Hoofdstuk 10 (pag. 82-96)

ZIJ

 

De nacht was kort voor hen geweest. En hij kuste haar wakker omdat hij moest vertrekken naar de kazerne. Nog een beetje slaperig deed ze haar ogen open en zag hem in zijn brandweerkledij naast haar op de rand van het bed zitten. Zijn haren nog nat van de douche en zoals altijd een beetje warrig. Ze kwam loom rechtzitten en besefte dat het een paar dagen zou duren voor ze hem weer zou zien. ‘Moet je echt gaan? Die drie dagen zullen lang duren voor mij.’ Ze zag hem lachen en hij streek door haar haren. ‘Geloof me maar als ik je zeg dat ze voor mij ook lang zullen duren. Dit is de eerste keer dat ik niet ga kunnen wachten om naar huis te komen.’ Hij knipoogde speels en ze wist waar hij op doelde. ‘Morgen is er een opendeurdag op de kazerne. Het hele dorp zal langskomen en ik zou het leuk vinden als jij ook kon komen.   s ’Avonds  is er een etentje voor de familieleden. Er wordt altijd veel plezier gemaakt op zulke avonden.’ Ze bekeek zijn hoopvolle gezicht en moest glimlachen bij de aanblik van de jongensachtige grijns die erop kwam. ‘Ik zal even aan Nicole moeten vragen of dat het wel kan. Ik begin straks ook te werken, weet je nog?’ Hij nam haar gezicht in zijn handen en ze keek in zijn donkere ogen. ‘Stuur me maar een berichtje om te laten weten hoe het gaat. Ik zal aan je denken.’ Na nog een kus die boordevol passie zat stond hij recht en vertrok.

Na een douche en een snelle kom met ontbijtgranen hoorde ze haar mobieltje piepen. Ik mis je nu al!  Ze moest onwillekeurig lachen. Na een blik in zijn voorraadkast besloot ze een lijstje te maken zodat ze de volgende dagen ook iets anders dan ontbijtgranen en pizza te eten zou hebben. Ze deed de gemakkelijke sandalen aan die Fabienne haar had achtergelaten, en wandelde langs de weg naar beneden, naar het dorp. Ze passeerde de zandweg naar de chalets en kreeg er kippenvel van op haar armen.  Snel wandelde ze verder en ze vroeg zich af wat Frederic nu deed. Haar gedachten gingen weer terug naar de vorige dag. Hij was zo lief geweest die eerste keer, zelf was ze wel zenuwachtig geweest, maar ze had hem volledig vertrouwd. Het leek wel alsof hij de hele tijd alleen maar aan haar had gedacht en daar uiteindelijk zelf ook zijn genot had gevonden. Emilie voelde zich bijzonder door hem. Het feit dat hij er zelf op had gehamerd dat ze in zijn huis bleef wanneer hij ging werken, bezorgde haar een warm gevoel vanbinnen. Het zorgde ervoor dat ze geen extra geld aan een hotel kwijt was. Ondertussen kon ze gewoon uitkijken naar een klein appartement dat ze zich kon veroorloven. Tegen de tijd dat ze beneden in het dorp was aangekomen begonnen de zenuwen voor haar eerste werkdag toe te nemen. Ze stuurde hem nog een bericht voor ze in de praktijk binnenging. Zenuwachtig. Ik mis je. Toen ze de deur opende zag ze Nicole net vanachter de balie komen. ‘Hallo meid. Zie je dat al zitten vandaag of had je liever nog een dagje willen bekomen thuis?’ Ze hield haar een kop koffie voor en wenkte haar mee naar haar praktijkruimte. ‘Ik ben er klaar voor . Trouwens, Frederic is deze ochtend ook weer moeten gaan werken.’ Nicole keek haar met een snelle blik aan. ‘Hoe gaat het eigenlijk tussen jullie? Hij gedraagt zich toch wel hoop ik.’ Emilie voelde dat ze begon te blozen. ‘Wel, ik moet je eigenlijk even als arts spreken als dat kan?’ Meteen ging Nicole zitten en keek ze Emilie ernstig aan. ‘Laat maar komen, meid.’  ‘Ik heb een voorschrift voor de pil nodig.’ De vraag bleek heel gewoon voor Nicole en ze haalde haar voorschriftenblok boven. ‘Goed, welke nam je tot hier toe?’ Emilie voelde zich een beetje beschaamd toen ze hierop reageerde. ‘Ik heb dat nog nooit eerder nodig gehad. Dit was de eerste keer.’ Als Nicole hier al iets over dacht dan liet ze het niet merken. Ze leek in dat opzicht erg veel op haar broer besloot Emilie. ‘Ik veronderstel dat Frederic dan zijn voorzorgen genomen heeft?’ Emilie knikte alleen maar, ze was het helemaal niet gewoon om over zo’n dingen te praten. Nicole stelde haar een paar vragen alvorens een voorschrift uit te schrijven. Ze gaf het aan Emilie en gaf haar een kneepje in haar hand. ‘Ik vrees dat je al bekend bent in het dorp. En dat is zeker niet alleen de verdienste van de brand. Ze hebben jullie hier in het dorp al samen zien lopen, hand in hand. Iedereen kent Frederic als een man die zich niet wil binden. En nu zijn de mensen erg nieuwsgierig, en willen ze weten welk meisje mijn broer aan de haak heeft weten te slaan. Ik wil je maar verwittigen dat je een heleboel mensen aan de lijn zal krijgen die kennis met je willen maken.’ Ze gingen naar de balie waar Nicole haar liet zien waar ze alles kon vinden. Haar mobieltje piepte voor de tweede keer die ochtend en ze wist dat het Frederic was die haar succes zou willen wensen. ‘Als ik jou was zou ik maar gauw een kijkje nemen, want mijn broer kennende staat hij hier anders voor de deur om te kijken of ik jou niet te hard afbeul.’ Ze moesten allebei lachen om die opmerking en zo begon Emilie haar eerste werkdag. In een vrolijke stemming las ze zijn verwachte, Succes , en begon de eerste telefoontjes aan te nemen. De voormiddag vloog voorbij. Er waren veel mensen die langskwamen om een praatje met haar te maken, andere belden om haar welkom te heten in het dorp. En een paar keer kreeg ze zelfs lokale producten cadeau. Verse groenten kon ze daardoor al van haar winkellijstje schrappen. En de wijn die ze had gekregen zou ze bewaren totdat Frederic weer thuis was. Ze maakte nieuwe afspraken met de patiënten en was bijna aan haar lunchpauze toe, toen ze Nicole uit haar praktijkruimte zag komen met de laatste patiënt van die ochtend. ‘Kom meid, tijd om wat te eten.’ Ze gingen samen naar een café aan de overkant van de straat, waar ze allebei sandwiches bestelden bij een glas frisdrank. De terrassen zaten vol met mensen die zaten te genieten van hun lunch. Het was duidelijk dat het mooie weer de toeristen al begon te lokken. Tegenover het terras waar Nicole en zij zaten zag Emilie een café waar de jeugd duidelijk graag vertoefde. Tieners spendeerden er hun middagpauze voordat ze weer naar school moesten. Ze hoorde de muziek en zat te genieten van hun onbezorgde ambiance. ‘Hoe lang duurt de lunchpauze op de praktijk, Nicole?’ Nicole at eerst haar mond verder leeg voor ze antwoordde. ‘De mijne van twaalf tot twee, daarna ga ik op huisbezoek. Als jij van drie tot vijf de telefoon wilt bemannen lijkt me dat voldoende.’ Emilie vertelde haar dat het de dag nadien opendeur was in de kazerne. Maar daar bleek Nicole al lang van op de hoogte te zijn. ‘Als jij het goed vindt, vertrek ik om twaalf uur naar de kazerne en ben ik om drie uur weer terug.’ Wanneer hun broodje op was ging Nicole terug naar de praktijk om dossiers bij te werken. Emilie wandelde naar de supermarkt en ging de nodige inkopen doen. Haar lijstje was ondanks de groenten die er afvielen nog behoorlijk lang. Toen Nicole haar even later zwaar beladen met boodschappen zag binnenkomen bood ze aan om Emilie rond vijf uur op de praktijk op te pikken en haar thuis af te zetten.

In de namiddag was het een pak rustiger en had ze de tijd om van de balie haar eigen plek te maken. Terwijl ze bezig was, hoorde ze sirenes in de verte en probeerde er niet bij stil te staan waar Frederic mee bezig was. Maar ze kreeg het er koud van, en pas toen ze zijn volgende berichtje kreeg, kon ze zich weer wat ontspannen. Nicole pikte haar op zoals afgesproken en zette haar bij het huis van Frederic af. Ze vulde de koelkast en de voorraadkast en maakte een salade voor zichzelf als avondmaal. Regelmatig stuurde Frederic haar een berichtje en dat zorgde ervoor dat ze zich niet echt alleen voelde. Nadat ze de avondfilm op televisie had uitgezien, stuurde ze hem “slaapwel” en nam haar mobieltje mee naar de slaapkamer. Nog voordat ze haar tanden had kunnen poetsen hoorde ze haar mobieltje piepen als antwoord op haar bericht. Ze ging snel kijken en las ”slaapwel, kom je morgen”? Ze had hem eerst willen verrassen maar besloot hem uit zijn lijden te verlossen. Haar “natuurlijk” werd al snel beantwoord door “XXX” . Ze trok zijn t-shirt aan en werd doordrongen van zijn geur. Ze besloot dat hij best romantisch was voor een stoere brandweerman. En ze vond het vreemd dat er nog nooit een andere vrouw in was geslaagd om zijn hart voor zich te winnen. Ze was meer dan verliefd, wist ze. Haar hart maakte salto’s als ze nog maar aan hem dacht. En hier alleen in zijn bed dacht ze terug aan de manier waarop hij haar had liefgehad. Eerst heel teder en lief, en wanneer ze zelf haar remmingen durfde loslaten, met een passie die hij niet eerder had laten zien aan haar.

Haar slaap was onrustig en wanneer ze ‘s ochtends wakker werd liep ze rusteloos rond in zijn huis. Ze stuurde hem een berichtje maar kreeg geen antwoord. Misschien sliep hij nog? Het lukte haar niet om zijn koffieapparaat aan de praat te krijgen. Ze besloot maar meteen aan haar afdaling naar het dorp te beginnen. Ze zou een nieuwe wagen moeten kopen. Zowel in de zomer als in de winter zou de steile klim naar boven een helse klus zijn. Beneden gekomen wilde ze net bij de bakker binnengaan toen ze plots drie brandweerwagens de straat in zag draaien. Ze reden in de richting van de kazerne en kwamen dus duidelijk terug van een oproep. Terwijl ze langsreden zag ze Frederic zitten in de eerste wagen. Hij zat met gesloten ogen en liet zijn hoofd tegen het raam rusten. Niemand in de cabine zag er uitgelaten uit zoals na het onweer. Twee tellen later draaiden de wagens de hoek om en waren ze uit het straatbeeld verdwenen. Emilie wist nu waarom hij nog niet gereageerd had op haar eerdere berichtje. Toen ze met haar verse croissants de praktijk binnen liep kwam Nicole haar tegemoet. ‘Lieve hemel, wat is er met jou aan de hand, meid? Het lijkt wel alsof je een spook hebt gezien!’ Emilie ging met een zucht op de stoel achter de balie zitten en schudde haar hoofd. ‘Ik heb net Frederic zien langsrijden. Ze kwamen duidelijk terug van een oproep. Hij zag er moe en verslagen uit.’ Terwijl ze sprak begon haar mobieltje te rinkelen. ‘Neem hem maar gauw op! Maar ik denk dat mijn broer de opgewekte versie van jou zal nodig hebben nu.’ Hierop liet ze Emilie alleen. Snel nam ze haar telefoon op. Het viel haar meteen op dat hij een beetje een schorre stem had, alsof hij heel hard had staan roepen. ‘Hey liefje, goed geslapen vannacht?’ Hij klonk ook moe vond ze. De goede raad van Nicole zat nog in haar hoofd. ‘Ja hoor, maar ik krijg je koffieapparaat maar niet aan de praat. Daarom ben ik maar wat vroeger naar de praktijk gewandeld. Nicole heeft altijd koffie staan.’ Het was even stil aan de andere kant van de lijn alsof hij even bedacht wat hij haar zou zeggen. ‘We zijn net door het centrum gereden.’ Emilie kon de twijfel in zijn stem horen. Maar blijkbaar wilde hij er toch met haar over praten. ‘Ik weet het, ik heb je gezien. Gaat het wel goed met je?’ Weer viel er een stilte. Ze bleef weer geduldig wachten op zijn antwoord. ‘Niet echt, we hebben een vrouw en een kind moeten achterlaten. We konden er niet op tijd bij geraken. Ik was er bijna Emilie…’ Zijn woorden vielen weg en bij haar stonden de tranen in haar ogen. Dit moest verschrikkelijk zijn voor hem! ‘Ik wou dat ik je nu kon vasthouden Frederic. Dat ik bij je kon zijn.’ Ze dacht aan het onrustige gevoel waarmee ze was opgestaan. Het was pas weggegaan wanneer ze hem had zien langsrijden. ‘Het doet enorm goed om je stem te horen. Ik zal heel blij zijn wanneer ik je straks in mijn armen kan houden!’ Even was ze perplex door wat hij zei. ‘Gaan de opendeur en het etentje nog door dan?’ Ze dacht aan het drama dat zich die ochtend had afgespeeld. Het had haar logischer geleken als de festiviteiten waren uitgesteld naar een ander tijdstip. ‘Natuurlijk gaat het door, het hele dorp komt langs vandaag. De andere teams zijn alles aan het klaarzetten zodat wij eerst nog wat kunnen slapen. Al betwijfel ik of me dat gaat lukken.’ Emilie merkte dat het hem goed deed om met haar te praten. ‘Ga dan maar gauw naar bed. En misschien slaap je beter wanneer je aan mij denkt.’ Ze hoorde iets wat voor een lach moest doorgaan. ‘Nog beter, ik zal over jou dromen. Ik ben er zeker van dat jij mijn spoken op afstand houdt. Slaapwel liefje.’ Ze probeerde dapper te klinken. ‘Slaapwel Frederic.’

Nadat ze haar mobieltje opzij had gelegd stak Nicole haar hoofd om de deur en keek Emilie bedenkelijk aan. ‘Jij ziet er uit alsof je wel een koffie kunt gebruiken. Vertel hoe gaat het met mijn grote broer?’ Ze zette de dampende koffie op de balie en gaf een bemoedigend klopje op Emilie’s hand. Emilie vertelde in grote lijnen over haar gesprek met Frederic en liet op het einde haar hoofd in haar handen zakken. ‘Om eerlijk te zijn kan ik niet wachten tot het middag is. Nicole, hij klonk zo zielig.’ Nicole hield haar verse croissants even omhoog. ‘Meid, eerst moet je zelf ontbijten en daarna moet je naar de kazerne.’ Emilie keek haar verward aan. ‘Ik kan daar toch niet zomaar komen aanlopen. En mijn werk hier dan?’ Nicole keek haar gemaakt streng aan. ‘Ik ben je baas en ik wil je hier pas om drie uur deze middag terug zien. En je kan daar zeker komen aanlopen. Ik weet dat je niet de eerste zou zijn die dat doet.’ Emilie propte de croissants zowat binnen en nam nog een snelle slok koffie. Ze nam haar handtas en gaf Nicole een knuffel voor ze de deur uit rende. Ze liep het hele eind en wanneer de kazerne in zicht kwam begon ze een beetje te vertragen. Ze hoopte maar dat hij het zou appreciëren dat ze langs kwam. Misschien sliep hij wel. Op de oprit waren er mannen in de weer met de stokken van een grote feesttent. Toen ze de grote garage binnenwandelde zag ze de dokter die een paar dagen daarvoor haar knieën had ontsmet. Hij herkende haar onmiddellijk en kwam op haar af met een uitgestoken hand. Ze nam zijn hand aan en hij gaf haar naar goede Franse gewoonte twee kussen op haar kaken. ‘Jij komt als geroepen, denk ik.’ Ze stelde zich de vraag of hij wel wist dat ze voor Frederic kwam. ‘Waarom zeg je dat, Patrick?’ Hij bekeek haar aandachtig en nam vervolgens duidelijk een besluit. Hij pakte  haar bij haar arm en nam haar mee de onderzoekskamer binnen. Hij sloot de deur achter zich en ging achter zijn schrijftafel zitten. ‘Frederic heeft een zware dreun gehad. Er zijn twee slachtoffers in de brand gebleven deze nacht. Hij stond op een meter of twee afstand maar kon niet bij de slachtoffers komen. Ik heb met hem gesproken voordat hij ging slapen en heb hem ook aangeraden om jou te bellen.’ Hij wist dus wel degelijk voor wie ze hier was. Liet hij haar nu maar zien waar ze Frederic kon vinden. ‘Kom, ik wijs je de weg even. Maar verwacht niet te veel vandaag. Dit vraagt altijd even bij de mannen. Frederic heeft het al eens eerder meegemaakt, hij komt dit ook wel weer te boven.’ Ondertussen liepen ze de trap op naar de bovenste verdieping. Daar waren verschillende slaapkamers. Patrick bleef bij de tweede deur staan. ‘Ik denk niet dat hij al zal slapen, maar als hij wat rust kan krijgen, dan zou dat een knappe prestatie van jou zijn.’ Hierop draaide hij zich om en liep de gang weer uit. Ze nam de deurklink in haar bevende handen en drukte hem naar beneden. Zacht ging ze naar binnen en sloot de deur achter zich. De kamer was verduisterd maar niet volledig donker. Ze zag vier bedden waarvan er maar één was waar er duidelijk iemand in lag. Op haar tenen liep ze er op af. Als hij al zou slapen zou ze hem niet willen wakker maken. Uit zijn ademhaling maakte ze op dat hij nog wakker was maar het leek alsof hij haar niet gehoord had. Ze deed haar sandalen uit en kroop naast hem. Pas toen hij beweging op de matras voelde draaide hij zijn hoofd naar haar om. Ze zag tranen in zijn ogen staan en het brak haar hart. Zachtjes veegde ze zijn ogen droog en kuste hem op zijn mond. Ze deed haar uiterste best om haar eigen krop weg te slikken. ‘Kom, leg je maar terug zoals je lag, ik hou je vast terwijl je slaapt.’ Hij kuste haar eerst nog eens op haar mond en deed toen wat ze hem gevraagd had. En toen ze zichzelf tegen zijn rug had gevleid voelde ze hem een diepe zucht slaan. ‘Bedankt Emilie!’ ‘Sst, doe je ogen nu maar even dicht. Ik blijf wel bij je.’ Na een paar minuten hoorde ze dat zijn ademhaling regelmatiger werd. Vermoedelijk was hij dan toch in slaap gevallen. Ze begreep voor het eerst hoe zwaar het werk was dat hij deed. Ze had er veel bewondering voor. Deze mannen zagen verschrikkelijke dingen en gingen de dag erna gewoon weer aan het werk. Met zijn lichaam tegen het hare doezelde ze zelf ook even weg tot ze hem onrustig voelde bewegen. Hij lag te woelen op het smalle bed en ze moest haar best doen om er niet uit te vallen. Met haar ene hand hield ze zichzelf tegen en met het andere begon ze zachtjes over zijn rug te strelen. Hij had dit al eens meegemaakt had Patrick gezegd. Hoe kon het zijn dat je jezelf dan nog eens terug in die situatie wilde zetten? Dat je weer het risico wilde nemen om mensen te verliezen. Emilie kon het niet begrijpen. Hoe kon Patrick zeggen dat hij het wel weer te boven zou komen? Stilaan werd zijn ademhaling weer dieper en ze ging met haar hand voorzichtig door zijn haren. Zoals steeds lag het in de war, en ze genoot van het gevoel ervan tussen haar vingers. Zo lagen ze vier uur samen op het smalle bed. Het leek alsof hij een eeuwigheid sliep maar ze was er blij om. Blijkbaar had ze het goed aangepakt.  

Plotseling kwam hij wat in beweging, maar dit keer had hij geen nachtmerrie en voelde ze blij verrast dat hij met zijn hand over haar bil streek. ‘Je bent bij me gebleven? Ben je niet uit bed gevallen?’

 

HIJ

 

Hij voelde hoe ze  hem zachtjes op zijn schouderbladen streelde en liet haar hand over zijn rug dwalen. ‘Ik had toch gezegd dat ik bij je zou blijven. En ja, je hebt een paar keer geprobeerd om me eruit te kieperen, maar ik ben vrij sterk moest je het nog niet weten.’ Hij draaide zich nu om en legde zijn voorhoofd tegen het hare. ‘Dank je Emilie, ik had je echt nodig!’ Ze streek met haar vingers over zijn kaak. ‘Liefje, hoe komt het dat je deze ochtend al hier was en niet pas tegen het middaguur? Heeft Patrick je gebeld misschien?’ Hij zag haar loom naar hem glimlachen. ‘Nee, toen ik deze ochtend wakker werd voelde ik het al. Ik wist alleen niet wat het wilde zeggen tot dat ik je aan de telefoon hoorde. Ik moest gewoon bij je zijn.’ De fonkeling in haar ogen, ze was zo overtuigd van zichzelf. Het gaf hem het gevoel dat hij met haar wel eens de loterij kon gewonnen hebben. ‘Ik hou van je liefje.’ Ze lachte hem ietwat schaapachtig toe, en hij hield ervan dat ze steeds weer lichtjes bloosde. ‘Ik hou ook van jou Frederic.’ Hij keek haar tevreden aan terwijl hij zichzelf ophees om op één elleboog te leunen. ‘Goh, ik denk dat ik daar héél erg blij om ben!’ Zijn mondhoek ging omhoog en hij kon wel raden dat de voorbije uren uit haar gedachten verdreven werden en door andere gedachten vervangen werden. En dat was precies wat hij wilde. Haar ogen gingen over zijn gezicht naar zijn blote borstkas. Zelf lag hij in zijn boxershort maar zij was op haar blote voeten na volledig gekleed. Misschien was dat maar goed ook. Ze waren tenslotte in de kazerne en niet in zijn huis. Maar het deed hem wel plezier om te zien hoe ze stillaan zelf zekerder werd op dat gebied. ‘Liefje, ik ben bang dat we nu moeten opstaan, dit zal moeten wachten tot wanneer ik weer thuis ben.’ Ze keek hem aan alsof ze betrapt was, op een geheim waarvan ze dacht dat alleen zij het kende. Hij kuste haar en verkende met zijn tong haar mond. Ze smaakte zoet en een beetje naar koffie, hij wilde dat ze hier konden blijven. Maar beneden hoorde hij al één en al bedrijvigheid. Er waren waarschijnlijk al een hele hoop mensen voor de opendeur. Hij maakte zich met veel spijt los van haar. Haar ademhaling ging wat gejaagd door zijn kus en hij was blij met het effect dat hij op haar had. Ze stapten uit het bed en hij stak een losgekomen lok bruine krullen achter haar oor. Samen verlieten ze de kamer en liepen hand in hand de gang door. Frederic zag dat ze bloosde en kon wel raden dat ze zich afvroeg wat de rest van de mannen er van zouden denken als ze haar hier zouden zien met hem. Zelf maakte hij zich er niet druk om. Hij wist dat het nog wel eens gebeurde wanneer iemand zich rot voelde omdat hij iemand had moeten achterlaten. ‘Niet zenuwachtig zijn liefje.’ Maar ze keek hem onzeker aan. ‘Je bent hier niet de eerste vrouw die haar man komt steunen. Ze weten allemaal waarom je hier bent.’ Ze zei niets maar knikte alleen maar. Ze gingen de trap af en de garage binnen waar het al wemelde van het volk. Patrick stond beneden, omringd door kinderen, ballonnen op te blazen met helium. Hij keek op toen ze langskwamen. ‘En kunnen rusten makker?’ Hij vroeg niet hoe het met hem ging en daar was Frederic hem dankbaar voor. ‘Geslapen zelfs! Dankzij Emilie uiteraard!’ Frederic trok haar wat dichterbij en kuste haar op haar slaap. Patrick glimlachte naar haar. ‘Dan ben je nog beter dan ik al vermoedde Emilie.’ Frederic zag hoe ze genoot van het compliment dat ze kreeg. Patrick richtte zijn aandacht weer op de kinderen en begon opnieuw ballonnen te blazen. Het was ondertussen al voorbij het middaguur en Frederics  maag begon te rammelen van de honger. Ze liepen in de richting van de feesttent en hij stopte bij een kraam om voor hen beiden een hamburger te bestellen. ‘Kijk, daar zit Fabienne, vind je het goed als ik even tot bij haar ga?’ Een beetje verbaasd over haar vraag zei hij dat hij voor hen even iets te drinken ging halen ondertussen. Hij kende de meeste mensen die hier rondliepen en allemaal verwachtten ze een vrolijke Frederic te zien. En al voelde hij zich duidelijk beter dan deze ochtend, hij was eigenlijk niet in feeststemming. Tot overmaat van ramp zag hij zijn zus op zich afkomen. Ze had een bezorgde uitdrukking op haar gezicht staan. Ze leek enorm op hun moeder wanneer ze zo keek. Toen ze dichterbij was bekeek ze hem kritisch. ‘Alles goed met je?’ Hij wist dat hij haar een eerlijk antwoord moest geven. Ze zou het onderwerp anders nooit laten rusten. ‘Het gaat al weer wat beter. En daar heb ik Emilie voor te danken. Bedankt dat je haar hebt vrij gegeven trouwens.’ Nicole nam blijkbaar vrede met zijn karige antwoord. Er kwam een plagende glimlach voor in de plaats. ‘Als ik jou was zou ik dat meisje maar eens laten zien hoe je koffieapparaat werkt. Ze komt nu vroeger naar de praktijk om eerst een kop koffie te kunnen drinken. Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. Hij had er niet bij stilgestaan om het haar uit te leggen voor hij vertrokken was. ‘Het zal het eerste zijn wat ik doe wanneer ik thuis kom morgen.’ Hij salueerde speels naar zijn zus, maar die was duidelijk nog niet klaar met hem. ‘Je beseft toch wel dat je haar hebt achtergelaten met een lege koelkast. Ik heb haar gisteren een lift naar huis aangeboden want anders was ze met al die boodschappen nog steeds niet thuis geraakt!’ Ook daar had hij niet aan gedacht. Hij had er aan moeten denken dat ze nu alles te voet moest doen. Frederic zocht haar met zijn ogen en zag haar bij Fabienne zitten. Ze zaten om iets te lachen. Ze had een hand op de buik van Fabienne liggen en genoot zichtbaar van het gevoel dat haar dat gaf. Hij draaide zich weer naar Nicole die hem nog steeds gemaakt streng aankeek. ‘Bedankt om haar een lift te geven, ik zal haar zeggen dat ze straks met mijn wagen naar huis kan rijden. Ik vraag wel aan een van de mannen of ze me morgenvroeg thuis kunnen afzetten.’ Hij ging bij de bar drankjes halen en liep ermee naar Emilie. Ze keek lachend naar hem op. ‘Ik heb net de baby voelen bewegen, het was zo mooi!’ Hij gaf haar een drankje en vroeg zich af of dat dat iets was wat ze ook zou willen op een dag. Hij moest nog wennen aan het feit dat hij van een vrouw hield, aan een baby wilde hij nu nog niet denken. Ze zaten nog een hele tijd met Fabienne en Jérome gezellig te praten en toen ook Nicole bij hen kwam zitten werd er regelmatig uitbundig gelachen. Emilie, zo zag hij, was prachtig wanneer ze zo onbezorgd zat te lachen. Ze was ook heel spontaan tegen hem aan komen zitten en leunde met haar rug tegen zijn borstkas. Het was dan ook met veel tegenzin dat hij haar moest laten gaan toen ze weer moest gaan werken. Maar hij wist ook dat Nicole het waarschijnlijk razend druk had gehad door Emilie in de voormiddag vrij te geven. Daar was hij zijn zus heel dankbaar voor. Hij ging met Emilie naar zijn locker, haalde zijn autosleutel eruit en stopte die in haar hand. ‘Ik kan best lopen hoor. Dat heb ik gisteren ook gedaan.’ Hij boog zich naar haar toe en legde zijn voorhoofd tegen het hare. ‘Liefje, ik heb er niet aan gedacht dat jij nu alles te voet moet doen en Nicole heeft me serieus de les gelezen. Ik denk er niet aan om haar uit te dagen. Ik ken mijn zus, ik zou het de rest van mijn dagen te horen krijgen.’ Hij knipoogde naar haar en kreeg de door hem voorspelde blos te zien. Hand in hand slenterden ze naar zijn SUV. ‘Kom je terug vanavond voor het etentje?’ Emilie zette zich op haar tenen en toen hij doorhad wat ze wilde, bracht hij zijn hoofd naar het hare. Hij omvatte haar slanke taille en ze vleide haar lichaam tegen het zijne. Ze kuste hem zonder schaamte en hij hoorde een zachte kreun ontsnappen voor ze hem losliet. Ze stapte in zijn wagen en gaf hem een ondeugende glimlach. ‘Natuurlijk, ik wil alleen bij jou zijn!’ Hij zag haar zachtjes op haar onderlip bijten en vloekte binnensmonds omdat hij haar niet kon aanraken. Daarop startte ze zijn wagen en reed de parking af. Hij wandelde weer in de richting van het feestgedruis en besefte dat ze er wel degelijk in geslaagd was om zijn spoken te verjagen. Ze waren er nog, maar ze waren wel naar de achtergrond verdrongen.