Hoofdstuk 14 (pag. 124-131)

ZIJ

 

Nadat ze hun aankopen in de wagen hadden gezet, gingen ze snel ergens een hapje eten, om daarna naar het hospitaal te rijden. Fabienne was de baby net eten aan het geven toen ze binnenkwamen. Emilie zag Frederic nog snel wegkijken en ze moest een lach onderdrukken. Ze feliciteerden Jérome en Emilie stapte op Fabienne af terwijl ze zag dat Frédéric zijn best deed om niet naar Fabienne te kijken. ‘Jullie komen net op het goede moment, want zo dadelijk komen ze hem weer halen. Hij moet nog een paar dagen in observatie blijven totdat ze zeker zijn dat alles goed gaat.’ Jérome klonk zoals een echte trotse vader dat hoorde te doen, vond Emilie. Ze keek naar de baby en zag er beslist gelijkenissen met Jérome in. Nadat ze de baby van haar borst had gehaald en zichzelf had toegedekt keek Fabienne naar Emilie. ‘Wil jij hem vasthouden voor zijn boertje Emilie?’ Emilie aarzelde even toen ze zag hoe Frederic haar gadesloeg. ‘Ja, graag', zei ze tenslotte. Ze  legde het kleine hoofdje op haar schouder en gaf zachte klopjes op het ruggetje. Emilie zag hoe Frederic zijn ogen op haar gericht hield. Maar ze wist niet zeker wat ze er in moest lezen. Emilies klopjes hadden effect want het kleintje liet een boertje. Daarmee was er natuurlijk een beetje melk op haar schouder gemorst. Ze gaf de baby zonder pardon over aan Frederic die eerst niet wist hoe hij zo’n klein wezentje moest vasthouden. Terwijl Jérome zijn deskundige uitleg gaf aan Frederic ging Emilie haar schouder proper maken. Toen ze weer op de kamer kwam, stond hij als een volleerde de baby te wiegen in zijn armen. En het leek wel alsof hij bijna glimlachte.

Toen ze later die avond terug naar huis reden, werd Emilie in slaap gewiegd in de auto. Ze voelde nog hoe Frederic zijn hand op haar knie legde voor ze in een diepe slaap wegzakte. Even had het geleken alsof ze droomde. Op haar ogen, neus en haar mond dwarrelden kusjes neer en ze deed haar best om wakker te worden. Emilie had het gevoel dat ze gedragen werd en ze vleide zich tegen de stevige borstkas die ze voelde. Op het moment dat de kusjes gestopt waren kreeg ze eindelijk haar zware oogleden open. Frederic droeg haar naar binnen. Ze lag in zijn armen en tegen zijn borstkas. ‘Frederic, …’ ‘Sst, slaap maar liefje.’ Hij legde haar op het bed neer en deed haar schoenen uit. ‘Kom jij ook slapen?’ Hij trok haar jeans uit en dekte haar toe. ‘Ik kom zo dadelijk. Ik bel eerst even met de kommandant.’ Maar ze hoorde al niet meer wat hij haar vertelde. Ze was alweer diep in slaap gevallen. En wanneer Frederic naast haar in bed kroop, was ze aan het dromen over baby’s. Ze brabbelde wat en bezorgde hem de schrik van zijn leven. ‘Hij is zo mooi met een baby.’

Met het eerste ochtendlicht werd ze wakker en ze lag met haar ogen dicht te luisteren naar de vogels die buiten aan het fluiten waren. Net toen ze haar ogen wilde openen, voelde ze zijn hand op haar wang. Ze deed haar ogen open en keek in zijn donkere ogen en zag iets wat er eerder nog niet geweest was. ‘Heb je goed geslapen Frederic?’ Hij trok zijn wenkbrauwen samen en er verscheen een diepe rimpel op zijn voorhoofd. Het leek wel alsof er iets mis was, alleen had ze geen idee wat. ‘Emilie, je hebt me de hele nacht uit mijn slaap gehouden. Alweer! Ik weet echt niet hoe je dat doet!.’ Emilie hoorde het in Keulen donderen. Ze had geen idee wat er mis was. ‘Waarover heb je het Frederic? Je doet een beetje raar vind ik.’ Hij legde zijn hand op haar heupen. ‘Liefje, als jij een baby wilt dan zullen we daar aan werken, al vind ik het persoonlijk een beetje snel.’ Emilie schrok van wat hij haar vertelde. ‘Hoe kom je erbij dat ik een baby zou willen?’ Nu was het Frederic die haar verbaasd aankeek. ‘Jij zag er gisteren uit alsof je een berg goud in je armen hield in plaats van een baby, Emilie. En nadat ik je in bed had gelegd, heb je liggen praten in je slaap. Van het meeste kon ik niet veel maken, maar ik heb je duidelijk horen zeggen dat je me zo mooi vond met de baby van Fabienne en Jérome.’ Emilie kon niet anders dan lachen. Op zijn gezicht stond een mengeling van wanhoop en verbazing gedrukt. Ze kroop tegen hem aan en liet hem heel even panikeren voor ze iets zei. ‘Ik wil helemaal nog geen baby. Ooit wel, maar alleen als jij dat ook goed vindt. Maar je was er inderdaad wel héél sexy mee Frederic!’ Nu hij doorhad dat ze hem aan het plagen was nam hij wraak door haar stevig te beginnen kietelen. Uiteraard eindigde het in een onstuimige vrijpartij. Hij kende haar lichaam ondertussen zeer goed en zij het zijne. En dat zorgde alleen maar voor meer vuurwerk wanneer ze samenkwamen.

Nadien had hij er net zoals de dag daarvoor op gestaan om voor haar ontbijt te maken. Terwijl ze onder de douche stond besefte ze dat hij morgen alweer moest gaan werken en ze kreeg het er al koud van enkel door er aan te denken. Maar ze zou beslist eerst genieten van vandaag, besloot ze. Ze nam even de tijd om zichzelf te vermannen alvorens de kamer uit te komen. Wanneer ze de keuken binnenkwam, rook ze eieren en vers brood. ‘Ben ik zo lang in de badkamer geweest, dat jij tot bij de bakker en terug bent geraakt?’ Hij zette haar een bord met een omelet voor. ‘Je vergeet dat ik ook nog eieren heb staan bakken.’ Hij gaf haar zijn befaamde knipoog en ze smolt ter plekke. Geen van beiden begonnen ze terug over baby’s. Frederic bracht haar weer naar de praktijk en ze spraken af dat ze die middag haar wagen zouden gaan ophalen.

Emilie was verbaasd toen ze van Nicole hoorde dat Jérome de dag daarna gewoon zou beginnen werken. ‘Ik had gedacht dat hij wel vrij zou krijgen nu hij net vader geworden is.’ Iemand zou eens een hartig woordje met die commandant moeten spreken vond ze. Maar van Nicole vernam ze dat het niet aan de commandant lag dat Jérome al ging werken. Jérome wilde zijn mannen niet alleen laten. In stilte vroeg Emilie zich af wat Fabienne daarvan vond. Ze werkte door tot de middag en wanneer ze buiten kwam stond Frederic op haar te wachten. Ze gingen eerst een sandwich eten op een terras alvorens haar auto te gaan halen. Emilie vertelde Frederic dat Jérome al terug aan het werk zou gaan. Maar tot haar verrassing vond Frederic dat helemaal niet zo vreemd. ‘Liefje, hij is onze chef, het is logisch dat hij vindt dat hij er bij moet zijn. Ik zou het zelf ook moeilijk hebben als ik wist dat ze door mijn afwezigheid iemand anders moesten oproepen.’ Ze besloot er verder over te zwijgen, want het was overduidelijk dat ze hier van mening verschilden. Na het eten reden ze naar de garage waar haar nieuwe wagen buiten stond te blinken. En ze was blij toen ze even later alleen in haar wagen zat. Emilie wist dat ze met Frederic moest praten, ze wist alleen niet hoe ze moest beginnen. Het was niet alleen de job, dat was slechts een deel van het probleem. Maar ook de mentaliteit die de brandweermannen hadden. Emilie besloot er die dag niets over te zeggen, maar nam zich voor om er met Frederic over te praten wanneer hij binnen enkele dagen terug was van zijn werk. De namiddag kroop voorbij en ze was blij toen ze de deur van de praktijk om vijf uur kon dichttrekken. Enkele mensen die haar herkenden prezen haar nieuwe wagen en ze moest toegeven dat ze zich een stuk zelfstandiger voelde nu. Het was lief van Frederic om zijn wagen aan haar uit te lenen. En om haar te vervoeren wanneer hij thuis was, maar met haar eigen wagen kunnen rijden gaf haar een gevoel van vrijheid. Wanneer ze na het werk haar wagen naast de zijne parkeerde was ze heimelijk trots op haar nieuwe aankoop.

HIJ

 

Ze was stil geweest die middag tijdens het eten, en ze was ook veel te vroeg terug naar de praktijk gegaan. Hij voelde dat haar iets dwars zat en hij wilde dat ze hem zou vertellen wat het was. Frederic vermoedde dat het iets te maken had met Jérome die alweer aan het werk ging, maar hij kon niet bedenken wat hij daarmee te maken had. Om de tijd te doden had hij die middag een lasagne staan klaarmaken. De tafel had hij netjes gedekt, en hij was zelfs kaarsen gaan kopen. De lasagne stond net in de oven toen hij hoorde dat ze haar wagen parkeerde. Hij nam een fles wijn uit de kast en deed net de kurk eraf toen ze de keuken binnenkwam. Op haar gezicht stond een mengelmoes van emoties te lezen. Frederic hoopte dat ze zich zou kunnen ontspannen zodat ze konden genieten van elkaars gezelschap. ‘Heb je de tafel voor een speciale reden zo mooi gedekt?’ Hij had al door dat ze het hem niet makkelijk ging maken. ‘Dat heb ik voor jou gedaan. Ik dacht dat je misschien wel wilde vieren dat je een nieuwe wagen hebt.’ Ze trok haar wenkbrauwen op en de zorgelijke rimpel die eerst op haar voorhoofd had gestaan was verdwenen. ‘Heb je dat voor mij gedaan?’ Ze probeerde achter hem in de oven te kijken, keek vervolgens naar het brood en de wijn. ‘Heb jij echt voor mij staan koken?’ Hij zette de wijn op de keukentafel en ging vlak voor haar staan. ‘Natuurlijk, voor wie zou ik anders die moeite doen Emilie?’ Ze schudde haar hoofd en nam zijn handen vast. ‘Maar ik ben niet erg spraakzaam geweest deze middag, en absoluut geen aangenaam gezelschap.’ Ze hield de hele tijd haar ogen op de grond gericht. Frederic nam haar bij haar schouders vast en zocht haar ogen met de zijne. Wanneer ze eindelijk naar hem opkeek waren haar ogen vochtig. ‘Het is me wel degelijk opgevallen dat je stil was, en het spijt me voor alles wat je vindt dat ik verkeerd heb gedaan. Ik vermoed dat dat ook hoort bij elkaar leren kennen.’ Emilie zei niets maar sloeg haar armen rond zijn nek en drukte haar hoofd tegen zijn borst. Hij nam haar in zijn armen en wist heel goed dat ze nog heel wat waters zouden moeten doorzwemmen samen.

Emilie bleek onder de indruk van zijn kookkunst en het deed hem plezier om haar weer te zien lachen. Later die avond lieten ze de televisie voor wat hij was en haalden gezelschapspelletjes boven. De dozen hadden onder het stof gezeten door zo lang op zolder te liggen. Maar de pret die ze hadden was er niet minder om. Ze hadden niet meer gepraat over wat er eerder die dag was voorgevallen. In de late uurtjes gingen ze pas naar bed. En hoewel ze een heel leuke avond hadden gehad leek het hem alsof hij iets gemist had. Ze kroop tegen hem aan en viel niet veel later in zijn armen in slaap. Hij genoot van haar lichaam tegen het zijne, maar zijn gevoel vertelde hem dat hij met een leuke avond niet alles had kunnen oplossen. Misschien moest hij het onderwerp aansnijden wanneer hij terugkwam van de kazerne.

Vroeg in de ochtend was hij al wakker geworden. Hij had een tijdje naar haar liggen kijken terwijl ze sliep alvorens onder de douche te stappen. Net als de vorige keer lag ze nog te slapen toen hij klaar stond om te vertrekken. Frederic ging op de rand van het bed zitten en streek zachtjes met zijn vingers door haar haren. Ze bewoog een beetje en hij hoorde aan haar ademhaling dat ze wakker werd. Frederic streek eerst met zijn duim over haar lippen voordat hij ze kuste. Vervolgens kuste hij haar wat intenser en voelde hoe ze haar armen rond zijn nek sloeg. Na even maakte hij een einde aan hun kus en streek met zijn vingers over haar wang. ‘Liefje, ik moet gaan.’ De woorden lagen zwaar in zijn mond en hij wilde dat hij gewoon weer naast haar kon kruipen. Ze glimlachte dapper naar hem en knikte alleen maar. Maar ze was een open boek voor hem en hij zou altijd zien wat er werkelijk door haar heen ging. Na nog een snelle kus op haar voorhoofd stond hij op en ging hij de kamer uit.

Al liepen ze tegen de maand mei aan, de ochtend was kil en hij was blij dat hij zijn vest aan had. Voor het eerst in al die jaren voelde hij zich onzeker, maar hij stak het op het voorval eerder die week. Emilie en hij hadden toffe dagen gehad samen. En al had ze gisteren even niet begrepen wat hij voelde tegenover zijn collega’s, met de tijd zou ze dat zeker wel gaan doen. Hij stapte in zijn SUV en reed de laatste kilometers van de Ventoux af.