Hoofdstuk 6 (pag. 46-52)

ZIJ

 

Het had niet in haar planning gestaan, maar ze had hem heel spontaan gekust op zijn kaak. En dat had hij niet zien aankomen, zoveel was zeker. Maar hij had zich niet teruggetrokken. Evenmin was het haar ontgaan dat hij de nadruk op dat ene woordje had gelegd, alsof enkel “zij” aan hem alles mocht vragen. Zijn woorden en de blik in zijn ogen hadden haar kriebels in haar buik bezorgd. Maar ze vond die kriebels eigenlijk helemaal niet zo erg. Ze genoot nog na van het fijne gevoel terwijl ze naar de overkant van de weg wandelde. Inderdaad, naast de bakker hing er aan de okerkleurige gevel een bordje waarop dokter Nicole Dubois aangekondigd werd, samen met de openingsuren van de praktijk. De blauwe luiken voor de ramen waren gesloten om de zon buiten te houden. Ze duwde de deur open en de koelte van de airco kwam haar tegemoet. Ze nam plaats op één van de stoelen in de wachtkamer. Er was een kleine balie met daarachter een gang die ongetwijfeld naar de praktijkruimte zou leiden. Ergens ging er een deur open en dicht en Emilie hoorde voetstappen dichterbij komen. Een jonge vrouw kwam vanuit de gang tevoorschijn. Met een brede glimlach stelde ze zichzelf voor. ‘Hallo, jij moet Emilie zijn. Ik ben Nicole. Kom maar met me mee, dan praten we in de praktijk.’ Nicole had net als haar broer donker haar. Alleen bereikte het hare net haar schouders. Nicole had steil haar daar terwijl dat van Frederic altijd op een prettig warrige manier scheen te vallen. Ze ging Emilie voor naar een kleine kamer die smaakvol was ingericht als dokterspraktijk. ‘Ga zitten, wil je graag iets te drinken?’ Emilie voelde de zenuwen door haar lichaam gieren. Dit was de allereerste keer dat ze op een echt sollicitatiegesprek was geweest. En al had ze net op een terras gezeten, haar keel was kurkdroog. ‘Een beetje water zou ik wel lusten’, zei ze. Nicole schonk voor hen beide een glas water in en ging weer achter haar bureau zitten. ‘Oké, mijn broer heeft behoorlijk wat reclame voor je gemaakt. Waarmee hij me eigenlijk wilde zeggen, dat ik wel gek moest zijn als ik je niet zou aannemen. Denk je dat het je zou lukken om in het Frans telefoons te beantwoorden? Mensen bellen vaak gewoon voor een beetje advies en maken pas een afspraak wanneer het probleem daarmee niet verholpen kan worden.’ ‘Ik durf niet zeggen dat er nooit een taalfout kan tussen zitten, maar over het algemeen lukt het Frans praten me heel goed.’ Emilie zag hoe Nicole een of ander officieel papier ondertekende en het haar overhandigde. ‘Ziezo, dan ben jij mijn reddende engel. Als het voor jou past mag je overmorgen starten. Je zou werken aan de wettelijk voorziene barema’s.’ Emilie was dolgelukkig! ‘Was dat alles? Ik had niet verwacht dat het zo vlot zou gaan!’ ‘Maar Emilie, Frederic had me alles al verteld wat ik moest weten over jou. Daarbij zou ik het me de rest van mijn leven nog beklagen wanneer ik de oorzaak zou zijn van jouw terugkeer naar België.’ Alsof ze niks speciaals had gezegd begeleidde ze Emilie mee naar de voordeur. Wanneer Emilie buiten stapte zag ze dat Frederic haar stond op te wachten bij de stoep. Toen hij naar haar opkeek liep ze op hem af en vloog als het ware rond zijn nek. Terwijl hij haar rondzwierde riep ze: ‘Ik heb werk, écht werk. Mijn eerste job ooit, en dat heb ik aan jou te danken!’ Ze plantte voor de tweede keer die dag een kus op zijn wang. Maar toen hij haar aankeek, zag ze dat zijn ogen donker van verlangen waren. ‘Ik ga je kussen hoe ik je de hele tijd al wil kussen Emilie, en als je dat niet wilt moet je me dat nu zeggen.’ Ze wist niet goed wat ze hierop moest zeggen. Wat was hierop het juiste antwoord? Ze wist het niet. Rondom hen liepen mensen af en aan alsof ze hen niet zagen staan. Voor Emilie leek het alsof ze op een kruispunt in haar leven was beland. Hij wachtte een ogenblik terwijl hij haar aankeek. Tot hij zag hoe ze haar hoofd een beetje afwachtend ophief. Hij liet zijn lippen zacht op de hare neerkomen zonder te veel druk te zetten. Ze wist niet goed wat er van haar verwacht werd. Het enige wat ze wist was dat ze zijn kus heerlijk vond. Hij brak hun kus af en keek haar diep in de ogen. ‘Emilie, heb je misschien zin om een wandeling naar de bron te maken. Het is een paar kilometer uit het dorp gelegen. En het is er lekker rustig.’  Ze wist niet goed wat ze hierop moest zeggen. ‘Wat wilde je daar gaan doen?’ Hij moest een lichte paniek in haar stem hebben opgemerkt, vermoedde ze. Maar hij antwoordde heel begripvol. Het was wel duidelijk dat hij rekening met haar hield? ‘Het is er rustig om te kunnen praten. Maar als jij je hier beter voelt in het centrum kan dat ook. Het leek me alleen een goed idee om wat met elkaar te praten.’ Wat had ze nu ook anders kunnen denken! Jeetje, hij zou wel denken dat er iets mis was met haar. ‘Wandelen lijkt me dan inderdaad het beste,’ zei ze vlug.

Even later wandelden ze zwijgend het dorp uit. En enkel wanneer ze ergens de straat overstaken voelde ze zijn hand zachtjes op haar schouderbladen drukken. Het was alsof het door haar t-shirt brandde. Even buiten het dorp lag de bron op een plek die iets was afgelegen van de weg. In de zomermaanden zouden de platanen de plek in een schaduw zetten waar menige toerist van zou komen genieten. Toch kon Emilie zich niet herinneren dat ze hier ooit met haar ouders was geweest. ‘Wat mooi is het hier! Het water is zo helder dat je de bodem van de poel kan zien.’  Ze voelde zich ongemakkelijk en had geen flauw benul van wat er nu van haar verwacht werd. ‘Emilie, maak ik je nerveus?’ Hij keek haar bezorgd aan. ‘Een beetje wel, ja.’ Er zat niks anders op dan eerlijk te zijn. Maar ze wist niet of ze dit babbeltje wel zo leuk ging vinden. ‘Emilie, je vertelde me dat je vijf jaar voor je ouders hebt gezorgd. Hoe oud was je wanneer je vader is ziek geworden?’ Ze zette zich neer op een bank die uitzicht bood over de heldere waterpoel rond de bron. ‘Ik was negentien.’ Het klonk haar vernietigend in de oren. En ze was er zeker van dat hij zo dadelijk zou rechtstaan om weg te wandelen. ‘Heb je ooit een relatie gehad Emilie?’ Ze stierf een langzame dood bij zijn vraag en weigerde er een antwoord op te geven.  In plaats daarvan zei ze: ‘Als je je er beter door voelt, mag je gerust weer wegwandelen hoor. Ik weet de weg naar het dorp. Ik red me wel.’ Ze draaide haar hoofd van hem weg. Het laatste wat ze wilde was toekijken terwijl hij terug naar het dorp ging.

 

HIJ

 

Geen haar op zijn hoofd dat eraan dacht om haar daar achter te laten. Hij ging op zijn hurken voor haar zitten en nam haar koppige kin tussen zijn duim en wijsvinger en draaide haar gezicht naar zich toe. ‘Ik wandel niet weg Emilie! Maar ik wil weten of je al iemand gekend hebt. Echt gekend! Ik heb er geen probleem mee, maar ik wil je ook niet bang maken wanneer ik je kus of vasthoud. Begrijp je wat ik wil zeggen?’ De verbazing stond op haar gezicht te lezen! Het besef dat hij niet wegging verraste haar. ‘Ik had het moeten weten dat je niet zou wegwandelen! Ze leek een ogenblik al haar moed te verzamelen, trok haar kin uit zijn hand en staarde naar de tippen van haar sandalen. Hij gaf haar rustig de tijd en ging naast haar op de bank zitten. ‘Ik heb nog niemand ‘gekend’ zoals jij het noemt. Het is behoorlijk triest als je bedenkt dat ik vierentwintig ben, maar ik had er de gelegenheid nooit toe om iemand te leren kennen. En als de gelegenheid zich had voorgedaan, dan had ik er op dat ogenblik geen behoefte aan gehad.’ Ze deed er verder het zwijgen toe. Hij bewonderde haar voor haar eerlijkheid. Zichzelf zo bloot geven kon niet makkelijk zijn. Snel probeerde hij een reactie te geven die haar zou laten weten dat hij dat allemaal best begreep. ‘Ik denk dat ik er dan ook geen behoefte aan zou hebben gehad, wanneer het mij was overkomen.’ Ze glimlachte flauw terwijl ze zei: ’Ben je dan niet een beetje teleurgesteld dat ik geen vrouw met bergen ervaring ben?’ Was het dat waar ze bang voor was? Hij zou haar koesteren en liefhebben als ze het hem toeliet! ‘Integendeel, dat maakt jou net zo bijzonder!’ Hij boorde zijn ogen in de hare. Zo liet hij haar gedachten vliegen naar een plaats waar ze nog nooit eerder geweest waren. Hij kon het zien in haar ogen. Ze kreeg een vage voorstelling van wat hij haar kon geven. Traag bracht hij zijn gezicht dichter bij het hare. Tot hij haar oppervlakkige adem op zijn lippen voelde. Hij sloot zijn mond rond de hare en begon zijn kus voorzichtig. Hij beet zachtjes op haar onderlip en ze kreunde licht door het beloftevolle genot dat het haar bezorgde. Ze opende haar mond een beetje en gaf hem zo de toestemming om op verder onderzoek uit te gaan. Hij hield haar vast, maar zette geen druk, zodat ze te allen tijde hun kus kon afbreken. Maar in plaats daarvan voelde hij hoe ze ietwat onzeker haar armen rond zijn nek legde. Ze liet haar vingers door de onderste haartjes in zijn nek gaan. Hij drukte haar nog wat steviger tegen zich aan alvorens zijn lippen van de hare los te maken. Ze keken elkaar aan alsof ze mekaar voor het eerst écht zagen.

‘Dat was uiterst interessant,’ zei hij met een zwoele blik. Hij probeerde zichzelf met alle macht weer onder controle te krijgen. Het zou nog een uitdaging worden om de zaken op háár ritme aan te pakken. Hoewel hij kon zien wat hun kus zonet met haar had gedaan, veronderstelde hij niet dat ze een idee had welk effect dat  op hem had. ‘En wat wil “interessant” zeggen bij jou?’ Haar vraag had nonchalant moeten klinken, maar hij kon voelen hoe ze in spanning op zijn antwoord wachtte. ‘Héél lekker, interessant. Het soort interessant dat ik verder wil ontdekken.’ Er verscheen een blos op haar kaken. Ze sloeg haar ogen neer en mompelde: ‘Dank je’ Hij trok haar op zijn schoot en streelde zacht met zijn vinger over haar wang. ‘Emilie, ik wil niet dat je jezelf bij mij ongemakkelijk of verlegen voelt. We doen dit op jouw tempo oké? Ik zal nooit iets doen waar jij je niet klaar voor voelt! En als ik heel eerlijk ben, vind ik het best wel een fijne gedachte dat ik degene zal zijn die jou alles zal leren.’ Terwijl hij die laatste zin sprak, begon ze weer te blozen. Maar deze keer keek ze hem strak aan. ‘Hoe oud ben jij Frederic?’ Die vraag had hij niet zien komen. ‘Drieëndertig.’ Hij had haar aangekeken terwijl hij sprak, en het leek wel alsof hij een zweem van teleurstelling opmerkte op haar gezicht.  ‘Ik veronderstel dat jij dan al wel bergen ervaring hebt opgedaan?’ Als ze daarvoor al zelfzeker was geweest, dan was dat nu totaal verdwenen. Toch probeerde ze hem dapper aan te kijken, zag hij. ‘Ik heb inderdaad al vrouwen gekend, maar er is er nog niet één in geslaagd om me zo uit balans te brengen zoals jij dat doet. En wat die bergen ervaring betreft… Die zal ik alleen maar gebruiken om jou gelukkig te maken. Dat is een belofte!’ Hij gaf haar een ondeugende knipoog en hij zag dat ze weer haar best moest doen om haar fantasie te beteugelen.