Hoofdstuk 9 (pag. 73-81)

ZIJ

 

Vaag werd ze zich bewust van de aangename warmte tegen haar lichaam. Toen ze zich wilde omdraaien voelde ze dat  iemand haar vast hield. Frederic! Meteen was ze wakker. Hij had gedaan wat ze hem gevraagd had. Heel de nacht moest hij haar vastgehouden hebben terwijl ze sliep. De herinnering aan de dag daarvoor kwam nu ook terug. De brand, alles was weg volgens Frederic. Ze probeerde een idee te krijgen van wat dat allemaal met zich mee zou brengen. Ze had hier wel werk, en ze kon nog even verder dankzij de verkoop van haar ouderlijk huis. Maar het was niet haar bedoeling geweest om daar nu al aan te komen. Ze sloot haar ogen, probeerde de gezichten van haar ouders voor te stellen. Ze lachten haar toe zoals ze dat vroeger altijd gedaan hadden. Emilie probeerde zich zich te bewegen onder zijn arm die zwaar op haar leunde. Na even lukte het haar om zich naar hem toe te draaien. Ze keek toe hoe hij zijn ogen opende. Nog een beetje slaperig keek hij haar aan. ‘Heb je lekker geslapen Emilie?’ Zelf zag hij er nog moe uit vond ze. ‘Ja, ik heb heel de nacht doorgeslapen. Dat had ik nooit verwacht. Bedankt dat ik hier mocht slapen.’ Ze kuste hem zacht op de mond. Hij stopte de wildste haren achter haar oor. ‘ Het spreekt vanzelf dat je hier mag slapen. Dat hoort geen moeilijke vraag voor jou te zijn.’ Even dacht ze terug aan haar dilemma toen ze op haar kamer had gezeten. Ze had zich alleen gevoeld zonder hem. Maar had ook aan zijn reactie op haar badlaken moeten denken. ‘Ik dacht dat het misschien vervelend voor jou was als ik hier zou liggen slapen.’ Ze zag hem zijn wenkbrauwen op trekken. Hij kuste haar op het puntje van haar neus. ‘Vervelend, dat nooit! Hoe kan ik het nu vervelend vinden als jij naast mij ligt te slapen.’ Hij moest er bij lachen en leek plots veel jonger vond ze. Ze keek hem aan en was zo blij dat ze hem had leren kennen. Hier met hem liggen praten voelde goed. ‘Heb jij goed geslapen Frederic? Je ziet er nog moe uit.’ Hij ging met zijn handen door zijn haren en schudde zijn hoofd. ‘Nee, liefje, ik ben pas in de vroege uurtjes ingedommeld. Ik heb de hele nacht liggen nadenken… Ik zou zelf willen gaan kijken tussen het puin. Misschien vind ik nog iets waar de kommandant over ziet.’ Ze ging rechtop zitten. Keek de kamer rond terwijl ze haar woorden probeerde te formuleren. ‘Frederic, ik vind het verschrikkelijk dat ik alles kwijt ben. De foto’s en de ring, bedoel ik. Maar toen jij gisteren vertrokken was, heb ik doodsangsten uitgestaan. Ik was bang om jou te verliezen. Ik begrijp zelf niet goed hoe dat op zo’n korte tijd kan gebeuren, maar zo voel ik me wel. Ik was bang om jou!’ Hij kwam nu zelf ook rechtzitten. Sloeg zijn arm rond haar en trok haar dichter tegen zich aan. ‘Liefje, je hoeft niet bang te zijn, wij kijken echt wel uit. Het is mijn werk en ik werk niet samen met macho’s. Gisteren zijn we zelfs niet naar binnen gegaan. We hebben enkel nog geblust en de omgeving vuurvrij gehouden.’ Het maakte voor haar niet veel verschil. Ze kon er niet zo luchtig over doen en ze betwijfelde of het ooit zou wennen. ‘Wat dacht je ervan, als ik koffie ga maken voor ons en ondertussen kan jij de badkamer gebruiken als je wilt. Er liggen propere handdoeken in het rek naast de douche’ Hij wees naar een deur aan de andere kant van de kamer. Ze stapte uit bed en zag hoe hij zijn blik op haar liet rusten. Onbeweeglijk bleef ze staan en keek hem aan terwijl zijn ogen over shirt naar de pyjamabroek en weer omhoog gingen. Ze kon niet meer nadenken en wist niet of ze iets moest zeggen. Ze kon niet anders dan wachten op zijn reactie. ‘Ga naar de badkamer liefje. Het is nu niet het juiste moment om dit te doen.’ Zijn stem klonk hees. Opgelucht dat ze nu weer een beetje kon nadenken draaide ze zich om en liep naar de badkamer. Emilie draaide de warmwaterkraan in de douche open en liet de hete waterstalen op haar lichaam inwerken. Ze bedacht dat ze wel iets moest gaan doen aan het feit dat ze er zo hulpeloos had bijgestaan daarnet. Ze wilde weten wat te doen en hoe ze moest reageren op hem. Vermoedelijk kreeg hij niet vaak vrouwen over de vloer want er stonden enkel mannenproducten in de badkamer. Maar waarschijnlijk zouden vrouwelijke gasten zelf hun toiletproducten wel bij hebben. Dat deed haar er aan herinneren dat ze nodig moest gaan shoppen. Ze zou naast toiletartikelen om kledij en schoenen moeten. Nadat ze uit de douche kwam, werkte ze zich door haar lange haren met een kam die ze had zien liggen. Het was een hele klus en het resultaat was niet wat ze had gehoopt. Er was geen haardroger te bespeuren en dus liet ze haar haar zo drogen. Op de rand van het bed was haar kledij van de vorige avond gelegd, zag ze, met daarnaast een jogging van Frederic. Ze koos voor haar eigen jurk en ging de kamer uit op zoek naar de keuken. Emilie volgde haar neus die haar naar de koffie leidde. Ze zag Frederic net twee grote koppen koffie op tafel zetten. Hij haalde de melk die hij had warmgemaakt van het fornuis en zette die samen met de suiker op tafel. ‘Ik dacht al dat ik je hoorde uit de badkamer komen.’ Hij keek naar haar jurk en nam een flinke slok koffie maar hij zei er verder niks over. ‘Daarnet kreeg ik bericht dat Nicole en Fabienne zo dadelijk komen.’ Ze dronk van haar koffie en keek de keuken rond. Haar blik viel op zijn koffieapparaat. Het was een duur ding, daar was ze zeker van. ‘Een hebbedingetje. Ik ben dol op goede koffie.’ Ze zag dat hij naar het apparaat knikte terwijl hij haar een kom ontbijtgranen voorzette. Hij ging tegenover haar zitten en begon zelf ook te eten. ‘Ik krijg niet zo vaak gasten en mijn voorraadkast is niet zo goed gevuld vrees ik. Voor deze avond heb ik nog wel een paar pizza’s in de vriezer als dat voor jou goed is?’ Ze keek hem opgewekt aan. Hij zat blijkbaar niet te wachten op haar vertrek maar voor ze kon reageren werd er op de deur geklopt. Voordat hij de deur ging opendoen kuste hij haar op de mond. ‘Je wist toch wel dat je hier kon blijven, niet?’ Hij keek haar lachend aan en liep naar de deur. Nicole kwam met zakken beladen binnen. Fabienne had de doos die zij vast had aan Frederic gegeven. Beiden begroetten ze Emilie alsof ze haar al jaren kenden. Ze begonnen gezellig door elkaar te praten en Emilie kon zien dat het goede vriendinnen waren die elkaar waarschijnlijk al heel lang kenden. Frederic kwam naar haar toe en trok haar in zijn armen. ‘Ik denk dat ik jullie even alleen ga laten. Je bent hier thuis Emilie, als je iets wil neem je het gewoon oké? Ik blijf niet lang weg.’ Hij kuste haar, nam afscheid van Nicole en Fabienne en vertrok.

‘Dat is nou eens een man die op de vlucht slaat!’ Nicole stond zelf te lachen om wat ze had gezegd en Fabienne en Emilie moesten er ook om lachen. Nicole was duidelijk gewend aan het koffieapparaat en zette voor haar en Emilie een verse kop. De ketel met water ging op het vuur voor de thee van Fabienne en die toverde een doos koekjes uit één van de zakken die ze hadden bijgehad. ‘Ik heb voor een heel ongezonde knabbel gezorgd. Maar ze zijn gewoon heerlijk en ik denk dat de baby ervan houdt.’ Ondertussen zette Nicole de doos die Frederic had gedragen op tafel. ‘Hier meid, alles wat je in de badkamer kan nodig hebben. Dan heb je je eigen spullen en hoeven je haren niet naar de shampoo van mijn broer te ruiken zoals nu.’ Fabienne stopte snel een koekje in haar mond en deed de dichtstbijzijnde zak open. ‘Ik pas niet meer in deze kleren en ik vermoed dat ze uit de mode zullen zijn wanneer ik terug op mijn gewicht zit. Dus kan je deze gerust hebben. Er zit ook lingerie in, maar die zijn we deze voormiddag gaan halen voordat de winkel dicht ging. Ik hoop dat we goed gegokt hebben.’ Emilie had dit niet verwacht! Ze kende deze vrouwen nog maar net en ze deden al zoveel voor haar. In al die ellendige jaren had er nooit één van haar vriendinnen haar zo bijgestaan. ‘Ik ben jullie heel dankbaar. Ik vraag me af wat het is met de mensen in dit dorp. Zijn jullie altijd zo behulpzaam?’ Het was Nicole die haar als eerste antwoordde. ‘Hier kent iedereen, iedereen en dan gebeurt dat vrij automatisch. Maar jij bent ook wel een beetje speciaal natuurlijk! Het is overduidelijk dat Frederic stapel op je is!’ Ze bespraken de brand nog even en het feit dat Frederic daar gisteren was naartoe gesneld, was voor beide vrouwen alleen maar een teken van zijn liefde voor Emilie. Toen de doos koekjes leeg was namen ze afscheid van Emilie en lieten haar alleen met de zakken kledij om door te snuffelen. Ze liet de doos op de keukentafel staan en ging met de twee tassen naar de slaapkamer. Ze bekeek een hoop t-shirts en shorts, sorteerde ze en legde ze op stapeltjes op de grond. Eindelijk kwam ze bij de lingerie die ze gekocht hadden. Ze haalde de verpakking er af en besloot het meteen te passen. Haar jurk van de avond ervoor deed ze uit en samen met haar ondergoed legde ze het op een stapel voor de was. De nieuwe slip die ze aantrok paste perfect. Ze zocht een bijpassende beha en stond ervan versteld hoe goed Fabienne en Nicole haar maat hadden kunnen raden. Ze draaide rond om te kijken welke short ze zou aantrekken en schrok zich een hoedje toen ze Frederic in de deur zag verschijnen.

HIJ

 

Hij was binnengekomen in een lege keuken. De doos die hij eerder die dag had binnengedragen stond open op de keukentafel. Hij wierp er een blik in en zag allerlei vrouwenspullen. Make-up, een haardroger, maandverband, noem maar op: het zat er bij en het waren beslist dingen die hij nog nooit in huis had gehad. Waarschijnlijk zou Emilie dat allemaal in de badkamer nodig hebben. Hij nam de doos en ging door de gang naar zijn kamer. Hij hoorde haar zacht neuriën wanneer hij door de gang liep en bedacht dat het bezoek van zijn zus en Fabienne haar blijkbaar had goedgedaan. Als de deur van de kamer was dicht geweest was hij nooit zomaar binnengestapt. Hij bleef in het deurgat staan en kon zelfs uit beleefdheid zijn ogen niet van haar afwenden. Ze zag er prachtig uit! Zelf keek ze hem aan en net zoals die ochtend stond ze zo stil als een standbeeld. Rond haar blote voeten lagen verschillende stapels kledij die ze blijkbaar had gesorteerd. In haar handen hield ze een lege verpakking die vermoedelijk bij de lingerie hoorde die ze had aanhad.

Iedereen had een limiet en hij had de zijne nu wel bereikt. Alleen voor de vorige nacht al, moest er ergens een plaats zijn waar hij een medaille voor moed en zelfopoffering kon ophalen! Hij had ook gevoelens en ze dreef hem tot het uiterste zonder dat ze het zelf wist. ‘Emilie…’ Hij kreeg niet meer geluid uit zijn keel. Ze voelde droog en schor aan. Een paar tellen bleven ze elkaar zo aankijken. Toen leek ze een beslissing te nemen. Ze liet de lege verpakking vallen en zette een kleine stap in zijn richting om dan weer te blijven staan. Frederic voelde dat het nu aan hem was om te reageren en zette de doos die hij nog steeds vasthield op de grond en ging vlak voor haar staan. ‘Ben je hier zeker van liefje?’ Hij zou later dromen van de blik in haar ogen, wanneer ze, zij het met een lichte blos, naar hem op keek. ‘Ja.’ Het was niet meer dan een fluistering, maar het was voldoende voor hem. Hij kuste haar met een diep verlangen en hij merkte hoe ze hem terug kuste. Zijn handen gingen over haar rug naar beneden. Hij deed haar beha los en voelde haar reactie wanneer zijn hand haar borst omvatte. De tijd was gekomen om elkaar écht te leren kennen en hij wilde er voor haar een onvergetelijke ervaring van  maken. Iets wat in haar herinnering zou blijven hangen voor de rest van haar leven. En met alle liefde die Frederic in zich had, liet hij haar die middag heel teder zien dat er wel degelijk een hemel op aarde bestond.

Lang daarna lagen ze nog steeds tegen elkaar aan. Ze was ontspannen en bloosde niet meer zo erg wanneer hij naar haar keek. Ze vertelden elkaar verhalen over hun kindertijd en hun jeugd. Over de verwachtingen die ze hadden in hun leven en de teleurstellingen die reeds op hun pad waren gekomen. Tot hij plots haar maag hoorde knorren. ‘Volgens mij is het tijd om die pizza’s in de oven te gaan steken.’ Hij stapte uit bed en deed snel zijn kleren die naast het bed lagen terug aan terwijl hij kon voelen dat ze naar hem keek. Later in de keuken hoorde hij de douche lopen. Toen hij hoorde dat de kraan toegedraaid werd ging hij zelf ook naar de badkamer. Het was niet zijn bedoeling geweest om zo snel terug met haar te vrijen. Maar toen hij in de badkamer kwam stond ze, nog steeds naakt, voor hem. Zijn ogen zochten de hare en hij las er een verlangen in dat hij er voor het eerst kon vinden. Toen haar lichaam onder de warme waterstraal weer met het zijne versmolten was, besefte hij dat hij de gelukkigste man op de wereld was.

Het was nog en geluk dat de pizza's niet xaren aangebrand en toen ze eindelijk zaten te eten, vertelde hij haar wat hij was gaan doen terwijl Nicole en Fabienne er waren. ‘Ik ben naar jouw chalet geweest. Ze waren met de inspectie van de brandhaard bezig. Ik ben gaan zoeken tussen het puin en heb iets gevonden voor je.’ Hij haalde zijn portefeuille boven en haalde er twee foto’s uit die als bij wonder de brand hadden overleefd. Ze waren enkel aan de randen licht beschadigd. Toen hij twee tellen later een ring uit zijn broekzak haalde begon ze te huilen van geluk. ‘Er heeft nog nooit iemand zoiets liefs voor me gedaan!’ Hij zat tegenover haar en ze ging naar hem toe en vleide zich neer op zijn schoot. Ze hield hem de foto’s voor en terwijl de tranen over haar kaken liepen vertelde ze hem over haar ouders en hoe gelukkig ze altijd waren geweest samen. De ring hield ze in haar hand en ze bewonderde hem alsof ze het juweel voor het eerst zag. ‘Die ring hoor je te dragen liefje. Dan heb je je moeder altijd bij je.’ Ze kuste hem voor het eerst ongeremd en hij genoot ervan dat ze stilaan zelfvertrouwen kreeg. Ze aten hun pizza verder en genietend van de avond brak hij een fles wijn aan. Gezellig tegen elkaar gevleid zaten ze op de bank met hun glas wijn naar een film te kijken. Maar Frederic zou nadien niet meer kunnen vertellen waarover de film ging. Het enige wat door zijn gedachten ging, was dat voor hem deze hele dag in zijn geheugen gebrand zou staan en niet enkel het moment waarop hij haar had bemind.