter hen begon de fanfare te spelen en voordat Matthieu haar tegen kon houden stond Nicole recht en ging ze naast Emilie staan. Hij kon zichzelf wel voor de kop slaan. Waarom pakte hij de zaken verkeerd aan als het over haar ging? In de meest gevaarlijke gebieden was hij de man geweest die zijn collega’s naast hun wilden hebben. Maar bij Nicole wist hij niet hoe hij moest handelen! Belachelijk! Hij draaide zich om naar de fanfare in de hoop dat hij zijn frustraties op hen kon overbrengen. Matthieu had er op dat moment geld voor over als ze daardoor valse noten zouden beginnen spelen.

Nicole had de storing van de aankomende stoet aangegrepen als perfect excuus om op de vlucht te slaan. Eén onoplettend ogenblik en ze was van het muurtje opgestaan en had bij Emilie haar toevlucht gezocht. Wel had ze nog steeds de zonnecrème van Matthieu in haar hand. Die zou ze later wel terug bezorgen, dacht ze. Samen met Emilie zochten ze een plekje in de schaduw. Op die manier schepten ze meer afstand tussen haar en Matthieu. De stoet kwam voorbij en ze zag mensen die als pestlijders verkleed gingen. Anderen gingen met een ratel voorop om aan te kondigen dat er pestlijders op komst waren. Door de stoet door kwam een man op hen af lopen. Nicole stootte Emilie aan en keek met angst naar het gezicht van Lucas.